ကာမဂုဏ္

ကာမဂုဏ္      ယေန႔ျမန္မာေ၀ါဟာရတြင္ ကာမဂုဏ္သည္အနက္တစ္မ်ဳိးကိုေဆာင္ေသာ္လည္း မူရင္း ပါဠိေ၀ါဟာရတြင္ ကာမဂုဏ္သည္ “ မက္ေမာဖြယ္ရာအစုစု “ ဟူေသာအနက္ကိုေဟာ၏ ။          ကာမဂုဏ္အရလည္း အာရံု (၅)ပါးကိုပင္ေဖာ္ျပ၏ ။ သို႔ရာတြင္ ေဒသနာေတာ္တြင္ ကာမဂုဏ္ကို မာရ္နတ္၏ပထမတပ္မၾကီးအျဖစ္တင္စား၍ ဆိုေလ၏ ။ အမွန္အားျဖင့္ ေလာက ၏အစီးအပြားအတြက္ ေဆာင္ရြက္သူမွန္သမွ်သည္ ပထမဦးစြာ မာရ္နတ္၏ ပထမတပ္မၾကီးႏွင့္ မလြဲမေသြ ေတြ႔ရမည္ျဖစ္၏ ။ သူနိုင္ကိုယ္နိုင္တိုက္ခိုက္ ရမည္ျဖစ္၏ ။            ပုဗၺဘာဂမဂ္ ေခၚေသာ သမၼာဒိ႒ိႏွင့္သမၼာသကၤပၸ ( ပညာအုပ္စု ) ၊ သမၼာ၀ါယာမ ၊ သမၼာသတိႏွင့္သမၼာသမာဓိ ( သမာဓိအုပ္စု ) တို႔ျဖင့္ ဒုစရိုက္မ်ားႏွင့္မိစၦာအာဇီ၀ တို႔မွ ေရွာင္ ၾကဥ္နိုင္သည္ႏွင့္သမွ် တိုက္စြမ္းရည္ ထက္ျမက္ေသာေၾကာင့္ ကိုယ္ကနိုင္လွ်င္ ေနာက္ထပ္ မာရ္နတ္၏ တပ္မၾကီး (၉)တပ္ကို ဆက္လက္တိုက္ခိုက္ရဦးမည္ျဖစ္၏ ။ အမွန္ အားျဖင့္မာရ္ နတ္မွာတပ္မၾကီး (၁၀)တပ္ရွိေလ၏ ။ ယင္းတို႔မွာ --- ၁ ။ ကာမဂုဏ္                        ( ကာမ ) ၂ ။ စိတ္၀င္စားဖြယ္ကိုမေတြ႔ျခင္း ( အရတီ ) ၃ ။ ငတ္မြတ္ျခင္း                     ( ဥပၸိပါသ ) ၄ ။ ပင္ပန္းျခင္း                       ( တႏၵီ ) ၅ ။ ငိုက္မ်ဥ္းျခင္း                      ( ထိန မိႏၶ ) ၆ ။ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္း                   ( ဘီရူ ) ၇ ။ ယံုမွားျခင္း                          ( ၀ိစိကိစၦာ ) ၈ ။ ေက်းဇူးမဲ့ျခင္း                      ( မကၡ ) ၉ ။ ၾကြား၀ါျခင္း                         ( မာန ) ၁၀ ။ မိမိကိုယ္ကိုအထင္ၾကီးျခင္း ၊        သူတစ္ပါးကိုအထင္ေသးျခင္း  ( အတၱဳဣံသန ပရ၀မၻန )   တို႔ျဖစ္ၾက၏ ။                 ယင္းတပ္မၾကီး (၁၀)တပ္အနက္ ပထမတပ္မၾကီးျဖစ္ေသာ ကာမဂုဏ္တြင္ ပစၥည္း ဥစၥာလည္းပါ၏ ။ ရာထူးလည္းပါ၏ ။ အရိုအေသခံရမႈလည္းပါ၏ ။ ထင္ေပၚေက်ာ္ ၾကားမႈလည္း ပါ၏ ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေလာက၏ အစီးအပြားအတြက္ ရြံ႕ရြံ႕ခၽြံခၽြံေဆာင္ ္ရြက္ၾကသူမ်ား သည္ မာရ္နတ္၏ ပထမတပ္မၾကီး ကာမဂုဏ္ႏွင့္ရင္ဆိုင္ေတြ႔ဆံုရေသာအခါ ကိုယ္ကမနိုင္ဘဲ ယင္းတပ္မၾကီးတြင္ က်ဆံုးသည္ကမ်ားၾကေလ၏ ။               ထို႔ေၾကာင့္ မိမိက အနိုင္မရသျဖင့္ ေလာက၏အစီးအပြားအတြက္ မေဆာင္ ရြက္နိုင္ ေတာ့ပဲ မာရ္နတ္ကအနိုင္ရသျဖင့္ မာရ္နတ္၏အလိုဆႏၵအတိုင္း မာယာႏွင့္ သာေဌယ်ျဖင့္ ေလာက၏အစီးအပြားကို ကိုယ္ေယာင္ျပျပီး မိမိ၏အစီးပြားကိုသာ ေဆာင္ ရြက္မိသူျဖစ္တတ္ပါ၏ ။               ဤသည္မွာ မိမိကရႈံး၍ မာရ္နတ္က နိုင္ျခင္းျဖစ္ပါ၏ ။ ဤတြင္ “ မာယာ “ ဟူသည္ မိမိတြင္မရွိေသာ “ ဂုဏ္ “ ကို ရွိဟန္ေဆာင္ျခင္းျဖစ္၏ ။ “ သာေဌယ် “ ဟူသည္ မိမိတြင္ရွိ ေသာအျပစ္ကို မရွိဟန္ေဆာင္ျခင္းျဖစ္၏ ။              ပစၥည္းဥစၥာမ်ားျဖင့္ သိမ္းသြင္းျခင္းခံရ၍လည္း အရႈံးေပးရျခင္းမ်ဳိးလည္းရွိ၏ ။ ရာထူး ဂုဏ္ထူးမ်ားျဖင့္ သိမ္းသြင္းျခင္းခံရ၍လည္း အရႈံးေပးရျခင္းမ်ဳိးလည္းရွိ၏ ။ အင္ႏွင့္အားႏွင့္စည္း ရံုးျခင္းခံရ၍လည္း အရႈံးေပးရျခင္းမ်ဳိးလည္းရွိ၏ ။ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေပးျပီး ေခါင္းေဆာင္တင္၍စည္း ရံုးျခင္းခံရသျဖင့္ အရႈံးေပးရျခင္းမ်ဳိးလည္းရွိ၏ ။ ေက်ာ္ၾကားထင္ရွားေအာင္ လုပ္ေပးျပီးစည္းရံုး ျခင္းခံရသျဖင့့္ အရႈံးေပးရျခင္းမ်ဳိးလည္း ရွိ၏ ။              သို႔ရာတြင္ ထိုသို႔ရႈံးၾကသူမ်ားမွာ အနတၱဒႆနကို မေလ့လာမိပဲ အတၱဒႆနကိုသာ အားကိုးတၾကီး ေလ့လာမိျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ မခိုင္မာ၍ တိုက္ စြမ္းရည္ မထက္ျမက္ေသာေၾကာင့္ ရႈံးၾကျခင္းမ်ဳိးလည္း ျဖစ္နိုင္ပါ၏ ။ ပင္ကိုဗီဇေကာင္းပါလ်က္ စာေပပညာ အေပါင္းအေဖာ္မွားသျဖင့္အေကာင္းမွအဆိုး ျဖစ္သြားရျခင္းျဖစ္ပါ၏ ။             ျမတ္စြာဘုရားကလည္း ရွင္အာနႏၵာအား မိတ္ေဆြေကာင္းရွိျခင္းသည္ အရာရာတိုင္း ကို ျပီးေျမာက္ေစသည္ဟူ၍ ေဟာၾကားခ်က္မ်ား ရွိပါ၏ ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္က်င့္သိကၡာကို ထိန္းသိမ္းေပးနိုင္ေသာ စာေပမ်ားသည္လည္း မိတ္ေဆြေကာင္း ကလ်ာဏမိတၱ ျဖစ္၏ ။ အမွန္ အားျဖင့္ စာေပသည္ “ ဥပါဒါန ပစၥယာ ဘေ၀ါ "အရ   ဒိ႒ဳပါဒါန္အေနျဖင့္ ဘ၀၏ေကာင္းက်ဳိး ဆိုးျပစ္ကို ဖန္တီး၏ ။             ဗုဒၶေဒသနာအရဆိုလွ်င္ ကိုယ္က်င့္သိကၡာျဖဴစင္မႈအေပၚ တည္ေဆာက္မထား ေသာ စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာမႈသည္ အႏၱရာယ္ရွိေသာ ေခါင္းမာမႈတစ္မ်ဳိးပင္ ျဖစ္၏ ။ တစ္ဖန္ ္ေခါင္းမာမႈ အေပၚတည္ေဆာက္ထားေသာ ပညာကား ပညာစစ္မဟုတ္ ။ ဗဟုသုတ သာ ျဖစ္၏ ။ အကယ္ ၍ ဗဟုသုတကို ကိုယ္က်င့္သိကၡာျမင့္မားမႈအေပၚတြင္ မတည္ေဆာက္ပါ က ဗဟုသုတမ်ား ေလ အမွားကို က်ဴးလြန္တတ္ေလ ဟူ၍ ျမတ္စြာဘုရားက အရွင္သာရိပု- ုတၱရာအား ပါရာဇိက က႑ပါဠိေတာ္ ေ၀ရဥၨက႑သိကၡာပဒ ပညတၱိယာဓနကထာ တြင္ ္ေဟာၾကားေတာ္မူခ်က္ လည္းရွိပါ၏ ။              ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္က်င့္သိကၡာကို ခိုင္မာေအာင္တည္ေဆာက္ရန္ မၾကိဳးစားပဲ ပညာ တတ္ေအာင္ၾကိဳးစားျခင္းသည္ ျဖတ္လမ္းျဖစ္သျဖင့္ ေလာကအတြက္ ၾကီးမားေသာ အႏၱရာယ္ ကိုယူေဆာင္ရာ ေရာက္တတ္ပါ၏ ။ ထို႔ေၾကာင့္ ျဖတ္လမ္းဟူ၍မရွိဘဲ အစဥ္အတိုင္းသာက်င့္ရ ေသာ ဗုဒၶဘာသာက်င့္စဥ္အရ ကိုယ္က်င့္သိကၡာေကာင္းေအာင္ ပထမဦးစြာ အေလးထား၍ က်င့္ရန္လိုေလ၏ ။              စာေပမ်ားကို ဖတ္ရႈေလ့လာေသာအခါတြင္လည္း ကိုယ္က်င့္သိကၡာမ်က္ႏွာ စာမွရပ္ တည္၍ ေလ့လာဖတ္ရႈအပ္၏ ။ ထိုအခါမွသာ မိမိတို႔၏ ဗီဇစိတ္ဓာတ္အရ  လူအေပါင္း၏အက်ဳိး စီးပြားကို ေဆာင္ရြက္လိုေသာ သေဘာထားကို ေျမေတာင္ေျမွာက္ ္ရာေရာက္၏ ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေလာက၏ အက်ဳိးအစီးပြားအတြက္ ေဆာင္ရြက္နိုင္ရန္ စာေပ မ်ားကို ေလ့လာေတာ့မည္ဆိုပါ က ဗုဒၶစာေပသည္ ေလ့လာရန္အေကာင္းဆံုး စာေပ ျဖစ္၏ ။       ဗုဒၶစာေပႏွင့္အျခားစာေပမ်ားတြင္ ထူးျခားခ်က္ရွိပါ၏ ။ ဗုဒၶစာေပကိုေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့ေသာ ဗုဒၶကား ကိုယ္က်င့္သိကၡာႏွင့္ပတ္သက္၍ ကိေလသာလံုး၀မရွိ ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘက္ လိုက္ေသာအျမင္ျဖင့္ ေဖာ္ျပခ်က္ဟူ၍လည္း လံုး၀မရွိ ။ ဥာဏ္ေတာ္ျဖင့္သာ ေဟာၾကား ေတာ္မူ ထားျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ အမွားအယြင္းဟူ၍လည္း လံုး၀မရွိ ။ ဤသည္ကိုပင္  “ အာဂမသုဒၶိ “ ဟူ၍ ဆိုရမည္ျဖစ္၏ ။               အာဂမသုဒၶိ ဟူသည္မွာ လာရာလမ္းေၾကာင္း စင္ၾကယ္ေသာစာေပ ဟူ၍ျဖစ္ ၏ ။ အျခားသူမ်ားကား စာေပမ်ားကို ကိေလသာတန္းလန္းျဖင့္ ေရးသားျခင္းျဖစ္၏ ။ ထို႔ေၾကာင့္ အမွားအယြင္းရွိ၏ ။ ဤျခားနားခ်က္အရလည္း ဗုဒၶစာေပသည္ ေလာက၏ အစီးအပြားအတြက္ဘက္မလိုက္ဘဲ ေဆာင္ရြက္လိုသူမ်ားအေနျဖင့္ မ်ားစြာဖတ္ရႈေလ့လာ သင့္ေသာစာေပ ျဖစ္ပါ ၏ ။             ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္လည္း ဗုဒၶဘာသာစာတတ္ေပတတ္ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္  ္ အတၱ သမားမ်ားျဖစ္သြားသည္ႏွင့္အမွ် တိုက္စြမ္းရည္ညံ့ျပီး မာရ္နတ္၏ ပထမတပ္မ ၾကီးျဖစ္ေသာ ကာမဂုဏ္၏ထိုးစစ္ကို မခံနိုင္၍ က်ရႈံးသူမ်ားရွိခဲ့ပါ၏ ။ လာဘ္လာဘျဖင့္ ့္ျဖားေယာင္းမႈေၾကာင့္ မဟုတ္တာကို အဟုတ္လုပ္၍ ဆိုခဲ့သူမ်ားလည္း ရွိခဲ့ပါ၏ ။  ရာထူးျဖင့္ ျဖားေယာင္းမႈေၾကာင့္ မဟုတ္တာကိုအဟုတ္လုပ္၍ဆိုခဲ့သူမ်ားလည္း ရွိခဲ့ပါ၏ ။ အေလးအျမတ္ခံရမႈျဖင့္ ျဖားေယာင္း ခံရ၍ မဟုတ္တာကို အဟုတ္လုပ္၍  ဆိုခဲ့သူမ်ားလည္း ရွိခဲ့ပါ၏ ။ ထင္ရွားေက်ာ္ေဇာမႈျဖင့္ ျဖားေယာင္းခံရ၍ မဟုတ္တာကို  အဟုတ္လုပ္ျပီး ဆိုခဲ့သူမ်ားလည္း ရွိခဲ့ပါ၏ ။ မာရ္နတ္၏ " လာဘ " တပ္သည္  ထိုးစစ္တြင္ထက္ျမက္လွ၏ ။ “ သကၠာရ “ တပ္သည္လည္း ထိုးစစ္တြင္ ထက္ျမက္ လွ၏ ။ “ ကိေလသာ “ တပ္သည္လည္း ထိုးစစ္တြင္ ထက္ျမက္လွ၏ ။ ေတာ္ရံုတန္ရံုအင္အား ႏွင့္ေတာ့ မာရ္နတ္၏ ကာမဂုဏ္တပ္မၾကီးကို တြန္းလွန္ဖို႔ မလြယ္ကူေခ် ။             ျမန္မာနိုင္ငံသားတို႔အေနျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မိမိခ်စ္သည္မွာ ယံုမွားဖြယ္မရွိေခ် ။ မိမိ၏ အမ်ဳိးသား(လူမ်ဳိး)ကို မိမိခ်စ္သည္မွာ ယံုမွားဖြယ္မရွိေခ် ။ မိမိ၏နိုင္ငံေတာ္ကို မိမိခ်စ္သည္မွာ ယံုမွား ဖြယ္မရွိေခ် ။ သို႔ရာတြင္ မိမိကိုယ္ကို မိမိႏွစ္ရာမေရာက္ဘဲ ခ်စ္ရာေရာက္ေအာင္ ၊ မိမိအမ်ဳိး သား(လူမ်ဳိး)ကိုမိမိႏွစ္ရာမေရာက္ဘဲ ခ်စ္ရာေရာက္ေအာင္ ၊ မိမိ၏နိုင္ငံေတာ္ကို မိမိ ႏွစ္ရာမေရာက္ဘဲခ်စ္ရာေရာက္ေအာင္ မည္သည့္လုပ္ငန္းနယ္ပယ္တြင္မဆို ဓမၼေသနဂၤဗ်ဴဟာ ႏွင့္အညီ လုပ္ရန္ လိုပါ၏ ။             လူကိုလူလိုျမင္ျပီး သူတစ္ပါးကို စေတးျပီးမွ ရမည့္အခြင့္အေရးမ်ဳိးကို မယူမိေအာင္ ထိန္းသိမ္းဖို႔ လိုအပ္ပါ၏ ။ ထိုသို႔ ထိန္းသိမ္းျခင္းသည္ အတၱကို ပယ္သတ္ျခင္းမည္ပါ၏ ။အတၱ ကိုပယ္သတ္ျခင္းသည္ မာရ္နတ္၏ တပ္မၾကီး “ ကာမဂုဏ္ “ ကို ဓမၼေသနဂၤဗ်ဴဟာျဖင့္နိုင္ ေအာင္တိုက္ျခင္းမည္ပါ၏ ။ သို႔ရာတြင္ အတၱကို ပယ္သတ္ရာတြင္ ရုပ္နာမ္ခႏၶာကိုသိရံုမွ် ညာတပရိညာျဖင့္ မလံုေလာက္ေသးေပ ။ အနိစၥ ၊ ဒုကၡ ၊ အနတၱကိုသိရံုမွ် တီရဏပရိညာျဖင့္ မလံုေလာက္ေသး ။ တဏွာ ၊ မာန ၊ ဒိ႒ိတို႔ကို ပယ္သတ္နိုင္ေသာ ပဟာနပရိညာျဖင့္ အတၱကို ပယ္သတ္နိုင္၏ ။ အတၱသည္ တဒဂၤပဟာန္ျဖင့္ေသေသ ၊ ၀ိကၡမၻနပဟာန္ျဖင့္ေသေသ ၊ သမုေစၦဒပဟာန္ျဖင့္ေသေသ အတၱေသသည္ႏွင့္အမွ် မာရ္နတ္၏ပထမတပ္မၾကီး ကာမဂုဏ္ ကိုနိုင္သည္မည္ပါ၏ ။ ကာမဂုဏ္ကိုနိုင္သည္ႏွင့္အမွ် ဤေလာကသည္ ျငိမ္းခ်မ္းေပလိမ့္မည္ ။              ထို႔ေၾကာင့္ ဤေလာကကို တကယ္ျငိမ္းခ်မ္းေစလိုပါက ကိုယ္က်င့္စင္ၾကယ္မႈ ၊ စိတ္ စင္ၾကယ္မႈ ၊ အျမင္စင္ၾကယ္မႈ တို႔အေပၚ အေျခခံေသာ ပရိညာသံုးပါးျဖင့္ မာရ္နတ္၏ပထမ တပ္မၾကီးျဖစ္ေသာ ကာမဂုဏ္ကို နိုင္ေအာင္ တိုက္အပ္ပါ၏ ။ အမွန္အားျဖင့္ အတၱကိုနိုင္လွ်င္ ကာမဂုဏ္ကို နိုင္သည္မည္ပါ၏ ။              ။   က်မ္းကိုး  - ဦးေရႊေအာင္ - အျမင္မ်ားေျပာင္းလဲျခင္း .......................................................................................

ေစတနာႏွင့္အက်ဳိးရလဒ္

ေစတနာႏွင့္အက်ဳိးရလဒ္                ကာယကံ ၊ ၀စီကံ ၊ မေနာကံမႈတို႔တြင္ အျပဳအမူတစ္ခုျဖစ္ေပၚသည့္အခါတိုင္း အက်ဳိး ႏွစ္မ်ဳိး ထင္ရွားျဖစ္တတ္ေၾကာင္းကို ေတြ႔လာၾကရသည္ ။ ျပဳမႈ ၊ ၾကံမႈ ၊ ေျပာမႈတို႔တြင္ လိုလား အပ္ ၊ ႏွစ္သက္အပ္ေသာ   အက်ဳိးရလဒ္ ထင္သည္လည္းရွိသည္ ။ မလိုလားအပ္ ၊ မႏွစ္သက္ အပ္ေသာအက်ဳိးရလဒ္သည္လည္းရွိသည္ ။   တစ္နည္းအားျဖင့္ေျပာရလွ်င္ကုသုိုလ္ျဖစ္ေစေသာ ကံလည္းရွိသည္ ၊ အကုသိုလ္ျဖစ္ေစေသာ ကံလည္းရွိသည္ ။            ထိုအခါ ေတြးေခၚစဥ္းစားတတ္သူမ်ားက ဤသို႔ေတြးၾကံၾကျပန္သည္ ။ “ လူ႔ ၾကိဳးပမ္း ေဆာင္ရြက္မႈတစ္ခု ၊ အျပဳအမူတစ္ခု မွန္သည္ ၊ မွားသည္ကို ဘယ္အခ်က္ကိုၾကည့္၍ စဥ္းစား ဆံုးျဖတ္အပ္သနည္း “ ဟုေတြးျပန္သည္ ။ ဤပုစၦာကို အေျဖရွာဖို႔ၾကိဳးပမ္းၾကရာမွာ ၀ါဒႏွစ္မ်ဳိး ေပၚလာသည္ ။                 ၀ါဒတစ္မ်ဳိးမွာ ေစတနာမွန္လွ်င္ အျပဳအမူေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အက်ဳိးရလဒ္ သည္လည္း ေကာင္းသည္ဟု ျမင္ေသာအျမင္ျဖစ္သည္ ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ကုသိုလ္ျဖစ္သ လား ၊ အကုသိုလ္ျဖစ္သလား ဆိုသည္ကို သိလိုလွ်င္ အက်ဳိးရလဒ္ကိုမၾကည့္ရ ၊ ေစတနာကို သာၾကည့္ရမည္ဟု ယူေသာ အယူ၀ါဒ ျဖစ္သည္ ။               ထိုအယူကို စဥ္းစားရာမွာ ဥပမာ - မိခင္၏နဖူးတြင္္ကိုက္ေနေသာျခင္ကို ရိုက္ရာမွ မိခင္ေသဆံုးရေသာ ပံု၀တၳဳကို စာဖတ္သူတို႔ၾကားဖူးၾကေပလိမ့္မည္ ။ ဤတြင္ သား၏ေစတနာ မွာ မိခင္ကို ျခင္ရန္မွ ကာကြယ္လိုေသာ ေစတနာျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားပါသည္ ။ သို႔ေသာ္ ထို ေစတနာကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေသာ အက်ဳိးရလဒ္ေၾကာင့္ မိခင္ေသဆံုးရသည္ ။ သို႔ျဖစ္ လွ်င္ ေစတနာမွန္ေသာ္လည္း သား၏ အျပဳအမူသည္ မွန္ကန္ေသာ အျပဳအမူဟု ဆိုနိုင္ပါမည္ လား ။ ဤကား ေစာဒက ျဖစ္၏ ။                    ေနာက္၀ါဒတစ္ခုမွာ အျပဳအမူကို ဆံုးျဖတ္ၾကရာတြင္ ေစတနာကိုထက္ အက်ဳိး ရလဒ္ကိုသာ ၾကည့္ရမည္ ။ ေစတနာ မွန္သလား ၊ မွားသလား ၾကည့္ေနစရာမလို ။ အက်ဳိးရွိ သလား ၊ မရွိဘူးလား ကိုပဲၾကည့္ျပီး ဆံုးျဖတ္ရမည္ ဆိုေသာ ၀ါဒျဖစ္၏ ။              ထိုအျမင္ကို အျမင့္ဆံုးတံခြန္ထူခဲ့ေသာ နိုင္ငံေရးဒႆနဆရာၾကီး မက္ခိယာဗယ္လီ ရဲ႕ အယူ၀ါဒမွာ " ဘယ္နည္းႏွင့္လုပ္လုပ္ ၊ လိုေသာအက်ဳိးကိုရလွ်င္ လုပ္ေသာနည္းမွန္တယ္ “ ဟူ၍ ျဖစ္ေလသည္ ။               ဤအယူအဆသည္ အက်ဳိးရလဒ္ကို ပဓာနထားေသာ အျမင္ျဖစ္သည္ ။ ဤအျမင္ ႏွစ္ခုသည္ တစ္ဖက္သတ္က်ေသာ အျမင္ႏွစ္ရပ္ျဖစ္ျပီး အေတြးအျမင္သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး တြင္ အစဥ္အျမဲ ၀ိေရာဓိအသြင္ကိုသာ ေဆာင္ေနခဲ့ၾကသည္ ။        ေစတနာၾကည့္ အယူ၀ါဒႏွင့္ အက်ဳိးၾကည့္ အယူ၀ါဒကြဲျပားျခားနားလာရသည့္အေၾကာင္း ကို ေလ့လာၾကည့္ေသာအခါ ျပႆနာ၏ အရင္းအျမစ္ကို ေတြ႔ရွိရသည္ ။ လူ႔အျပဳအမူမ်ားတြင္ ရည္ရြယ္သည္ကတစ္ျခား ၊ ျဖစ္လာသည္ကတစ္ျခား ျဖစ္တတ္ေသာ သေဘာတစ္ခုရွိေန၏ ။             ေစတနာကတစ္ျခား ၊ အက်ဳိးရလဒ္ကတစ္ျခား ျဖစ္တတ္သည္ကို သိျမင္လာေသာ အခါ လူ႔ဆႏၵအေလ်ာက္ ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ က်ဳိးစားလာၾကသည္ ။ လူသားတို႔ရည္မွန္းထားေသာ အက်ဳိးကို ေစတနာရွိသည့္အတိုင္း ရလဒ္ေပၚေအာင္ သိပၸံပညာက ေဆာင္ရြက္ေပးနိုင္လာ သည္ ။ အလိုရွိပါက ဆီးသီးကိုပင္ ပန္းသီးျဖစ္ေအာင္ လုပ္မလား ရသည္ ။ ဖန္ျပြန္အိမ္ေလးမွာ သေႏၶတည္ေစမလား , ရသည္ ။               ထိုအခါ “ သိပၸံပညာက လူ႔အလိုဆႏၵရွိသမွ်ကို ေစတနာဆႏၵအတိုင္း အက်ဳိးရလဒ္ ထင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးနိုင္ျပီပဲ ၊ ဒီလိုဆို လူမႈေရး ၊ နိုင္ငံေရး ၊ စီးပြားေရးနယ္ပယ္ေတြမွာ လည္း သိပၸံပညာမွာလိုပဲ မခၽြတ္မလြဲ မေဖာက္မျပန္ ျဖစ္ေစတတ္တဲ့ နိယာမတရားဆိုတာေတြ လိုက္ရွာျပီး လူ႔ဆႏၵအလိုရွိတဲ့အတိုင္း ေစစားတတ္ရင္ျဖင့္ နိုင္ငံေရး ၊ စီးပြားေရး ၊ လူမႈေရးနယ္ ပယ္မွာလည္း လုပ္သမွ် ကိုင္သမွ်မွာ ေစတနာရွိသလို အက်ဳိးထင္ေတာ့မွာပဲ “ ဟု ေတြးလာ ၾကေလသည္ ။               သို႔ရာတြင္ သူတို႔ထင္သလို ေစတနာမွ လိုေသာအက်ဳိးရလဒ္ကိုရေအာင္ ဖန္တီးရာ တြင္ အခက္အခဲမ်ဳိးစံုၾကံဳရသည္ ။ ရည္ရြယ္သည္ကတစ္ျခား ၊ ျဖစ္လာသည္ကတစ္လြဲ ျဖစ္ လ်က္ရွိသည္ ။                ဤတြင္ ျမတ္ဗုဒၶေဟာၾကားေတာ္မူသည္မွာ - ေစတနာဆိုေသာ စိတ္၏ ေစ့ေဆာ္ တိုက္တြန္းတတ္ေသာ တရားသည္ပင္ ကံ ျဖစ္သည္ဆိုေသာ အယူအဆကို သိနားလည္လာရ သည္ ။ အျပဳအမူ (ကံ)တိုင္းမွာ ေကာင္းမႈ ဆိုးမႈဆိုေသာ ရလဒ္ႏွစ္ခုအနက္တြင္ တစ္ခုေပၚ ျမဲဓမၼတာ ရွိပါသည္ ။ ထိုေကာင္းမႈကံ ၊ မေကာင္းမႈကံ၏အက်ဳိး ( ေကာင္းက်ဳိး ၊ ဆိုးက်ဳိး ) ကို ျပဳသူကသာ ခံၾက ၊ စံၾကရသည္ ။ ထိုသို႔ ခံရ ၊ စံရရာတြင္ ေစတနာပါမွျဖစ္သည္ ။ မိမိက ေစတနာမပါဘဲျပဳမိသျဖင့္ လူေသသည္ပဲထား ၊ ထိုလူမွာ အကုသိုလ္ ( အျပစ္ ) ျဖစ္သလား ၊ စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ အေျဖေပၚပါသည္ ။                ဗုဒၶသည္ နိယာမ ( ၅ ) မ်ဳိးခြဲျပေတာ္မူေလသည္ ။ ၁ ။ ဥတုနိယာမ ၂ ။ ဗီဇနိယာမ ၃ ။ ကမၼနိယာမ ၄ ။ စိတၱနိယာမ ၅ ။ ဓမၼနိယာမ       တို႔ျဖစ္ပါသည္ ။ ဤတြင္ ကံကို နိယာမအျဖစ္ ဗုဒၶရႈျမင္သံုးသပ္ထားသည္ ကို သတိမူသင့္ပါသည္ ။              လူသားသည္ မိမိေစတနာအေလ်ာက္ လိုေသာအက်ဳိးရလဒ္ကို မုခ်ရရွိေစနိုင္ေသာ နည္းလမ္းရွိပါသည္ ။ ထိုနည္းမွာ ေအာက္ပါအခ်က္ၾကီး ( ၅ )ခ်က္ေပၚတြင္ တည္ပါသည္ ။ ပါဠိလို ပဥၥအာ၀ႆကတရားဟု ဆိုနိုင္ပါသည္ ။ ပဥၥအာ၀ႆကတရား ၅ပါးတြင္ - ၁ ။ ေစတနာမွန္ကန္ျခင္း ၂ ။ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ မွန္ကန္ျခင္း ၃ ။ လုပ္ငန္းကၽြမ္းက်င္မႈရွိျခင္း ၄ ။ အခ်ိန္ကို သိနားလည္ျခင္း ၅ ။ ပစၥည္းႏွင့္၀ီရိယအေထာက္အပံ့ ျပည့္စံုျခင္း ျဖစ္ပါသည္ ။               ထိုအရာ ( ၅ ) ပါးျပည့္စံုလွ်င္ ေစတနာသည္ လိုေသာအက်ဳိးရလဒ္ ေရွ႕ေဆာင္ လမ္းျပ ျဖစ္လာနိုင္ပါသည္ ။   က်မ္းကိုး - ဦးဆန္းလြင္ - ေသျခင္းဒႆန ဦးေအးေမာင္ - စိတ္ပညာႏွင့္ကိုယ္က်င့္တရား ..............................................................................................................................................................................................................................................................

လူသားမ်ားဖယ္ရွား/ေစာင့္ထိန္းရမည့္တရားမ်ား

လူသားမ်ားဖယ္ရွား/ေစာင့္ထိန္းရမည့္တရားမ်ား            လူအခ်ဳိ႕သည္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ေကာင္းမႈကံ ၊ မေကာင္းမႈကံမ်ား ျပဳလုပ္လ်က္ ရွိေနၾက ရာ ထို႕ကံမ်ားကို ျပဳလုပ္ရန္ စိတ္က ေစ့ေဆာ္ေပးလ်က္ ရွိေန၏ ။ လူအခ်ဳိ႕၏ စိတ္ဓာတ္သည္ ေလာဘ ၊ ေဒါသ ၊ေမာဟ ။ မာန ကၠႆ ၊ မစၦရိယစေသာ တရားဆိုးမ်ား လႊမ္းမိုးခံထားရေသာ စိတ္ဓာတ္မ်ားျဖစ္လွ်င္ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာျပီးေရာ ၊ သူတစ္ပါးအား အေကာင္းမျမင္ ၊ သည္းခံခြင့္လႊတ္မႈကင္းျပီး မင္းသားမလုပ္ရက ပတ္မထိုးေဖာက္ခ်င္ ၊ ေၾကာင္းက်ဳိးမထင္ ၊ အမွန္မျမင္ ၊ ေတြေ၀ယံုမွား ေထာင္လႊားမနာလို ၊ သူတစ္ပါးအား မိမိကဲ့သို႔ မသိမတတ္ေစခ်င္ ၊ မၾကီးပြားေစခ်င္ ၊ ရာထူးစည္းစိမ္အျခံအရံအေက်ာ္အေစာ မျဖစ္ေစခ်င္ စေသာ ယုတ္ညံ့ေသာ စိတ္ထား ကိေလသာအပူဓာတ္မ်ား ရစ္ပတ္ခံရသူ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိသြားေတာ့၏ ။             တစ္ဖက္မွလူတို႔၏ ကိေလသာအပူဓာတ္ ထင္ဟတ္မႈကို ခံရေသာ တစ္ဖက္လူမ်ားတို႔ တြင္လည္း ေသာက ၊ ပရိေဒ၀ ၊ ဒုကၡ ၊ ေဒါမနႆ ၊ ဥပါယာသ စေသာ မီးပူမ်ား ဆင့္ပြားျဖစ္ေပၚခဲ့ၾကရျပန္ ၏ ။             ထို႔ေၾကာင့္ ယင္း ၀ိသမေလာဘ ၊ ေဒါသ ။ ေမာဟ ၊ မာန စေသာတရားဆိုးမ်ားကို ၀ိသမတရားဆိုးမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းသိျပီး ယင္း ၀ိသမေလာဘ ၊ ေဒါသ ၊ ေမာဟ ၊ မာနစေသာ တရားဆိုးမ်ားကို ေရွာင္ခြာဖယ္ရွား ေလ်ာ့ပါးေအာင္ျပဳလုပ္နိုင္ၾကလွ်င္ ထိုတရားဆိုးမ်ား အလို အေလ်ာက္ ေလ်ာ့ပါးလာမည္ျဖစ္၏ ။              ထိုသို႔ ဖယ္ခ်ဳိးနိုင္ရန္မွာ လူအမ်ားသည္ ေမတၱာ ၊ ကရုဏာ ၊ မုဒိတာ ၊ ဥေပကၡာ ဟူေသာ ျဗဟၼာစိုရ္တရားႏွင့္ သီလ ၊ ေမတၱာ ၊ ခႏၱီ ၊ သစၥာတရားတို႔ကိုပြားမ်ားက်င့္သံုးနိုင္ေသာ စိတ္ေကာင္းစိတ္ျမတ္မ်ားကို ေမြးျမဴနိုင္ၾကရန္လို၏ ။ သီလ ၊ ေမတၱာ ၊ ခႏၱီ ၊ သစၥာတရားမ်ား ၊ ျဗဟၼာစိုရ္တရားမ်ားသည္ အပူဓာတ္ကိေလသာတရားမ်ား၏ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေအးဓာတ္ၾကည္လင္ျဖဴစင္ေသာ စိတ္ျမတ္မ်ားျဖစ္၏ ။ ေလာဘ ၊ ေဒါသ ၊ ေမာဟ ၊ မာနစ ေသာ အပူဓာတ္မ်ားလြန္ကဲေသာသူတစ္ဦး၏ ရုပ္အဆင္းမွာ ၾကမ္းတမ္းညစ္ႏြမ္းေနျပီး ၊ ၾကည္ လင္မႈကင္းမဲ့ေနသေလာက္ ၊ ေမတၱာ ၊ ကရုဏာစေသာ စိတ္ဓာတ္မ်ားလြန္ကဲသူတစ္ဦး၏ ရုပ္ အဆင္းမွာ ၾကည္လင္ေအးျမျပီး က်က္သေရျပည့္၀ေနသည္ကို ေတြ႔ရွိနိုင္၏ ။            ၀ိနည္းမဟာ၀ါပါဠိေတာ္တြင္ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားေတာ္မူ ေသာ - ၁ ။ အမ်က္ထြက္ျခင္း                    -  ေကာဓ ၊      ရန္ျငိဳးဖြဲ႔ျခင္း                           - ဥပနာဟ ။   ၂ ။ သူ႔ဂုဏ္ေက်းဇူးကိုေခ်ဖ်က္ျခင္း      - မကၡ ၊      ျပိဳင္ဆိုင္ျခင္း                            - ပဠာသ ။   ၃ ။ မနာလို မရႈစိမ့္ျခင္း                     - ကၠႆ ၊      ၀န္တိုျခင္း                               - မစၦရိယ ။   ၄ ။ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲျခင္း                - သာေ႒ယ် ၊      ကိုယ့္အျပစ္ကိုလွည့္ပတ္ဖံုးလႊမ္းျခင္း   - မာယာ ။   ၅ ။ အဆင့္နိမ့္ေသာ အလိုဆႏၵ               - ပါပမိစၦာ ၊      မွားေသာအယူ                            - မိစၦာဒိ႒ိ ။   ၆ ။ မိမိ၏အမွား ၊ အယူမွားကိုမစြန္႔ျခင္း             - အာဓာနဂၢါဟ ၊      မိမိ၏အမွား ၊အယူမွားကို ျမဲျမံစြာဆုပ္ကိုင္ျခင္း - ဒုပၸဋိနိႆဂၢ ။                   ဟူေသာ ယုဂလ ပါပဓမၼ စံုတြဲအယုတ္တရား ( ၆ ) ပါး ၊ တရားကိုယ္အားျဖင့္ ေလာဘ ၊ ေဒါသ ၊ ေမာဟ ၊ မာန ၊ ဒိ႒ိ ၊ကၠႆ ၊ မစၦရိယ ဟူေသာတရားဆိုးမ်ားကို ေ၀းစြာ ေရွာင္ရွားၾကျပီး ၊ ေအးျမၾကည္လင္မႈကို ေပးေဆာင္နိုင္ေသာ ေမတၱာ ၊ ကရုဏာ ၊ မုဒိတာ ၊ ဥေပကၡာႏွင့္ သီလ ၊ ေမတၱာခႏၱီ ၊ သစၥာတရားမ်ားကို အစဥ္ထာ၀ရ ပြားမ်ားၾကရန္ လိုအပ္ေပ၏ ။  ပထမစိတ္ေကာင္းရွိရန္  ဒုတိယ စိတ္ေကာင္းရွိရန္     တတိယ စိတ္ေကာင္းရွိရန္  သေဘာထားလ်က္ စိတ္ေကာင္း ၊ ေစတနာေကာင္းမ်ားကို ေမြးျမဴ ပြားမ်ားၾကပါဟု တိုက္တြန္းလ်က္ ……   က်မ္းကိုး - မာမက ( သုေတသီ ) - ျမင္းမိုရ္ေတာင္ဆိုသည္မွာ

ေညာင္ေလးပင္နယ္မွ ၀ါဒေရးရာ ျပႆနာ

ေညာင္ေလးပင္နယ္မွ ၀ါဒေရးရာ ျပႆနာ ... ေညာင္ေလးပင္ျမိဳ႕မွ အေရွ႕ဘက္ ၁၄-မိုင္ေက်ာ္ေက်ာ္ ၁၅-မိုင္ေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔ေ၀းေသာ “ ေသာင္ၾကီးရြာ “ တြင္ျဖစ္၏ ။ ထိုရြာေန အမ်ားစု ပုဂၢိဳလ္တို႔မွာ စီးပြားေရးေကာင္းၾက၏ ။ အမ်ားအားျဖင့္ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ ျပည့္စံုၾက၏ ။ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ၾကီးမွာလည္း ႏွယ္ႏွယ္ရရ မဟုတ္ေပ ။ သီလ ၊ သမာဓိ ၊ ပညာ ႏွင့္ ျပည့္စံု၍ ပရိယတ္ဂုဏ္ - ပဋိပတ္ဂုဏ္ ရွိေသာေၾကာင့္ “ ဂိုဏ္းေထာက္ ဆရာေတာ္ၾကီး “ အျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္းခံရေသာ မေထရ္ၾကီး တစ္ပါးပင္ ျဖစ္၏ ။            သို႔ရာတြင္ ထိုရြာေန လူတစ္စုတို႔က မေထရ္ၾကီးအေပၚ ျပစ္တင္ရႈတ္ခ် ကဲ့ရဲ႕စကားဆိုၾက၏ ။ သူတို႔ ကဲ့ရဲ႕ၾကပံုမွာ -             “ ဘယ့္ႏွယ္……တို႔ေက်ာင္းဆရာေတာ္ၾကီးက တစ္ခါလာလည္း ဒါန သီလေဟာ ၊ ေနာက္တစ္ခါလာလည္း ဒါန သီလအေၾကာင္းေဟာ ၊ ဒါနက ဘ၀စည္းစိမ္ေတြ ျပည့္စံုေစတယ္လို႔ ဆိုတယ္ ၊ သီလက လူ႔ျပည္ နတ္ျပည္ဆိုတဲ့သုဂတိေတြကို ရေစသတဲ့ ။               ဒီလိုဆိုေတာ့ ဒုကၡအေသးစားကေန ဒုကၡ အၾကီးစား ရဖို႔ခ်ည္း သူေဟာေနတာေပါ့ ၊ ေဟာရာ ေရာက္ေတာ့တာေပါ့ ၊ ဒုကၡခပ္သိမ္း ခ်ဳပ္ျငိမ္းတဲ့ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း  ၀ိပႆနာတရားေကာင္းေလးမ်ား တစ္ခါတစ္ေလမွ မေဟာဖူးဘူး ၊ မေဟာတတ္ဘူးလား မသိပါဘူး “              ဤသို႔စသည္ျဖင့္ ကဲ့ရဲ႕စကားေျပာၾကားၾက၏ ။ ထိုပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ သျဂိဳဟ္အေျခခံလည္း အေတာ္အတန္ရွိသူမ်ား ျဖစ္ၾက၏ ။ ၀ိပႆနာစာအုပ္ မ်ားကိုလည္း ဖတ္ၾကားေလ့လာသူမ်ား ျဖစ္ၾက၏ ။ ဤသို႔ အေျခခံအစအနရွိၾက ၍လည္း ေျပာလာၾကျခင္း ျဖစ္ေလ၏ ။ ေျပာရံုတြင္မက အေဖာ္ညွိၾကျပီးလွ်င္ ရြာဦး ေက်ာင္းကိုပင္ မသြားဘဲ ေနလာၾကေတာ့၏ ။ ဤနည္းအားျဖင့္ သူတို႔လူစုေတြ အေတာ္ပင္ ဦးေရမ်ားလာသည္ ျဖစ္၏ ။              ထိုေသာင္ၾကီးရြာသား မ်က္စိကုဆရာၾကီးဦးထြန္းသာသည္ ေညာင္ေလးပင္ ျမိဳ႕ေပၚတြင္ေနသျဖင့္ ဆရာေတာ္ေလး ဦး၀ိမလ ( မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရာၾကီး ) ႏွင့္ ရင္းႏွီးေန၏ ။ သို႔ျဖစ္၍ ေသာင္ၾကီးရြာကိစၥအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ထားျပီးလွ်င္ “ အရွင္ ဘုရား ၾကြေရာက္ေျဖရွင္းေပးပါ “ ဟုေတာင္းပန္ေလွ်ာက္ထားခဲ့၏ ။               ဆရာေတာ္ေလးဦး၀ိမလမွ ျဖစ္ပံုအျခင္းအရာအား ေသေသခ်ာခ်ာစံုလင္ ေအာင္ေမးျပီးမွ ၁၂၉၇ခုႏွစ္ တေပါင္းလဆုတ္ထဲတြင္ ေသာင္ၾကီးရြာသို႔ ၾကြေရာက္ လိုက္ပါေတာ္မူေလ၏ ။ ခင္တန္းေက်ာင္း ဦးသုမနလည္း လိုက္ပါခဲ့၏ ။               ေသာင္ၾကီးရြာသို႔ေရာက္ေသာအခါ ဆိုင္ရာဒကာတို႔ကို ေက်ာင္းသို႔ေခၚ လိုက္၏ ။ စံုညီစြာေရာက္ၾကေသာအခါ ဆရာေတာ္ေလးက အမိန္႔ရွိ၏ ။          “ ဒကာတို႔…..အခုလို ဘုန္းၾကီး ဒီရြာကိုေရာက္လာရတာဟာ ဒီရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္ၾကီးႏွင့္ ဒကာတို႔ ၀ါဒေရးရာ အယူအဆ မတူၾကလို႔ မညီမမွ် ျဖစ္ေနၾက တယ္ ဆိုတာ ၾကားရပါတယ္ ၊ ဒီကိစၥကို ေျပလည္ေအာင္ လုပ္ေပးနိုင္မလား လို႔ လာရ ျခင္းပါပဲ “             ဤသို႔ မိန္႔ေသာအခါလႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္လာၾကျပီးလွ်င္ တစ္ေယာက္တစ္ ေပါက္ မေက်နပ္ခ်က္တို႔ကို ေလွ်ာက္ၾကေတာ့၏ ။ သူတစ္မ်ဳိး ငါတစ္ဖံု စံုေနေတာ့၏ ။ ထိုအခါဆရာေတာ္ေလးက - “ ေနၾကပါဦး - ဒီလိုလုပ္ေနလို႔ မျပီးနိုင္ဘူး ၊ တစ္ေယာက္စီေျပာပါ ၊ ဒါမွမဟုတ္ အားလံုးရဲ႕ကိုယ္စားတစ္ဦးက ေျပာပါ ၊ မိမိတို႔ရဲ႕ အယူ၀ါဒကို တင္ျပပါ။ မရွင္းတာ ကိုေမးနိုင္ပါတယ္ ၊ ဘုန္းၾကီးကေျဖပါမယ္ ၊ ဒကာတို႔ရဲ႕အေမးကို ေျပလည္ေအာင္ ဘုန္းၾကီးက မေျဖနိုင္ရင္ ဒကာတို႔ရဲ႕၀ါဒကို ဘုန္းၾကီးက ေထာက္ခံသြားမယ္ ။          အဲဒီေနာက္ ဘုန္းၾကီးကတစ္ဖန္ ဒကာတို႔ကိုျပန္ျပီး ေမးဦးမယ္ ။ ဒကာတို႔ရဲ႕ အယူအဆမ်ားဟာ ( သုတ္ ၊ ၀ိနည္း ၊ အဘိဓမၼာ ) နဲ႔ မကိုက္ညီရင္ ဒကာတို႔က ဒီေက်ာင္းဆရာေတာ္ၾကီးကို ဦးစြာ ကန္ေတာ့ၾကရမယ္ ။ ျပီးေတာ့ ဒကာတို႔ရဲ႕အရြယ္ ေရာက္တဲ့သားေတြ ၊ တူေတြကို ဒီေက်ာင္းမွာ သကၤန္းစည္းေစျပီးေတာ့ ဆရာေတာ္ ၾကီးကို ၀တ္ၾကီး၀တ္ငယ္ ျပဳၾကရမယ္ ၊ ဘယ့္ႏွယ္လဲ….” ဤသို႔ စည္းကမ္းသတ္မွတ္ ေဘာင္ခတ္၍ ေမးလိုက္ေသာအခါ “ ေကာင္းပါတယ္ ဘုရား “ ဟူ၍ ၀န္ခံၾက၏ ။ “ ကဲ..ဒါဆိုရင္ ကိုယ့္အယူ၀ါဒကို တင္ျပေလွ်ာက္ထားၾက စမ္း “ ဟုခြင့္ျပဳလိုက္သျဖင့္ ဒကာမ်ားက ေလွ်ာက္ထားၾကေတာ့၏ ။              “ ဒီလိုပါဘုရား ၊ တပည့္ေတာ္တို႔ အခုကိုးကြယ္ေနတဲ့ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာ ေတာ္ၾကီးက တရားေဟာတိုင္း ဒါန - သီလ အေၾကာင္းခ်ည္း ေဟာေနတယ္ဘုရား ။ တပည့္ေတာ္တို႔ စာေတြထဲ ဖတ္ရလို႔ သိရသေလာက္ ဒါနဟာ ဘ၀သံသရာမွာ စည္းစိမ္ေတြေမာက္ျဖိဳး အက်ဳိးေပးေစတယ္ - လို႔ ဆိုပါတယ္ ။ သီလ ကေတာ့ ေကာင္းတဲ့ ဘ၀နဲ႔ ရုပ္ရည္ အဆင့္အတန္း ျမင့္ျမင့္ကို ရေစတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္ ။ ျပီးေတာ့ တစ္ခါ ဒီစည္းစိမ္ ၊ ဒီ ဘ၀ေတြဟာ ဒုကၡသစၥာေတြပါ ၊ အႏွစ္မရွိပါဘူး - လို႔ လည္း ဆိုျပန္ပါတယ္ ။          တပည့္ေတာ္တို႔က အားလံုးပါပဲ ၊ ကန္ေတာ့ၾကတဲ့အခါ “ နိဗၺာန္ကို ရရလိုပါ၏ “ ဆိုေတာ့ လိုခ်င္တာက နိဗၺာန္ ၊ ေဟာတာက ဒုကၡေတြရဖို႔ ျဖစ္ေနလို႔ တပည့္ေတာ္တို႔ အားမရၾကဘူး ဘုရား “ ဟူ၍ ေလွ်ာက္ၾက၏ ။            ထို႔အျပင္လည္း “ ကုသိုလ္ကံ - အကုသိုလ္ကံေတြဟာ ျဖစ္ျပီးတာနဲ႔ ပ်က္ကုန္ တာ “ - လို႔ သျဂိဳဟ္က်မ္းထဲမွာ ေတြ႔ၾကရတယ္ဘုရား ၊ ဒီေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ျပီး ေနာက္ ဘ၀ ေတြလိုက္ အက်ဳိးေပးေနရဦးမွာလည္း ဘုရား “ ဤသို႔စသည္ျဖင့္လည္း စံုစံုလင္လင္ တစ္နာရီခြဲခန္႔မွ်ၾကာေအာင္ ေလွ်ာက္တင္ေနၾကေလ၏ ။               ဒကာေတြက သူတို႔၏ အယူအဆမ်ားကို အားရေအာင္ ေလွ်ာက္တင္ၾက ေလ၏ ။ ထို႔ေနာက္ သူတို႔၏ ခၽြတ္ေခ်ာ္ေနေသာ အယူအဆတို႔ကို ဆရာေတာ္ေလးက မွန္ကန္ေအာင္ တည့္မတ္ေပးရေလေတာ့၏ ။               “ ခုတိုင္းဆိုရင္ ဒကာတို႔ဟာက ဒါန ၊ သီလ ၊ သမထေတြကို ပယ္ထားရာ ေရာက္ေနျပီ ၊ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ပင္ ပြင့္ေတာ္မူစမွာ သတၱ၀ါေတြက အသိ ဥာဏ္ မရင့္က်က္ေသးေတာ့ နက္နဲ ခက္ခဲေသာ ပရမတၳသစၥာ တို႔ကို ဦးစြာမေဟာ ေသးပါဘူး ။              ဒါနကထာ ၊ သီလကထာ ၊ သဂၢကထာ စသည္တို႔ျဖင့္ နူးညံ့သိမ္ေမြ႔ ယဥ္ ေက်းလာေအာင္ ဦးစြာ ပထမ ေဟာရပါေသးတယ္ ၊ ျပီးမွ ယဥ္ေက်း သိမ္ေမြ႔လာ ေတာ့မွ ၀ဋ္ဒုကၡတို႔မွ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း နိကၡမၼကထာကို ေဟာရပါတယ္ ။           ပုဂၢိဳလ္ကလည္း အစားစား ရွိတာမဟုတ္လား ၊ အဲဒါေတြကို ျမတ္စြာဘုရားတို႔ သာလွ်င္ သိနိုင္ပါတယ္ ။ ကၠျႏၵယပေရာ ပရိယတၱိဥာဏ္ပိုင္ရွင္ကိုး - ။ ဘုန္းၾကီးႏွင့္ တကြ ေဟာဒီ ၾကြလာၾကတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားအားလံုးကေတာ့ အဲဒီဥာဏ္မ်ဳိးမရရွိလို႔ အစဥ္အတိုင္းပဲ ဒါန ၊ သီလ ကစျပီးေဟာၾကရပါတယ္ ။ ေနာက္ - ရင့္က်က္ျမင့္တက္ လာေတာ့မွသာ ၀ိပႆနာကို ေဟာၾကရတာပါ ။           ဒါေၾကာင့္ ဒီေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးလည္း ဒီအစီအစဥ္အတိုင္းေဟာ ေတာ္မူေနျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ “         ျပီးေတာ့ ေစာေစာတုန္းက ဒကာတို႔ ေလွ်ာက္ၾကတယ္ “ ျပဳလုပ္သမွ်ကုသိုလ္ကံ ေတြ - အကုသိုလ္ကံေတြဟာ ျပဳလုပ္ျပီးရင္ ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္တာပဲ ၊ ဘာတစ္ခုမွ ေနာက္ဘ၀သို႔ မလိုက္ပါၾကဘူး ၊ ဘယ္လိုလုပ္ အက်ဳိးေပးဦးမွာလည္း - တဲ့ ။ ျဖစ္ျပီး ရင္ ခ်က္ခ်င္း ပ်က္ကုန္တာပဲဟာ “ လို႔ ဆိုၾကတယ္ ။         ဒီေနရာမွာ သတိထားၾကပါ ၊ ဆရာေကာင္း အလြန္ လိုအပ္ပါတယ္ ၊ ဆရာနည္း မရရင္ အံေခ်ာ္တတ္ၾကပါတယ္ ၊ “ ျပဳလုပ္သမွ် ကုသိုလ္ကံ - အကုသိုလ္ကံေတြဟာ ျပဳလုပ္ျပီးရင္ ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္တာပဲ ၊ ဘာတစ္ခုမွ ေနာက္ဘ၀သို႔ မလိုက္ပါၾကဘူး - လို႔ ယူဆထားရင္ ဥေစၦဒ ဒိ႒ိ ၊ ( ျပတ္ကုန္တယ္လို႔ ယူတဲ့ ဒိ႒ိ )  မွားတယ္ ။         တစ္ခါ ျပဳလုပ္သမွ် ကုသိုလ္ကံ - အကုသိုလ္ကံေတြဟာ ေပ်ာက္ပ်က္မကုန္ဘဲ ေနာက္ဘ၀သို႔ ( အရိပ္ပမာ တေကာက္ေကာက္ ) လိုက္ပါသည္လို႔ ယူဆျပန္ရင္ လည္း သႆတ ဒိ႒ိ ( ျမဲတယ္ ၊ ခိုင္တယ္ လို႔ ယူဆတဲ့ ဒိ႒ိ ) ဒါလည္း မွားျပန္တာပဲ။          နည္းနည္းခ်ဲ႕ ေျပာပါဦးမယ္ ၊ ဒါအေရးၾကီးတယ္ ၊ ကုသိုလ္ကံ - အကုသိုလ္ကံ ေတြဟာ ( ဆာယာ၀ အနုပါယိနီ ) အရိပ္ပမာ အစဥ္တစိုက္ ေနာက္က လိုက္ပါသည္ - ဆိုတဲ့ စကား ။ ( စကၠံ၀ ၀ဟေတာ ပဒံ ) လွည္းရုန္းေသာႏြား၏ ေျခရာေနာက္သို႔ လွည္းဘီးက တေကာက္ေကာက္ လိုက္ပါသကဲ့သို႔ လိုက္ပါသည္ ဆိုတဲ့စကားေတြဟာ ဘုရားေဟာပါပဲ ၊ ဘုရားႏႈတ္ထြက္ေတာ္ေတြပါပဲ ၊ ဓမၼပဒမွာ ပါတယ္ ။           ဒါေပမယ့္ အဲဒီေနရာေတြမွာက လူေတြ ျမင္လြယ္ ထင္လြယ္ေအာင္ ေဟာရ တာ ၊ ဥာဏ္ႏုတဲ့သူေတြဆိုေတာ့ သေဘာေပါက္လြယ္ေအာင္ ဥပမာေဆာင္ ေဟာရ တာ ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘုရားေဟာ ေဒသနာက ၂ မ်ဳိး ရွိတယ္လို႔ မွတ္ပါ ။ (က) နီတတၳေဒသနာ = တိုက္ရိုက္သိမွတ္ရတဲ့ တရားတစ္မ်ဳိး ၊                                 (ခ)  ေနယ်တၳေဒသနာ = ေဆာင္၍ သြယ္၀ိုက္၍ သိမွတ္ရတဲ့ တရားတစ္မ်ဳိးလို႔ (၂) မ်ဳိးရွိတယ္ ။           ဥပမာ - အဘိဓမၼာေတြထဲမွာ ျမတ္စြာဘုရားက “ ခႏၶာငါးပါးရွိတယ္ ၊ ရူပကၡႏၶာ ၊သညာကၡႏၶာ ၊ သခၤါရကၡႏၶာ ၊ ၀ိညာဏကၡႏၶာ လို႔ ငါးပါး “           အဲဒီလိုေဟာရင္ ေဟာတဲ့အတိုင္း ေျဖာင့္ေျဖာင့္ အဓိပၸာယ္ယူလိုက္ရံုပဲ ၊ အဲလို ယူရတာမ်ဳိးဟာ(က) နီတတၳေဒသနာ = တိုက္ရိုက္ သိမွတ္ရတဲ့ တရားမ်ဳိးထဲမွာ ပါ တာေပါ့ ။             ( ဆာယာ၀ အႏုပါယိနီ ) တို႔လို ၊ ( စကၠံ၀ ၀ဟေတာ ပဒံ ) တို႔လို တရား မ်ဳိး က်ေတာ့ တိုက္ရိုက္ယူလို႔ မရဘူး ၊ ယူရင္မွားကုန္မယ္ ၊ ဒါကသိလြယ္ျမင္လြယ္ေအာင္ လို႔ ဥပမာေဆာင္ျပီး ေဟာရတာ ၊ အဲဒီလို တရားမ်ဳိးက်ေတာ့ (ခ) ေနယ်တၳေဒသနာ= ေဆာင္၍ သြယ္၀ိုက္၍ သိမွတ္ရတဲ့ တရားမ်ဳိးထဲ ပါသြားတယ္ ။            ဒီေတာ့ ဒကာတို႔… ဒီလိုမွတ္ပါ ၊ အမ်ားေျပာေနၾကသလို ကုသိုလ္ကံ - အကုသိုလ္ကံေတြဟာ အရိပ္ပမာ ေနာက္ဘ၀ကို လိုက္ပါတယ္ - ဆိုတဲ့စကားလည္း မွားတယ္ ၊ အခု ဒကာတို႔ ေျပာေနၾကသလို ရုပ္အစု နာမ္အစုေတြဟာ ျဖစ္ျပီး ပ်က္ကုန္ ၾကတာပဲ ၊ ဘာတစ္ခုမွ် က်န္တာ မဟုတ္ဘူး ၊ ေနာက္ဘ၀ကို လိုက္စရာ မရွိဘူး - လို႔ ယူတဲ့ စကားလည္း မွားတယ္ ။           ယူရမွာက ရုပ္အစု ၊ နာမ္အစုေတြ မလိုက္သည္ကားမွန္၏ ။ ျဖစ္ျပီးပ်က္ကုန္ သည္မွာလည္း မွန္၏ ။ သို႔ေသာ္ အက်ဳိးေပးဖို႔ရာ သတၱိကား က်န္ရစ္သည္သာ ၊ ထို သတၱိက အက်ဳိးေပးသည္ - လို႔ ယူရမယ္ “          ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ က်မ္းဂန္ေတြထဲမွာ မိန္႔ဆိုထားခ်က္ေတြ ရွိပါတယ္ ၊ ဘယ္လို လည္းဆိုေတာ့ - သႏၱာေနဒံ ကမၼံ နာမ ၊ န နိရုဇၥ်တိ သဗၺေသာ ။ ၀ိေသသံ နိေဒတြာ ဟိ ၊ သမယမွိ ၀ိပစၥိတံု ။        ။ သႏၱာေန - ျပဳလုပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္၏ သႏၱာန္တြင္ ၊ ကၠဒံ ကမၼံ နာမ - ဤေကာင္းကံ - မေကာင္းကံအမ်ဳိးမ်ဳိးသည္ ၊ သဗၺေသာ - ၾကြင္းမဲ့ဥႆံု အလံုးစံု အကုန္မက်န္ ၊ န နိရုဇၥ်တိ - ျပီးျပီးေပ်ာက္ေပ်ာက္ အေနေရာက္ေအာင္ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္၍ သြားၾကသည္ မဟုတ္ေပ ။ ဟိ - မွန္၏ ၊ သမယမွိ - အက်ဳိးေပးဖို႔ အခ်ိန္က်ေသာအခါတြင္ ၊ ၀ိပစၥိတံု - အက်ဳိးေပး ဖို႔ရာ ၊ ၀ိေသသံ - အက်ဳိးေပးဖို႔ သတၱိထူးကို ၊ နိေဒတြာ - ျမွပ္ႏွံထားျပီး၍ ၊ (၀ါ) ျမွပ္ႏွံျပီး မွသာ ၊ ( နိရုဇၥ်တိ - သဘာ၀အေလ်ာက္ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္၍ သြားေတာ့၏ ။ ) တဲ့ ။          “ ကဲ….ဘုန္းၾကီးက လက္ေတြ႔ဥပမာတစ္ခုျပပါဦးမယ္ “ ဟု ဆိုျပီးလွ်င္ ေနာက္ ပါ ကိုယ္ေတာ္ ဦးသုမန ထံမွ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီး ေတာင္းလိုက္၏ ။ ျပီးလွ်င္ “ ေဟာ……. ၾကည့္ၾက “ ဟုဆို၍ အတြင္းဘက္ အနည္းငယ္ ေမွာင္ေသာ နံရံ အလင္းေရာင္ ထိုးျပ လိုက္သည္ ၊ ျပီးလွ်င္ ဆရာေတာ္ေလးက -           “ ဒကာတို႔….. ေတြ႔ရဲ႕လား ၊ ေဟာဟို နံရံမွာ အလင္းေရာင္ ၊ အဲဒီအလင္းဟာ ေဟာဒီ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးၾကီး နံရံကို သြားကပ္လို႔ လင္းတာလား ၊ မီးသီးေရာက္သြားလို႔ လင္းတာလား ( မဟုတ္ပါဘုရား ) ၊ ဒါျဖင့္ ဓာတ္ခဲေတြ ေရာက္သြားလို႔ လင္းတာလား ( အဲဒီလိုလည္း မဟုတ္ပါဘုရား ) ။ ေအး ….ပစၥည္းအထည္အျဒပ္ေတြ နံရံကို လိုက္ပါ သြားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး ၊ ဒါေပမယ့္ ေဟာဒီ ဓာတ္ခဲအတြင္းက အလင္းေရာင္သတၱိ ေတြေတာ့ နံရံကို ေရာက္သြားတယ္ ( မွန္ပါဘုရား ) ။ အထည္၀တၳဳေတြေတာ့ လိုက္ပါ မသြားဘူး ၊ သတၱိပဲ လိုက္ပါသြားတယ္ ( မွန္ပါဘုရား ) ။ ေအး….ဒီအတိုင္းပဲဒကာတို႔..၊ ကုသိုလ္ကံ ၊ အကုသိုလ္ကံေတြဆိုတာေတြဟာ သခၤတတရားေတြမို႔ ျဖစ္ျပီး ပ်က္ကုန္ ၾကရတာ မွန္ပါတယ္ ။           ကုသိုလ္ေစတနာ - အကုသိုလ္ေစတနာေတြဟာ ျဖစ္ေပၚလာျပီး ေပ်ာက္ကုန္ရ တာ မွန္ပါတယ္ ၊ ေနာက္ဘ၀ကို လိုက္ေနခ်ိန္ မရလိုက္ပါဘူး ။ သို႔ေသာ္လည္း ပ်က္ ကုန္တဲ့ ေနရာေလးေတြမွာ အရွိန္အ၀ါ သတၱိေလးမ်ား က်န္ရစ္ပါေသးတယ္ ။သတၱိ ေလးမ်ား ထားခဲ့ပါေသးတယ္ ၊ အဲဒီအရွိန္အ၀ါ သတၱိကေလးမ်ားက အက်ဳိးေပးတာပါ။           ေဖာ္ျပျပီးခဲ့တဲ့အတိုင္း ယူမွ သႆတ ဒိ႒ိကလည္းလြတ္မယ္ ၊ ဥေစၦဒ ဒိ႒ိက လည္းလြတ္မယ္ ၊ ကံေတြ လိုက္သြားတယ္ဆိုရင္ သႆတဒိ႒ိ ျဖစ္ေနမယ္ ၊ မလိုက္ ဘူး - လံုး၀ျပတ္သြားတယ္ ၊ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ဘူး ဆိုျပန္ရင္လည္း ဥေစၦဒ ဒိ႒ိျဖစ္ေန ျပန္တယ္ ။          သႆတက တစ္ဘက္အစြန္း ၊ ဥေစၦဒကလည္း တစ္ဘက္အစြန္း ၊ အဲဒီအစြန္း (၂)ပါးကို မျငိေစပဲ အခုလို အလယ္က သြားမွသာ ( မဇၥ်ိမပဋိပဒါ ) ဘုရားလမ္းစဥ္က် တယ္ ။           ကဲ…ရွင္းၾကျပီလား ၊ ရွင္းေလာက္ပါျပီေနာ္ ။ ( မွန္ပါ - ရွင္းပါတယ္ဘုရား ) အားလံုးလိုလိုပင္ တစ္ျပိဳင္နက္ အားတက္ရႊင္လန္းစြာ ေျဖၾက၏ ။သူတို႔၏မ်က္ႏွာမ်ား သည္ ေက်နပ္သည့္အသြင္မ်ားျဖင့္ လန္းဆန္းေနၾက၏ ။ တစ္စံုတစ္ဦးမွ် ေနာက္ထပ္ မေမးၾကေတာ့ ၊ အခ်ိန္ကလည္း ည (၈) နာရီထိုး၍သြားေခ်ျပီ ။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေန႔ည ထိုမွ်ျဖင့္ပင္ ရပ္နားၾကဖို႔ ဆရာေတာ္ေလးက အမိန္႔ရွိ၏ ။ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ (၇) နာရီ ထပ္မံခ်ိန္းလိုက္၏ ။            ဒုတိယေန႔ နံနက္ (၇) နာရီထိုးေသာအခါ ခ်ိန္းထားသည့္အတိုင္း ဒကာတို႔ စံုညီစြာပင္ ေရာက္လာၾကေတာ့၏ ။ ဒကာတို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ားမွာ လန္းဆန္း၍ေနၾက၏။ ေက်နပ္ေနသည့္ လကၡဏာတို႔ကိုျပေနၾက၏ ။ ဆရာေတာ္ေလးဦး၀ိမလ က -            “ ဒကာတို႔ဟာ ဗဟုသုတၾကြယ္၀သူမ်ား ျဖစ္ၾကတယ္လို႔ ဘုန္းၾကီး ၾကားသိခဲ့ ရပါတယ္ ၊ ၾကိဳတင္ သိထားပါတယ္ ။ ဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ေဟာရ ေျပာရ ရွင္းျပရတာ ဟာ အင္မတန္မွ လြယ္ကူပါတယ္ ၊ သိလြယ္ သေဘာေပါက္လြယ္ပါတယ္ ။ ေနာက္ ထပ္ ရွင္းျပဖို႔ အသင့္ပါပဲ ၊ ကဲ…ေနာက္ထပ္ ဘာမ်ား ေလွ်ာက္ခ်င္ၾကေသးလဲ ၊ ေလွ်ာက္နိုင္ပါတယ္ ၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲ ေမးနိုင္ပါတယ္ “ ဟု မိန္႔လိုက္ေသာအခါ အားလံုးပင္ လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္လာၾက၏ ။ ေလွ်ာက္ထားခြင့္ တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္သည္ မဟုတ္ပါေလာ ၊ ထို႔ေၾကာင့္ ၀မ္းသာအားရ ေလွ်ာက္ထား ၾကသည္ -            “ တပည့္ေတာ္တို႔ ေက်နပ္ၾကပါတယ္ဘုရား ၊ မေန႔ညက ဆရာေတာ္ဥပမာ ျပျပီး ေဟာလိုက္တာေတြ သေဘာက်ပါတယ္ ၊ ညတုန္းက ဒီကျပန္ေတာ့ ရြာထဲမွာ လည္း သန္းေခါင္ေက်ာ္အထိ တပည့္ေတာ္တို႔ ျပန္လည္ သံုးသပ္ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္ ဘုရား ။             ယခင္ကလိုဆိုရင္ တပည့္ေတာ္တို႔ဟာ ဥေစၦဒ ဒိ႒ိအယူူျဖစ္ေနၾကတာ ၊ အခု ေတာ့ အဲဒီအယူက လြတ္ပါျပီ ၊ ဘုရားေဟာ ေဒသနာ မဇၥ်ိမပဋိပဒါက်က် သိရပါျပီ ၊ ဒါ့ ေၾကာင့္တပည့္ေတာ္တို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဘုရား ။ ဒါနဲ႔တစ္ဆက္တည္းေလွ်ာက္ရ ရင္ အခုပဲ ဒီေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကို တပည့္ေတာ္တို႔ ကန္ေတာ့ၾကပါမယ္ ဘုရား ။ ျပီးေတာ့ ဒီကေန႔ပဲ ( ဆရာေတာ္ထံ ၀န္ခံခဲ့တဲ့အတိုင္း ) တပည့္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သားမ်ား ၊ တူမ်ားကို ဒီေက်ာင္းမွာ ရွင္ျပဳၾကပါမယ္ဘုရား ၊ ဒီကေရွ႕မွာ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကို ဆက္လက္ၾကည္ညိဳ ဆည္းကပ္သြားၾကပါမယ္ ဘုရား “ ဟူ၍ ၀မ္းသာအားရ ေလွ်ာက္ၾကေလ၏ ။           ဆရာေတာ္ကေလး ဦး၀ိမလ မျပန္ခင္ပင္ ပတ္၀န္းက်င္ရြာ(၄)ရြာမွဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္မ်ားကိုအကုန္ပင့္၍ ရွင္ျပဳလွဴဒါန္းပြဲ ျပဳလုပ္ၾကသျဖင့္ အားလံုး ရႊင္ျပံဳး၀မ္း သာၾကရေလသည္ ။ပတ္၀န္းက်င္ သံဃာေတာ္မ်ားကလည္း သာဓုအၾကိမ္ၾကိမ္ေခၚ၍ က်န္ရစ္ၾက၏ ။ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ရြာသူရြာသားတို႔၏ ျမိဳင္ဆိုင္လွေသာ သာဓုသံတို႔ သည္ ၀န္းက်င္ခ်ာပတ္ - ပဲ့တင္ထပ္လ်က္ - ထက္ရပ္နဘံျမည္ဟည္း၍ က်န္ရစ္ေတာ့ သတည္း ။ က်မ္းကိုး - အမရပူရျမိဳ႕ မဂၤလာတိုက္ေဟာင္း အဂၢမဟာ ပ႑ိတ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏တစ္ဘ၀ သာသနာ ( တစ္ဘ၀သာသနာ - အရွင္ေဃာသိတ ) ...................................................................................................................................................................................................................................................

ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္

ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္         ဘာသာတရားမ်ား၏မူရင္းအဓိပၸာယ္သည္ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ကိုပဓာနထားျပီး လူတိုင္း လူတိုင္း၏ ေန႔စဥ္ လႈပ္ရွားမႈမ်ား မွလက္ေတြ႔ခ်မ္းသာရွာနည္းအေနျဖင့္လက္ေတြ႔အသံုးခ်ရန္ျဖစ္၏။ ထိုကဲ့သို႔အသံုးခ်ပါကဲ့ တမလြန္ခ်မ္းသာသေဘာကိုပါအလိုလိုေဆာင္ၾကဥ္းျပီးသားျဖစ္၏ ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဆိုရလွ်င္ ဘာသာ တရားမ်ားအရ ပစၥဳပၸန္သည္တမလြန္ထက္ပို၍ျပ႒ာန္း၏။ ပစၥဳပၸန္ေကာင္းလွ်င္တမလြန္သည္ အလိုလို ေကာင္းျပီးသားျဖစ္၏ ။ အကယ္၍ပစၥဳပၸန္ကိုေက်ာ္္လြန္ျပီးတမလြန္ေကာင္းေရးကိုပို၍ ဦးစားေပးလွ်င္ ထို ဘာသာေရးသည္ စစ္္မွန္ေသာဘာသာေရးမဟုတ္။ထိုအဓိပၸာယ္သည္လည္းဘာသာေရး၏စစ္မွန္ေသာ အဓိပၸာယ္ မဟုတ္ေပ။ အမွန္အားျဖင့္ ဘာသာတရားတြင္ပစၥဳပၸန္အက်ဳိးမပါဘဲ တမလြန္အက်ဳိးကို မွန္ကန္စြာ တည္ေဆာက္၍ မရေကာင္းေပ ။                  အေသာကမင္းၾကီး၏သတၱမေက်ာက္စာတြင္-“သေ၀ ဟိေတ သံယမံ စ ဘ၀သုဓိ ံ ကၠဆံတိ -ဟူ၍ ေရးထိုးထားေၾကာင္းရွင္အာဒိစၥ၀ံသ၏အေသာကေက်ာက္စာေတာ္စာအုပ္တြင္ေတြ႔ရ၏။ ေက်ာက္စာ၏ အနက္မွာ - ဟိ ၊ မွန္၏ ။ သေ၀ ၊ အလံုးစံုကုန္ေသာ။ ေတ ၊ ထိုအယူ၀ါဒမ်ားသည္။ သံယမံစ ၊ ကိုယ္က်င့္သိကၡာေစာင့္စည္း ျခင္းကိုလည္းေကာင္း ။ ဘ၀သုဓိ ံ စ ၊ ပစၥဳပၸန္ဘ၀၏စင္ၾကယ္ျမင့္ျမတ္မႈကိုလည္းေကာင္း ။ ကၠဆံတိ ။ အလိုရွိ ၾကကုန္၏ ။                   ဟူ၍ျဖစ္ေလရာ စစ္မွန္ေသာဘာသာတရားမ်ား၏မူရင္း ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ဤကမၻာေျမျပင္တြင္ လူတို႔သည္ မိမိတို႔ အသက္ရွင္ေနထိုင္ၾကစဥ္ကာလအတြင္း ထာ၀စဥ္ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ၊ ခ်မ္းေျမ့ေသာ ၊ ျငိမ္းခ်မ္းေသာ ဘ၀မ်ဳိးကိုထူေထာင္နိုင္စိမ့္ေသာငွာ မိမိတို႔၏ ကိုယ္က်င့္သိကၡာကိုျမင့္မားေအာင္ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ရန္ႏွင့္ မိမိတို႔ဘ၀၏စင္ၾကယ္ျမင့္ျမတ္မႈကို တန္ဖိုးထားရန္ဟူ၍ျဖစ္ေလ၏။                    ထို႔ေၾကာင့္ ကမၻာ့သမိုင္းတြင္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားအျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ ျခင္းခံရေသာ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ၾကီးမ်ားက လူသားမ်ားအေနျဖင့္ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ ျမင့္မားေအာင္ ထိန္းသိမ္းရန္ ၊ တစ္နည္း စင္ၾကယ္ ျမင့္ျမတ္ေအာင္ က်င့္သံုးရန္ သြန္သင္ထားရာ ၊ ယင္းသြန္သင္ခ်က္မ်ားသည္ ဘာသာ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု သစၥာအဆင့္အရအခ်င္းခ်င္း မတူညီၾကေစကာမူ ဤကမၻာေျမျပင္တြင္ လူတို႔အတြက္ ထာ၀စဥ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ၊ ခ်မ္းေျမ့ေသာ ၊ ျငိမ္းခ်မ္းေသာ ဘ၀ကိုထူေထာင္ရန္အတြက္မူ ရည္ရြယ္ခ်က္ျခင္း တူညီပါ၏ ။ ထို႔ေၾကာင့္ဘာသာတရားမ်ားသည္ ေလာက၏အစီးအပြားအတြက္ သြန္သင္ရာတြင္သစၥာအဆင့္ အရ ဘာသာတစ္ခုႏွင့္တစ္ခု မတူညီၾကေစကာမူ ကိုယ္က်င့္သိကၡာျမင့္မားေအာင္ထိန္းသိမ္းမႈ(သံယမ)ႏွင့္ ဘ၀စင္ၾကယ္ျမင့္ျမတ္ေအာင္ေနထိုင္က်င့္သံုးမႈ(ဘ၀သုဒၶိ)တို႔အတြက္ဦးတည္ရာတြင္မူ တူညီၾကသျဖင့္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ျဖစ္ေၾကာင္း အေသာကမင္းၾကီးကသူ၏ေက်ာက္စာတြင္ ေရးထိုးထားေစျခင္းျဖစ္ေလ၏။ က်မ္းကိုး - ဦးေရႊေအာင္ ဗုဒၶ - ေလာကသားတို႔၏ အႏႈိင္းမဲ့ေက်းဇူးရွင္ ..............................................................................................................................................................................................................................................