လူသားမ်ားဖယ္ရွား/ေစာင့္ထိန္းရမည့္တရားမ်ား

လူသားမ်ားဖယ္ရွား/ေစာင့္ထိန္းရမည့္တရားမ်ား            လူအခ်ဳိ႕သည္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ေကာင္းမႈကံ ၊ မေကာင္းမႈကံမ်ား ျပဳလုပ္လ်က္ ရွိေနၾက ရာ ထို႕ကံမ်ားကို ျပဳလုပ္ရန္ စိတ္က ေစ့ေဆာ္ေပးလ်က္ ရွိေန၏ ။ လူအခ်ဳိ႕၏ စိတ္ဓာတ္သည္ ေလာဘ ၊ ေဒါသ ၊ေမာဟ ။ မာန ကၠႆ ၊ မစၦရိယစေသာ တရားဆိုးမ်ား လႊမ္းမိုးခံထားရေသာ စိတ္ဓာတ္မ်ားျဖစ္လွ်င္ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာျပီးေရာ ၊ သူတစ္ပါးအား အေကာင္းမျမင္ ၊ သည္းခံခြင့္လႊတ္မႈကင္းျပီး မင္းသားမလုပ္ရက ပတ္မထိုးေဖာက္ခ်င္ ၊ ေၾကာင္းက်ဳိးမထင္ ၊ အမွန္မျမင္ ၊ ေတြေ၀ယံုမွား ေထာင္လႊားမနာလို ၊ သူတစ္ပါးအား မိမိကဲ့သို႔ မသိမတတ္ေစခ်င္ ၊ မၾကီးပြားေစခ်င္ ၊ ရာထူးစည္းစိမ္အျခံအရံအေက်ာ္အေစာ မျဖစ္ေစခ်င္ စေသာ ယုတ္ညံ့ေသာ စိတ္ထား ကိေလသာအပူဓာတ္မ်ား ရစ္ပတ္ခံရသူ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိသြားေတာ့၏ ။             တစ္ဖက္မွလူတို႔၏ ကိေလသာအပူဓာတ္ ထင္ဟတ္မႈကို ခံရေသာ တစ္ဖက္လူမ်ားတို႔ တြင္လည္း ေသာက ၊ ပရိေဒ၀ ၊ ဒုကၡ ၊ ေဒါမနႆ ၊ ဥပါယာသ စေသာ မီးပူမ်ား ဆင့္ပြားျဖစ္ေပၚခဲ့ၾကရျပန္ ၏ ။             ထို႔ေၾကာင့္ ယင္း ၀ိသမေလာဘ ၊ ေဒါသ ။ ေမာဟ ၊ မာန စေသာတရားဆိုးမ်ားကို ၀ိသမတရားဆိုးမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းသိျပီး ယင္း ၀ိသမေလာဘ ၊ ေဒါသ ၊ ေမာဟ ၊ မာနစေသာ တရားဆိုးမ်ားကို ေရွာင္ခြာဖယ္ရွား ေလ်ာ့ပါးေအာင္ျပဳလုပ္နိုင္ၾကလွ်င္ ထိုတရားဆိုးမ်ား အလို အေလ်ာက္ ေလ်ာ့ပါးလာမည္ျဖစ္၏ ။              ထိုသို႔ ဖယ္ခ်ဳိးနိုင္ရန္မွာ လူအမ်ားသည္ ေမတၱာ ၊ ကရုဏာ ၊ မုဒိတာ ၊ ဥေပကၡာ ဟူေသာ ျဗဟၼာစိုရ္တရားႏွင့္ သီလ ၊ ေမတၱာ ၊ ခႏၱီ ၊ သစၥာတရားတို႔ကိုပြားမ်ားက်င့္သံုးနိုင္ေသာ စိတ္ေကာင္းစိတ္ျမတ္မ်ားကို ေမြးျမဴနိုင္ၾကရန္လို၏ ။ သီလ ၊ ေမတၱာ ၊ ခႏၱီ ၊ သစၥာတရားမ်ား ၊ ျဗဟၼာစိုရ္တရားမ်ားသည္ အပူဓာတ္ကိေလသာတရားမ်ား၏ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေအးဓာတ္ၾကည္လင္ျဖဴစင္ေသာ စိတ္ျမတ္မ်ားျဖစ္၏ ။ ေလာဘ ၊ ေဒါသ ၊ ေမာဟ ၊ မာနစ ေသာ အပူဓာတ္မ်ားလြန္ကဲေသာသူတစ္ဦး၏ ရုပ္အဆင္းမွာ ၾကမ္းတမ္းညစ္ႏြမ္းေနျပီး ၊ ၾကည္ လင္မႈကင္းမဲ့ေနသေလာက္ ၊ ေမတၱာ ၊ ကရုဏာစေသာ စိတ္ဓာတ္မ်ားလြန္ကဲသူတစ္ဦး၏ ရုပ္ အဆင္းမွာ ၾကည္လင္ေအးျမျပီး က်က္သေရျပည့္၀ေနသည္ကို ေတြ႔ရွိနိုင္၏ ။            ၀ိနည္းမဟာ၀ါပါဠိေတာ္တြင္ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားေတာ္မူ ေသာ - ၁ ။ အမ်က္ထြက္ျခင္း                    -  ေကာဓ ၊      ရန္ျငိဳးဖြဲ႔ျခင္း                           - ဥပနာဟ ။   ၂ ။ သူ႔ဂုဏ္ေက်းဇူးကိုေခ်ဖ်က္ျခင္း      - မကၡ ၊      ျပိဳင္ဆိုင္ျခင္း                            - ပဠာသ ။   ၃ ။ မနာလို မရႈစိမ့္ျခင္း                     - ကၠႆ ၊      ၀န္တိုျခင္း                               - မစၦရိယ ။   ၄ ။ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲျခင္း                - သာေ႒ယ် ၊      ကိုယ့္အျပစ္ကိုလွည့္ပတ္ဖံုးလႊမ္းျခင္း   - မာယာ ။   ၅ ။ အဆင့္နိမ့္ေသာ အလိုဆႏၵ               - ပါပမိစၦာ ၊      မွားေသာအယူ                            - မိစၦာဒိ႒ိ ။   ၆ ။ မိမိ၏အမွား ၊ အယူမွားကိုမစြန္႔ျခင္း             - အာဓာနဂၢါဟ ၊      မိမိ၏အမွား ၊အယူမွားကို ျမဲျမံစြာဆုပ္ကိုင္ျခင္း - ဒုပၸဋိနိႆဂၢ ။                   ဟူေသာ ယုဂလ ပါပဓမၼ စံုတြဲအယုတ္တရား ( ၆ ) ပါး ၊ တရားကိုယ္အားျဖင့္ ေလာဘ ၊ ေဒါသ ၊ ေမာဟ ၊ မာန ၊ ဒိ႒ိ ၊ကၠႆ ၊ မစၦရိယ ဟူေသာတရားဆိုးမ်ားကို ေ၀းစြာ ေရွာင္ရွားၾကျပီး ၊ ေအးျမၾကည္လင္မႈကို ေပးေဆာင္နိုင္ေသာ ေမတၱာ ၊ ကရုဏာ ၊ မုဒိတာ ၊ ဥေပကၡာႏွင့္ သီလ ၊ ေမတၱာခႏၱီ ၊ သစၥာတရားမ်ားကို အစဥ္ထာ၀ရ ပြားမ်ားၾကရန္ လိုအပ္ေပ၏ ။  ပထမစိတ္ေကာင္းရွိရန္  ဒုတိယ စိတ္ေကာင္းရွိရန္     တတိယ စိတ္ေကာင္းရွိရန္  သေဘာထားလ်က္ စိတ္ေကာင္း ၊ ေစတနာေကာင္းမ်ားကို ေမြးျမဴ ပြားမ်ားၾကပါဟု တိုက္တြန္းလ်က္ ……   က်မ္းကိုး - မာမက ( သုေတသီ ) - ျမင္းမိုရ္ေတာင္ဆိုသည္မွာ

ကိုယ္က်င့္တရား

ကိုယ္က်င့္တရား                 ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားေသာ ျမန္မာနိုင္ငံ၌ လူတို႔၏ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုင္ရာ အစဥ္အလာ ခံယူခ်က္မ်ားသည္ ဗုဒၶအယူ၀ါဒႏွင့္ မကင္းနိုင္ၾကေပ ။ သို႔ျဖစ္၍ ဗုဒၶ၏ လမ္းစဥ္၌ ကိုယ္က်င့္တရား သည္ မည္မွ်အေရးပါသည္ ၊ မည္သို႔ေသာ သေဘာလကၡဏာ ရွိသည္ ၊အထူးသျဖင့္ ဗုဒၶက်မ္းဂန္လာ လူ႔စိတ္သဘာ၀ျခင္းရာႏွင့္ မည္သို႔ ဆက္စပ္ေနသည္ စသည္တို႔ကို ေလ့လာသင့္ေပသည္ ။                  ဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရးကို ေရာက္ဖို႔အေရးမွာ အက်င့္သီလဟာ လိုအပ္ပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ အက်င့္သီလတစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ့ မလံုေလာက္ပါ ။ သီလႏွင့္ပညာကို ေပါင္းဖက္ ေပးရပါမယ္ ။ အက်င့္သီလ မရွိဘဲနဲ႔ သတၱ၀ါရဲ႕ ဘ၀မွာ ကိေလသာ စင္ၾကယ္မႈဟာ အလိုအေလ်ာက္ ျဖစ္မလာနိုင္ ပါဘူး ။            ဗုဒၶ၏ က်င့္စဥ္၌ ပုထုဇဥ္သတၱ၀ါတို႔သည္ သီလတရားကို အားထုတ္ျပီးမွ သမာဓိစခန္း ၊ ပညာ စခန္းသို႔ ေရာက္ရွိနိုင္မည္ ျဖစ္၏ ။ ဗုဒၶက်င့္စဥ္မွာ အခ်ဳပ္အားျဖင့္ မဂၢင္ရွစ္ပါး ျဖစ္၍ သမၼာဒိ႒ိ ၊ သမၼာသကၤပၸ ၊ သမၼာ၀ါယမ စသည္ျဖင့္ တစ္ဆင့္ျပီးတစ္ဆင့္ က်င့္အပ္ေသာ တရားမ်ားကို မဂၢင္ရွစ္- ပါး ၌ ျပဆိုထား၏ ။ သမၼ၀ါစာ ၊ သမၼာကမၼႏၲ ၊ သမၼာအာဇီ၀ ( မွန္ေသာ ၀စီကံမႈ ၊ မွန္ေသာ ကာယကံ အမႈ ၊ မွန္ေသာ အသက္ေမြးမႈ ) တို႔ကို မဂၢင္ရွစ္ပါး၌ ထည့္သြင္းထားျခင္းျဖင့္ အက်င့္သီလသည္ မဂ္ ဖိုလ္နိဗၺာန္ အတြက္ အေရးပါေသာ တရားျဖစ္ေၾကာင္း သိသာထင္ရွား၏ ။                       အမွန္အားျဖင့္ သီလမဂၢင္ သံုးပါးကို က်င့္သံုးေသာအခါ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ ျဖဴစင္၏ ။ ျမင့္ျမတ္၏ ။ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ ျဖဴစင္ျမင့္ျမတ္သည္ႏွင့္အမွ် စိတ္၏ ကိေလသာ အညစ္အေၾကးမ်ား ကင္းစင္၏ ။ ထိုအခါမွသာ မွန္ကန္ထက္ျမက္ေသာ ဥာဏ္ပညာ ျဖစ္ထြန္းျပီး အလုပ္မွန္ကို လုပ္နိုင္ ၏ ။ အေျပာမွန္ကို ေျပာနိုင္၏ ။ အေတြးမွန္ကို ေတြးနိုင္၏ ။               အကယ္၍ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ ျဖဴစင္မႈကို သီလျဖင့္စျပီး သီလျဖင့္ အဆံုးမသတ္နိုင္ေသးလွ်င္ ထိုကိုယ္က်င့္သိကၡာ ျဖဴစင္မႈသည္ တကယ္တမ္း ခိုင္မာေသာ ကိုယ္က်င့္သိကၡာျဖဴစင္မႈ မဟုတ္ ေသးေပ ။ အမွန္အားျဖင့္ အရဟတၱမဂ္သည္ မဂၢင္ရွစ္ပါးတြင္ သီလမဂၢင္သံုးပါးတို႔က တစ္ျပိဳင္တည္း တစ္ေပါင္းတည္း ယွဥ္ပါမွ အရဟတၱမဂ္ အျဖစ္သို႔ ေရာက္၏ ။             သို႔ရာတြင္ အခ်ဳိ႕ေသာ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္ တို႔သည္ အက်င့္သီလကို အေလးထား ဂရုမျပဳ ဘဲ ၀ိပႆနာတရားကို က်င့္ၾကံအားထုတ္လ်က္ ရွိၾက၏ ။ ၀ိပႆနာလုပ္ငန္း၏ ဦးတည္ခ်က္ျဖစ္ ေသာ ေလာဘ ၊ ေဒါသ ၊ ေမာဟ ခ်ဳပ္ျငိမ္းမႈအတြက္ စိတ္စင္ၾကယ္ရန္ လိုအပ္၍ စိတ္စင္ၾကယ္မႈ ( စိတၱ၀ိသုဒၶီ ) ကို အက်င့္သီလျဖင့္ တည္ေဆာက္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သတိမျပဳမိၾကေပ ။ သို႔ျဖစ္၍ ၀ိပႆနာတရားကို ႏွစ္ရွည္လမ်ား က်င့္ၾကံအားထုတ္ခဲ့ပါလ်က္ စိတ္ဓာတ္ ၊ စရိုက္ႏွင့္ အက်င့္သီလ အရာ၌ ထူးထူးျခားျခား တိုးတက္မႈ မရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ မၾကာခဏ ေတြ႕ရွိရ၏ ။                ၀ိပႆနာတရားအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ အက်င့္သီလအရာ၌ သိသိသာသာ တိုးတက္လာေသာ ေယာဂီမ်ား ရွိၾကပါ၏ ။ သို႔ရာတြင္ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာနည္းပါး၍ မ်ားစြာေသာ လူတို႔အဖို႔မူ တရားအား ထုတ္မႈသည္ စိတ္ဓာတ္စရိုက္ကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ျပဳျပင္နိုင္စြမ္း မရွိခဲ့ေပ ။            ဤသည္မွာ ၀ိပႆနာတရား၏ အျပစ္မဟုတ္ ၊ တရားအားထုတ္ပံုနည္းဟန္ လြဲမွားမႈေၾကာင့္ လည္း မဟုတ္ဘဲ ဆိုင္ရာ ေယာဂီပုဂၢိဳလ္၏ ခၽြတ္ယြင္းမႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္ရေပမည္ ။ ေယာဂီသည္ တရားအားမထုတ္မီက လိုအပ္ေသာ ျပင္ဆင္မႈ ျပဳလုပ္ရန္ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ေပလိမ့္မည္ ။ သို႔မဟုတ္ မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္အမ်ဳိးအစား၌ ပါ၀င္ေၾကာင္း ဘာမွ် မသိေသာသူ ျဖစ္ရေပမည္ ။                ဗုဒၶဘုရားရွင္သည္ လူသတၱ၀ါတို႔အား စိတ္ဓာတ္ အႏုအရင့္ကိုၾကည့္၍ ေဟာေျပာ ဆံုးမ ေတာ္မူေလ့ရွိေပရာ အက်င့္သီလဆိုင္ရာ ဗုဒၶၾသ၀ါဒ ၊ ဗုဒၶက်င့္စဥ္မ်ားသည္ ပုဂၢိဳလ္အမ်ဳိးအစားကို လိုက္၍ ကြဲျပား ျခားနား ေပလိမ့္မည္ ။ မိမိ စိတ္ေန စရိုက္ႏွင့္ ဆီေလ်ာ္ေသာ ဗုဒၶၾသ၀ါဒမ်ားကို ဂရု မျပဳဘဲ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္စခန္းသို႔ ျဖတ္လမ္းက ေရာက္ရွိလိုပါက ရည္မွန္းခ်က္ မေအာင္ျမင္ပဲ အက်ဳိး စီးပြား ဆုတ္ယုတ္မည္သာ ျဖစ္၏ ။ က်မ္းကိုး - ဦးေရႊေအာင္   - အျမင္မ်ားေျပာင္းလဲျခင္း ဦးေအးေမာင္  - စိတ္ပညာႏွင့္ ကိုယ္က်င့္တရား ဦးဆန္းလြင္     - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြယံုၾကည္ၾကတာက   ...................................................................................................................................................................

ပလႅင္လုျခင္း ျပႆနာ

ပလႅင္လုျခင္း ျပႆနာ          ဘုရားျဖစ္ခါနီး မာရ္နတ္ရန္ကို ေအာင္နိုင္သည့္အခန္းကို ေရးၾကေျပာၾကေသာအခါေအာက္ ပါအတိုင္း ေဖာ္ျပေလ့ရွိၾကသည္ ။          " အင္ၾကင္းေတာ၌ သီတင္းသံုးေတာ္မူကာ ကာယဂတာသတိ ဘာ၀နာကို စီးျဖန္းသည္ ။ည ခ်မ္းေသာအခါ မဟာေဗာဓိပင္ တည္ရွိရာသို႔ ၾကြေတာ္မူသည္ ။ လမ္းတြင္ ေသာတၱိယ မည္ေသာ ျမက္ထမ္းသမားက ကပ္လွဴေသာ ျမက္ရွစ္ဆုပ္ကို လက္ခံေတာ္မူ၍ ေဗာဓိပင္သို႔ ေရာက္ေသာ အခါ ျမက္ရွစ္ဆုပ္ကို အဖ်ားမွ ကိုင္၍ ၾကဲေတာ္မူလွ်င္ ၁၄ ေတာင္ အျပန္႔က်ယ္ေသာ အပရာဇိတ ပလႅင္ ေပၚေပါက္လာသည္ ။ ထိုပလႅင္ထက္၌ ထက္၀က္ဖြဲ႔ေခြ ထိုင္ေနေတာ္မူကာ အာနာပါန စ်ာန္ကို ၀င္စားလ်က္ ဘုရားမျဖစ္သမွ် ဤေနရာက ငါမထျပီ ဟု ေနေတာ္မူ၏ "  လို႔ ေရးၾကေျပာ ၾကပါတယ္ ။                  အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာကို ဗုဒၶဘာသာ၀င္အေတာ္မ်ားမ်ား သိထားၾက၏ ။ အဲဒီခန္းကို ေရးၾက ေျပာၾကေသာအခါ မ်ားေသာအားျဖင့္ မာရ္နတ္က ဘုရားေလာင္း ၏ ပလႅင္ကို လာေရာက္ လု သည္ဟုသာ ေရးၾက ေျပာၾက၏ ။ အမွန္မွာ -----                    ပလႅင္ကို လာလုသည္ မဟုတ္ ၊ ဘုရား မျဖစ္သမွ် ဤ ဖြဲ႔ေခြထားေသာ တင္ပလႅင္ ကို မဖ်က္အံ့ ။ ( အဘိ - ႒ - ၁ ၊ ၇၇ ) ဟူေသာ အဓိ႒ာန္ ကို ပ်က္စီးေစရန္ လာေရာက္ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္း သာ ျဖစ္၏ ။                 ဗုဒၶ၀ံသ အ႒ကထာ ၊ ႏွာ - ၃၃၇ ၌ " ဘုရားေလာင္းသည္ ၁၄ ေတာင္ အျပန္႔က်ယ္ေသာ ျမက္ခင္းျပင္၌ တိသႏၶိပလႅင္ ( တင္ပလႅင္ ) ကို ဖြဲ႔ေခြကာ ထိုင္ေနေတာ္မူ၏ " ဟု ဖြင့္ျပ၏ ။ ( ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ျမက္ခင္းျပင္ဟာ ၁၄ ေတာင္ အစား ( ၁၄ မိုက္ - ၇ ေပ ) ဟု ယူဆ၏ ။ ) မွတ္ခ်က္ ။              ။ တိသႏၶိပလႅကၤ ံ ၊ သံုးပါးေသာ အဆက္အစပ္ရွိေသာ ထက္၀က္ဖြဲ႕ေခြ ေနထိုင္ ေတာ္မူျခင္း - ဟူသည္မွာ ေပါင္ႏွင့္ ဒူး တို႔၏ အဆက္အစပ္ႏွစ္ပါး ၊ ေပါင္ရင္း ႏွင့္ ခါး တို႔၏ အဆက္ အစပ္ တစ္ပါး ၊ ေပါင္း (၃) ပါး ျဖစ္၏ ။               တိဏသႏၳေရ - ျမက္အခင္း ဟု ဆိုေသာေၾကာင့္ ရတနာစီျခယ္ေသာ ပလႅင္ မဟုတ္ေၾကာင္း မွာ ထင္ရွား၏ ။ထို႔ေၾကာင့္ ေဂါတမဗုဒၶအေလာင္းေတာ္သည္ ျမက္အခင္း၌ ထိုင္ေနေတာ္မူျခင္းသာ ျဖစ္၏ ။ သီးျခား ပလႅင္ ေခၚ ( ထိုင္ခံု ) ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ျခင္း မဟုတ္ေပ ။ ....................................................................................................................................................................     ေမတၱာရွင္(ေရႊျပည္သာ ) ေထရ၀ါဒမွတ္ေက်ာက္မွ ကိုးကားေဖာ္ျပခ်က္

ဗုဒၶ၏ထူးျခားခ်က္မ်ား

                

ဗုဒၶ၏ထူးျခားခ်က္မ်ား                       ဗုဒၶသည္ က်န္းမာေတာင့္တင္းေသာ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေၾကာင္း ပိဋကတ္စာေပ၌ ထင္ရွား၏ ။ ဘုရားမျဖစ္မီက ေျခာက္ႏွစ္တိုင္တိုင္ ျပင္းထန္ေသာအက်င့္ကို ဆင္းရဲ ျငိဳျငင္စြာ က်င့္နိုင္ခဲ့ျခင္း ၊ အသက္ ၈၀ အထိ တစ္ေနရာမွ တစ္ေနရာသို႔ ေျခလ်င္ခရီးလွည့္လည္၍ တရားေဟာေျပာျခင္း ၊ အိုမင္းေသာအရြယ္၌ ေရာဂါေ၀ဒနာ အျပင္းအထန္ ခံစားျပီးသည့္ေနာက္၌ပင္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀း ေသာ ကုသိနာရံု သို႔ ေျခလ်င္ၾကြသြားျခင္း စသည္တို႔ကို ေထာက္ခ်င့္၍ ဗုဒၶသည္ ကိုယ္ခႏၶာ အထူးၾကံ့ ခိုင္ ေတာင့္တင္းေၾကာင္း ယံုမွားဖြယ္ရာ မရွိေခ် ။                 ထိုမွ် ထူးထူးျခားျခား ကိုယ္လက္က်န္းမာ ေတာင့္တင္းမႈသည္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ေၾကာင့္ ျဖစ္၏ ။ ဗုဒၶသည္ အစားအေသာက္၌ မယုတ္မလြန္ ျခိဳးျခံ၏ ။               " ရဟန္းတို႔ ၊ ငါသည္ ညစာမစားေသာေၾကာင့္ က်န္းမာ၍ အနာေရာဂါကင္း၏ ။ ကိုယ္လက္ ၾကံ့ခိုင္၍ ခ်မ္းသာစြာေနရ၏ ။ " ( မဇိၥ်မနိကာယ္ ၊ ကိဋာဂီရိသုတ္ )                ေလာက၌ က်န္းမာ၍ အသက္ရွည္ေသာသူတို႔သည္ အမ်ားအားျဖင့္ ဘ၀ ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ခုခုရွိ၍ မနားမေန အလုပ္လုပ္ေသာ သူမ်ားျဖစ္၏ ။ ဗုဒၶသည္ လူသတၱ၀ါတို႔ကို သံသရာ၀ဋ္ ဆင္းရဲမွ ကယ္ခၽြတ္ရန္ ရည္ရြယ္၍ ပရိနိဗၺာန္ျပဳခါနီးေသာအခါ၌ပင္ သုဘဒၵရဟန္းအား ေဟာ ေျပာ ဆံုးမေတာ္မူခဲ့ေသးသည္ မဟုတ္ပါေလာ ။                 ဗုဒၶအား အထူးက်န္းမာ အသက္ရွည္ေစေသာ အဓိကအေၾကာင္းတရားမွာ ကိေလသာမီး အားလံုး ျငိမ္းသတ္ျပီး၍ ထာ၀ရ စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာမႈျဖစ္၏ ။ တစ္ခါေသာ္ ဗုဒၶသည္ အာဠ၀ီျပည္ ႏြား တို႔သြားရာ ျဖစ္ေသာ လမ္းနံေဘးရွိ ရင္းတိုက္ေတာအတြင္း သစ္ရြက္အခင္း၌ သီတင္းသံုးေတာ္မူ၏ ။ အာဠ၀ီမင္းသားသည္ လွည့္လည္သြားလာရင္း ဗုဒၶကိုျမင္ေလေသာ္ အနီးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ျပီးလွ်င္ " ျမတ္စြာဘုရား ၊ အရွင္ဘုရားသည္ ခ်မ္းသာစြာ အိပ္စက္ေတာ္မူရပါ၏ေလာ "  ဟုေမးေလွ်ာက္၏ ။ ဗုဒၶက " မင္းသား ၊ ငါသည္ ခ်မ္းသာစြာ အိပ္ရေပသည္ " ဟု ျပန္ေျပာ ၏ ။                 ထိုအခါမင္းသားသည္ မ်ားစြာ အံ့ၾသ၍ " အရွင္ဘုရား ၊ ယခုအခ်ိန္အခါသည္ ေဆာင္းဥတု ျဖစ္၍ အလြန္ေအးခ်မ္းလွပါ၏ ။ ေျမသည္ ႏြားခြာရာတို႔ျဖင့္ ၾကမ္းတမ္းလွပါ၏ ။ သစ္ရြက္အခင္း သည္ ပါးလြန္းလွပါ၏ ။ သစ္ပင္မွ သစ္ရြက္တို႔သည္ က်ဲရရဲရွိၾကပါကုန္၏ ။ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာမွ ေအးျမေသာ ေလတိုက္ခတ္၍ ဆီးႏွင္းတို႔ တဖြဲဖြဲ က်လ်က္ရွိပါ၏ ။ သို႔ျဖစ္ပါလ်က္ ငါသည္ ခ်မ္းသာ စြာ အိပ္ရသည္ ဟု အရွင္ဘုရား မိန္႔ေတာ္မူဘိ၏ ။ " ဟု ေလွ်ာက္၏ ။                  ထိုအခါ ဗုဒၶက ေလာက၌ ကာမဂုဏ္ခံစား၍ ႏူးညံ့ေသာေနရာ အိပ္ယာ၌ အိပ္ရေသာ္ လည္း ကိေလသာမီးေတာက္ေလာင္ေနေသာသူသည္ ခ်မ္းသာစြာ အိပ္ရမည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ၊ မိမိ မွာ ကိေလသာ ရာဂမီး ပယ္သတ္ျပီးျပီ ျဖစ္၍ မည္သည့္ေနရာမ်ဳိး၌မဆို ခ်မ္းသာစြာ အိပ္စက္ရ ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူေလသည္ ။ ( အဂၤုတၱရနိကာယ္ ၊ တိကဒဟတၳာဠ၀ကသုတ္ )                ဗုဒၶ၏ စိတ္ျငိမ္းေအးခ်မ္းမႈသည္ ရုပ္လကၡဏာ အဆင္းသ႑ာန္၌ အျမဲထင္ဟပ္ေပၚလြင္ေန မည္ျဖစ္၏ ။ သို႔ျဖစ္၍ ဗုဒၶကို ပထမ အၾကိမ္ေတြ႔ျမင္ရေသာ ဥပကတကၠတြန္းက " ငါ့ရွင္ ၊ သင္သည္ မည္သူျဖစ္သနည္း ၊ သင္၏ ကၠေျႏၵတို႔သည္ ၾကည္လင္လွ၏ ။ အေရအဆင္းသည္ စင္ၾကယ္၍ ျပိဳးျပိဳး ျပက္ျပက္ ရွိ၏ ။ " ဟု ဆို၏ ။ ဗုဒၶကို ေဆးေဖာ္ေၾကာဖက္ မလုပ္ဘဲေနရန္ ဆံုးျဖတ္ထားေသာ ပဥၥ၀ဂီ ငါးဦးသည္ ဗုဒၶကို ျမင္ရံုႏွင့္ပင္ မိမိတို႔၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေမ့ေလ်ာ့၍ ခရီးဦးၾကိဳျပဳၾက၏ ။                  ဗုဒၶ၏ တင့္တယ္ခန္႔ညားေသာ ဥပဓိရုပ္ေၾကာင့္ တစ္ၾကိမ္ျမင္ကာမွ်ႏွင့္ ၾကည္ညိဳေသာသူ မ်ား ရွိသည့္နည္းတူ ဗုဒၶ၏ သီလဂုဏ္ ၊ သမာဓိဂုဏ္သတင္းကို ၾကားကာမွ်ႏွင့္ ၾကည္ညိဳေသာသူမ်ား မွာလည္း မနည္းလွေခ် ။ ေပါကၡရသာတီေသာဏဒႏၲာ စေသာ အလြန္ဇာတ္ၾကီး ၊ မာနၾကီးသည့္ ျဗဟၼာဏေခါင္းေဆာင္ တို႔သည္ပင္ ဗုဒၶ၏ ဂုဏ္သတင္းကို ၾကားရံုမွ်ႏွင့္ သြားေရာက္ဖူးေတြ႕လိုၾက ေသာ ဆႏၵ ျဖစ္ေပၚလာၾက၏ ။ ပါဠိပိဋကတ္၌ ဗုဒၶအား အထူး လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ၾကည္ညိဳေသာပုဂၢိဳလ္ ႏွစ္ဦးမွာ ျဗဟၼာယုအမည္ရွိ ဇာတ္ၾကီး ျဗဟၼာဏတစ္ဦး ႏွင့္ ပေသနဒီေကာသလမင္း တို႔ ျဖစ္၏ ။ သူ တို႔သည္ ဗုဒၶအထံသို႔လာ၍ ဖူးေျမာ္ေသာအခါ၌ ဗုဒၶ၏ ေျခတို႔ကို လက္ျဖင့္ ဆုပ္နယ္ပြတ္သပ္၍ ပါးစပ္ ျဖင့္ အထပ္ထပ္ နမ္းရႈပ္ၾကေလသည္ ။ ( မဇိၥ်မနိကာယ္ ၊ ျဗဟၼာယုသုတ္ႏွင့္ဓမၼေစတိယသုတ္ )                 ဤသို႔ မ်ားစြာေသာ လူတို႔၏ ၾကည္ညိဳေလးစားျခင္းကို ခံရေသာ္လည္း ဗုဒၶသည္ မိမိအား လြန္လြန္ကဲကဲ ပုဂၢိဳလ္စြဲ ၾကည္ညိဳမႈကို လံုး၀ မလိုလားေခ် ။ မိမိအား အလြန္အမင္း ၾကည္ညိဳေသာ ၀ကၠလိရဟန္း အား မိန္႔ၾကားခ်က္သည္ ရွင္းလင္းျပတ္သား၏ ။ " ၀ကၠလိ ၊ ဤ အပုပ္ေကာင္ကို ဖူးျမင္ျခင္းျဖင့္ အဘယ္အက်ဳိးရွိမည္နည္း ။ ၀ကၠလိ ၊ တရားကိုျမင္ေသာသူသည္ ငါဘုရားကိုျမင္ သည္မည္၏ ။ " ( သံယုတၱနိကာယ္ ၊ ခႏၶသံယုတ္ - ၀ကၠလိသုတ္ )                 စင္စစ္ ဗုဒၶသည္ ကမၻာ့သမိုင္း၌ အာဏာရွင္ ၊ နိုင္ငံေရး ၊ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား အားေပးေလ့ရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္ ကိုးကြယ္မႈကို အတိအလင္း ဆန္႔က်င္သည့္ ေရွးဦး ပထမပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ သည္ဆိုက မွားမည္ မဟုတ္ေခ် ။ ဤအေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ဗုဒၶမိန္႔ၾကားခ်က္မ်ားကိုျပဆို ပါမည္ ။                ဗုဒၶသည္ မိမိအား အလြန္အမင္း ခ်ီးက်ဴးပူေဇာ္မႈကိုလည္း မႏွစ္သက္ေခ် ။ တစ္ခါေသာ္ ေဗာဓိမင္းသားသည္ ဗုဒၶအား နန္းေတာ္သို႔ ဆြမ္းစားရန္ ပင့္ဖိတ္၍ ဗုဒၶၾကြလာမည့္လမ္း၌ အဖိုးတန္ ကမၺလာပုဆိုးျဖဴကို ခင္းထား၏ ။ ဗုဒၶသည္ ၾကြလာ၍ ပုဆိုးျဖဴခင္းထားသည္ကို ျမင္ေသာ္ ေရွ႕ဆက္ မသြားဘဲ ရပ္တန္႔ေန၏ ။ မင္းသားက ပုဆိုးျဖဴအခင္းအားလံုးကို ရုတ္သိမ္းျပီးေသာအခါမွ နန္းေတာ္ သို႔ ၀င္ေတာ္မူ၏ ။ ( မဇိၥ်မနိကာယ္ ၊ ေဗာဓိရာဏကုမာရသုတ္ )                 လူအမ်ား၏ ခ်ီးက်ဴးပူေဇာ္ျခင္းခံရေသာ္လည္း တစ္ခါတစ္ရံ ဗုဒၶသည္ မိမိကိုယ္ကို ႏွိမ့္ခ်၍ ေျပာေလ့ရွိ၏ ။ ပရပိုဇ္တစ္ဦးက ဗုဒၶသည္ အစစအရာရာ၌ ျခိဳးျခံစြာ က်င့္နိုင္ပါေပသည္ ဟု ခ်ီးက်ဴး ၏ ။ ထိုအခါ ဗုဒၶက မိမိ၏ ျခိဳးျခံစြာ က်င့္မႈမွာ အခ်ဳိ႕ေသာ တပည့္ရဟန္းတို႔၏ ျခိဳးျခံစြာက်င့္မႈႏွင့္စာ ေသာ္ ဘာမွ် မေျပာပေလာက္ပါ ။ ထိုတပည့္ရဟန္းတို႔က မိမိထက္ သာလြန္၍ ျခိဳးျခံစြာ ေနထိုင္စား ေသာက္ၾကပါသည္ဟု မိန္႔ၾကား၏ ။ ( မဇိၥ်မနိကာယ္ ၊ မဟာသကုလုဒါယီသုတ္ )                 တစ္ေန႔ေသာ ညေနခ်မ္း၌ ဗုဒၶသည္ ရဟန္းမ်ားႏွင့္အတူ ထိုင္လ်က္ရွိ၏ ။ " ရဟန္းတို႔ ၊သင္ တို႔သည္အကယ္၍ ငါ၌ ကိုယ္ႏွင့္ႏႈတ္ႏွင့္စပ္ေသာ အျပစ္တစ္စံုတစ္ရာ ေတြ႕ျမင္ပါက ငါ့အား ေလွ်ာက္ထားၾကကုန္ေလာ့ " ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏ ။ ( သဂါထာ၀ဂၢသံယုတ္ ၊ ၀ဂၤ ီသသုတ္ )                     ပိဋကတ္စာေပ၌ ဗုဒၶ၏ စိတ္သေဘာထား ျမင့္ျမတ္မႈ ၊ သနားၾကင္နာမႈ ၊ ေထာက္ထား စာနာမႈ စေသာ ဂုဏ္မ်ားကို အထူးေပၚလြင္ထင္ရွားေစေသာ ပါဠိေတာ္မွာ ဒီဃနိကာယ္ မွ မဟာပရိ နိဗၺာနသုတ္ ျဖစ္၏ ။ ဤေနရာ၌ ဗုဒၶ၏ စိတ္ဓာတ္ျမင့္ျမတ္မႈ ထင္ဟပ္ေနေသာ ေနာက္ဆံုး မိန္႔ၾကား ခ်က္မ်ားကို ေဖာ္ျပပါမည္ ။               ဗုဒၶသည္ ေရႊပန္းထိမ္သည္သား စုႏၵ ၏ ၀က္သားဆြမ္းကို ဘုန္းေပးျပီးေနာက္ ၀မ္းေသြးသြန္ ေရာဂါ အျပင္းအထန္ ခံစားရ၏ ။ သို႔ရာတြင္ စုႏၵ အား စိတ္မေကာင္း မျဖစ္ေစလိုေသာေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ ေနာက္ဆံုး ဘုဥ္းေပးေသာဆြမ္းသည္ အျခားဆြမ္းတို႔ထက္ အက်ဳိးအာနိသင္ၾကီးမားသည္ ဟု ဘုရားရွင္၏ မ်က္ေမွာက္မွ ၾကားလိုက္ရေၾကာင္း ေျပာျပ၍ စုႏၵ ၏ ႏွလံုးမသာျခင္းကို ေျဖေဖ်ာက္ ရန္ အရွင္အာနႏၵာ အား မွာၾကားေတာ္မူခဲ့၏ ။                 အရွင္အာနႏၵာက ဗုဒၶသည္ ပရိနိဗၺာန္ စံမ၀င္မီ တပည့္သံဃာတို႔အတြက္ တစ္စံုတစ္ရာ မွာ ၾကားေတာ္မူခဲ့လိမ့္မည္ ဟု မိမိ ယံုၾကည္ပါေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထား၏ ။ ထိုအခါ ဗုဒၶ မိန္႔ၾကားေသာ စကားမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္၏ ။              " အာနႏၵာ ၊ ငါဘုရားအား သင္တို႔ အဘယ္ေၾကာင့္ ဤမွ်ေလာက္ ေတာင့္တေနဘိသနည္း ။ ငါသည္ တရားဓမၼကို အၾကြင္းမဲ့ ေဟာၾကားခဲ့ေပျပီ ။ သင္တို႔သည္ ငါ၏ ေနာက္လိုက္ ျဖစ္သည္ ၊ ငါသည္ သင္တို႔၏ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္သည္ ဟု ငါမယူဆခဲ့ေပ ။ အာနႏၵာ ၊ ငါသည္ ယခု အိုမင္း၍ဘ၀ ခရီး၏ အဆံုးပိုင္းသို႔ ေရာက္ရွိေနေပျပီ ။ ထို႔ေၾကာင့္ သင္တို႔သည္ မိမိကိုယ္ကိုသာ မွီခိုကိုးကြယ္ရာျပဳ ၍ ေနၾကကုန္ေလာ ့ ။ တရားမွတစ္ပါး မွီခို ကိုးကြယ္ရာ မရွိဘဲ တရားသာလွ်င္ မွီခိုကိုးကြယ္ရာရွိ သည္ျဖစ္၍ ေနၾကကုန္ေလာ "              ကုသ္နာရံုဥယ်ာဥ္၌ ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ခါနီးတြင္ နတ္ျဗဟၼာမ်ားစြာတို႔သည္ လာေရာက္၍ ဗုဒၶ အား ပူေဇာ္ၾက၏ ။ ထိုအခါ ဗုဒၶက " အာနႏၵာ ၊ နတ္ျဗဟၼာတို႔သည္ ဤသို႔ ပူေဇာ္ကာမွ်ျဖင့္ ငါဘုရား အား ျမတ္ႏိုးသည္ မမည္ေသး ။ အၾကင္ဥပါသကာ ၊ ဥပါသိကာမ တို႔သည္လည္းေကာင္း ၊ ရဟန္း ေယာက်္ား ၊ ရဟန္းမိန္းမ တို႔သည္လည္းေကာင္း ငါေဟာၾကားအပ္ေသာ တရားႏွင့္အညီ က်င့္ၾကံ ေနထိုင္ၾက၏ ။ ထိုသူတို႔သည္သာလွ်င္ ငါဘုရားကို ခ်စ္ၾကည္ျမတ္ႏိုး ရွိခိုးပူေဇာ္ၾကသည္ မည္၏ ။ " မိန္႔ေတာ္မူ၏ ။ ရွင္အာနႏၵာက " အရွင္ဘုရား ၊ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ နိဗၺာန္လားခဲ့ေသာ္ အေလာင္းေတာ္ အား ကၽြန္ုပ္တို႔ျပဳဖြယ္ကိစၥကို အဘယ္သို႔ ျပဳရပါအံ့နည္း " ဟုေမးေလွ်ာက္၏ ။ ထိုအခါ ဗုဒၶက " အာနႏၵာ ၊ငါဘုရား၏ အေလာင္းေတာ္ကို မီးပူေဇာ္ျခင္း စသည္တို႔၌ သင္တို႔ မေၾကာင့္ၾကကုန္လင့္ မိမိိ၏ အစီးပြားျဖစ္ေသာ အရဟတၱဖိုလ္ရျခင္းငွာသာ မ်ားစြာ လံု႔လျပဳၾကကုန္ေလာ "ဟု မိန္႔ေတာ္မူ ၏ ။             ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ခါနီး၌ ဗုဒၶသည္ အရွင္အာနႏၵာအား " အာနႏၵာ ၊ ငါ၏တပည့္ ရဟန္းသံဃာတို႔ သည္ ငါ ပရိနိဗၺာန္ စံ၀င္ေသာအခါဘုရား မရွိျပီ ၊ ငါလြန္ျပီ ဟု ထင္မွတ္ၾကေပလိမ့္မည္ ။ ထိုသို႔ မထင္မွတ္လင့္ ။ ငါေဟာေသာတရားသည္ ငါလြန္ေသာအခါ သင္တို႔၏ဆရာ ျဖစ္လတၱံ႕ ။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါလြန္ေသာအခါ ငါရွိသည္ဟုသာ ေကာင္းစြာ မွတ္အပ္၏ ။ " ဟု မိန္႔ၾကား၍ ရဟန္းတို႔အား မိမိ၏ တရား၌ တစ္စံုတစ္ရာ ယံုမွားမႈရွိလွ်င္ မိမိမလြန္မီ ေမးေလွ်ာက္ၾကရန္ သတိေပး၏ ။ သို႔ရာတြင္ ရဟန္းတို႔က မည္သို႔မွ် မေမးေလွ်ာက္ၾကေခ် ။ ထို႔ေနာက္ ဗုဒၶသည္ " ရဟန္းတို႔ ၊ သခၤါရတရားတို႔ သည္ ပ်က္စီးတတ္ေသာသေဘာ ရွိၾကကုန္၏ ။ သင္တို႔သည္ မေမ့မေလ်ာ့ဘဲ က်င့္ၾကံအားထုတ္ ၾကကုန္ေလာ " ဟု ေနာက္ဆံုး မိန္႔ၾကားျပီးလွ်င္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူ၏ ။                ဗုဒၶ ၏ ေနာက္ဆံုးဘ၀ ျဖစ္စဥ္မ်ားကို ေဖာ္ျပေသာ မဟာပရိနိဗၺာနသုတ္ သည္ အျခားသုတ္ မ်ားထက္ ရွည္လ်ား၍ အလြန္ထူးျခား မွတ္သားဖြယ္ေကာင္းေသာ သုတ္ျဖစ္၏ ။ ေလာက၌ နဂိုမူလ က စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းရွိေသာသူတို႔သည္ပင္ အိုမင္းေသာအရြယ္၌ က်န္းမာေရး မ်ားစြာ ယိုယြင္း ပ်က္ျပားမႈ မရွိေစကာမူ အမ်ားအားျဖင့္ စိတ္ဓာတ္ယိုယြင္း ဆုတ္ယုတ္လာၾက၏ ။ ငါစြဲၾကီး မား၍ သူတစ္ပါးအေပၚ ဆရာလုပ္လိုျခင္း ၊ သူတစ္ပါးကို အျပစ္ျမင္ အထင္ေသးျခင္း စာနာေထာက္ ထားမႈ မရွိျခင္း ၊ သူတစ္ပါး၏ ဂရုစိုက္ေျမွာက္စားမႈကို လိုလားျခင္း စေသာ စရိုက္လကၡဏာမ်ားကို ျပတတ္ၾက၏ ။ ဗုဒၶသည္ကား ေရာဂါေ၀ဒနာခံစားရ၍ မက်န္းမမာျဖစ္ေနေသာ အသက္ ၈၀ အရြယ္ ၌ပင္ မိမိအား အေၾကာင္းျပဳ၍ သူတစ္ပါးစိတ္မေကာင္း မျဖစ္ေစလိုျခင္း ၊သူတစ္ပါးကို အထင္အျမင္ မေသးေစလိုျခင္း ( ရွင္သာရိပုတၱရာ အား မိန္႔ၾကားခ်က္ ) ပုဂၢိဳလ္ကိုးကြယ္မႈ မျဖစ္ေစလိုျခင္း စေသာ လကၡဏာမ်ားျဖင့္ ျမင့္မားေသာ အာဇာနည္စိတ္ဓာတ္ကို အထင္အရွား ျပသေတာ္မူခဲ့ေပသည္ ။ ဦးေအးေမာင္္ ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ မွ ဆြဲထုတ္တင္ျပခ်က္ ...........................................................................................................................................................................................................................

      

ဗုဒၶေဟာေသာ အက်င့္သီလ

ဗုဒၶေဟာေသာ အက်င့္သီလ " ရဟန္းတို႔  ၊ ေရွးအခါက ေ၀ေဒဟီမည္ေသာ သူၾကြယ္မ၌ ကာဠီ မည္ေသာ " ကၽြန္မ " ရွိ၏ ။ ေ၀ေဒဟီသူၾကြယ္မသည္ တရားျပည့္၀သည္ ၊ သည္းခံတတ္သည္ ဟု သတင္းပ်ံ႕ႏွံ႕၏ ။ ကာဠီ " ကၽြန္မ " သည္ ၊ ငါ၏ သခင္မသည္ တစ္ကယ္ပင္ သေဘာေကာင္းေလသေလာ ။ ငါကအလုပ္ ၀တၱရားေက်ပြန္စြာ ေဆာင္ရြက္ေသာေၾကာင့္ သေဘာေကာင္းျခင္း ျဖစ္ေလသေလာ ဟု သိလို ရကား စံုစမ္းရန္ တစ္ေန႔တြင္ ေနျမင့္မွ အိပ္ယာ က ထ၏ ။ ထိုအခါ သူၾကြယ္မသည္ မ်က္ေမွာင္ ၾကဳတ္၍ ၾကည့္၏ ။ ေနာက္တစ္ေန႔၌ အိပ္ယာထေနာက္က်ေသာ္ " ကၽြန္မ " ကို ဆဲေရး၏ ။ တတိယေန႔၌မူ ရိုက္ပုတ္၏ ။ ထိုအခါမွ လူတို႔သည္ သူၾကြယ္မ ၏ သီလ မရွိေသာ အျဖစ္ကို သိ ၾကကုန္၏ ။ ရဟန္းတို႔ ၊ သူတစ္ပါးက ၾကမ္းတမ္းစြာ ပုတ္ခတ္ေျပာဆိုပါလ်က္ တုန္လႈပ္ျခင္းမရွိ ေသာသူကိုသာလွ်င္ စိတ္ႏွိမ့္ခ်၍ သည္းခံေသာ ဟူ၍ သိအပ္၏ ။ ပစၥည္းေလးပါး ျပည့္စံုေသာ ေၾကာင့္ ဆို ဆံုးမလြယ္ေသာ ရဟန္းကို ဆို ဆံုးမလြယ္ေသာ ရဟန္းဟု ငါေဟာေတာ္မမူ ။ အေၾကာင္းမူ ထိုရဟန္းသည္ ပစၥည္းေလးပါး မရခဲ့ေသာ္ ဆို ဆံုးမ လြယ္မည္ မဟုတ္ ။ " ( မဇၥ်ိမနိကာယ္ ၊ ကကစူပမသုတ္ )                     ဤေဒသနာမွာ မိမိတို႔၏ အက်င့္သီလ ထိခိုက္မည္စိုးသျဖင့္ ေလာကီလူမႈကိစၥမ်ား ကို တတ္နိုင္သမွ် မ်က္ႏွာလႊဲဖယ္ ထားလိုေသာ ဗုဒၶ၀ါဒီတို႔ ဆင္ျခင္ သံုးသပ္ရန္ျဖစ္၏ ။ မိမိတို႔၏ ရပ္ရြာအေရး ၊ နိုင္ငံႏွင့္အမ်ဳိးသားေရး ကိစၥမ်ား၌ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ပါက စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ဖြယ္ရာ အခက္အခဲ ျပႆနာမ်ားကို ရင္ဆိုင္ရမည္ မွန္၏ ။                    သို႔ရာတြင္ ဗုဒၶအလိုအားျဖင့္ ယင္းတို႔ကို ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းျခင္းသည္ပင္ အက်င့္သီလ ၾကီးပြားတိုးတက္ရန္ အေၾကာင္းျဖစ္၏ ။ ဗုဒၶေဟာေသာ အက်င့္သီလသည္ " အလုပ္မရႈပ္ ၊ အက်ဳိးမယုတ္ " ဆိုေသာ အက်င့္သီလမ်ဳိး မဟုတ္ ။ ျပဳသင့္ေသာ ကာယကံမႈ ၊ ၀စီကံမႈမ်ားကို ျပဳျခင္းျဖင့္ ရွင္သန္ တက္ၾကြေနေသာ သီလ ျဖစ္၏ ။                    ျမန္မာ ဗုဒၶ၀ါဒီတို႔သည္ လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းေသာ ေနရာေဒသ၌ ဧကစာရီ က်င့္ေသာ ရေသ့ရဟန္း တို႔ကို သီလ ၊ သမာဓိ ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ သူေတာ္သူျမတ္မ်ား ျဖစ္သည္ ဟု ယံုၾကည္၍ အလြန္ၾကည္ညိဳေလ့ရွိၾက၏ ။ ဤသို႔ မစူးစမ္းပဲ ၾကည္ညိဳၾကျခင္းသည္ ဗုဒၶ ၏ အျမင္အားျဖင့္ အသိပညာကင္းမဲ့ေသာ ၾကည္ညိဳမႈမ်ဳိး ျဖစ္၏ ။ ဗုဒၶ ၏ အလိုအားျဖင့္ ရဟႏၲာ ပုဂၢိဳလ္ ဆိုသူ၏ အက်င့္သီလ အဆင့္အတန္း ကို စံုစမ္းေလ့လာလိုေသာသူသည္ မိမိကိုယ္ႏႈိက္ က အသိပညာရွိေသာသူျဖစ္၍ ထို ပုဂၢိဳလ္ႏွင့္ ကာလရွည္ၾကာစြာ ေပါင္းေဖာ္ျပီး စံုစမ္းေလ့လာ ရမည္ ျဖစ္၏ ။ ဤသည္မွာ ရဟႏၲာ ႏွင့္ စပ္လ်င္း၍ ေဒသနာတစ္ခု ပါရွိေသာ ဗုဒၶ ၏ ညႊန္ၾကား ခ်က္တစ္ခု ျဖစ္၏ ။                " မင္းၾကီး ၊ သားမယားတို႔ႏွင့္က်ဥ္းေျမာင္းေသာ အိမ္ရာ၌ ေနထိုင္ကာ , ကာမဂုဏ္ စည္းစိမ္ခံစားေနေသာသင္မင္းၾကီးသည္ ဤသူတို႔ကား ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္ တို႔တည္း ဟု သိနိုင္ခဲ၏"               " ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦး ႏွင့္ အတူတကြ ေနထိုင္ျခင္းျဖင့္သာ သူ၏ သီလကို သိနိုင္၏ ။ ယင္း သီလကိုလည္း ၾကာရွည္စြာ ေျပာဆိုဖူးေသာ သူမွသာ သိနိုင္၏ ။ တစ္ခဏမွ် ေျပာဆိုကာမွ်ျဖင့္ မသိနိုင္ ။ ပညာရွိ၍ စဥ္းစား ဆင္ျခင္ေသာသူမွသာ သိနိုင္၏ ။ ပညာမဲ့ေသာသူသည္ မသိနိုင္ "               " ေဘးရန္ ေတြ႕ၾကံဳေသာအခါတို႔၌သာ သူ၏ ဥာဏ္အစြမ္းကို သိနိုင္၏ ။ ယင္းကိုလည္း မ်ားစြာေသာ ေဘးရန္ေတြ႕ၾကံဳမွသာ သိနိုင္၏ ။ စဥ္းစား ဆင္ျခင္၍ ပညာရွိေသာသူမွသာ သိ နိုင္၏ ။ ပညာမဲ့ေသာ သူသည္ မသိနိုင္ ။ "                  " အတူတကြ ကာလၾကာရွည္စြာ တရားစကားေျပာဆို ေဆြးေႏြးျခင္းျဖင့္သာ ထိုသူ ၏ ပညာကို သိနိုင္၏ ။ စဥ္းစားဆင္ျခင္၍ ပညာရွိေသာ သူမွသာ ထိုသို႔ သိနိုင္၏ ။ ပညာမဲ့ေသာ သူသည္ မသိနိုင္ ။ " ( ဥဒါန္းပါဠိေတာ္ ၊ ဇစၥႏၶ၀ဂ္ ၊ သတၱဇဋိလသုတ္ )                  ထို႔ေၾကာင့္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး၏ အက်င့္သီလကို အမွန္အတိုင္း သိရွိလိုပါက ပတ္၀န္းက်င္ လူမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံျပဳမူပံုကို စူးစမ္းေလ့လာ ရေပမည္ ။ သို႔ရာတြင္ က်န္းမာျခင္း ၊ ခ်မ္းသာ ၾကြယ္၀ျခင္း ၊ တန္ခိုးအရွိန္အ၀ါရွိျခင္း စသည္တို႔ျဖင့္ ဘ၀ျပည့္စံုဖူလံုေသာ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ပါက ဘ၀အေျခအေနအရ ေလာဘ ၊ ေဒါသ စေသာ အကုသိုလ္စိတ္မ်ား ျငိမ္၀ပ္ေနျခင္းျဖစ္၍ သီလ စင္ၾကယ္မႈသည္ မူမမွန္ဘဲ အတုအေယာင္ ျဖစ္ေနတတ္၏ ။ စစ္မွန္ေသာ အက်င့္သီလျမင့္မား မႈသည္ ဆင္းရဲဒုကၡ အမ်ဳိးမ်ဳိးၾကံဳေတြ႕၍ ဘ၀ခရီးလမ္း ၾကမ္းတမ္းခက္ခဲေသာအခါ၌သာလွ်င္ သိသာထင္ရွား၏ ။ သို႔ျဖစ္၍ ဗုဒၶသည္ အလိုဆႏၵျပည့္၀၍ ဘ၀ခရီး သာယာေျဖာင့္ျဖဴးေသာ ေၾကာင့္ အက်င့္သီလ စင္ၾကယ္မႈကို ခ်ီးမြမ္းေတာ္ မမူေခ် ။ ............................................................................................................................................................

စရဏ သည္ အဘယ္နည္း

 

စရဏ ကို က်င့္ၾကံမည္ ဆိုေသာ္ စရဏ သည္ အဘယ္နည္း  ဆိုသည္ကို သိအပ္ပါသည္ ။ "  သီလ သမာဓိသည္  စရဏ မ်ဳိးတည္း ၊ ပညာသည္ ၀ိဇၨာမ်ဳိးတည္း ၊ ၀ိဇၨာ စရဏ ႏွစ္ပါး ျဖစ္၏ ။ ၀ိဇၨာ သည္ လူသတၱ၀ါ တို႔၌ မ်က္စိ ႏွင့္တူ၏ ။ စရဏ သည္ ေျခလက္ ႏွင့္ တူ၏ ။ ၀ိဇၨာ သည္ ငွက္တို႔၌ မ်က္စိ ႏွင့္ တူ၏ ။ စရဏ သည္ အေတာင္ ႏွင့္ တူ၏ ။ သီလ သမာဓိ ျပည္႔စံု၍ ၀ိဇၨာဥာဏ္ ခ်ဳိ႕တဲ့ ေသာ သူတို႔သည္ ေျခလက္အဂၤါျပည္႔စံု၍ မ်က္စိႏွစ္ဖက္ခ်ဳိ႕တဲ့ေသာ သူႏွင့္တူကုန္၏ ။ ၀ိဇၨာ ဥာဏ္ ႏွင့္ျပည္႕စံု၍  စရဏ တရားအားနည္းေသာသူတို႔သည္ မ်က္စိအဂၤါျပည္႔စံု၍ ေျခအဂၤါ လက္အဂၤါ ခ်ဳိ႕တဲ့ေသာ သူႏွင့္ တူကုန္၏ ။ ၀ိဇၨာ စရဏ ႏွစ္ပါး ႏွင့္ ျပည္႔စံုသူတို႔သည္ ေျခအဂၤါ လက္အဂၤါ မ်က္စိအဂၤါ အလံုးစံု ႏွင့္ျပည္႔စံုေသာ လူေကာင္းသူ ေကာင္းပကတိ ႏွင့္တူကုန္၏ ။ ၀ိဇၨာ စရဏ ႏွစ္ပါး ခ်ဳိ႕တဲ့ေသာ သူတို႔သည္ ေျခအဂၤါ လက္အဂၤါ မ်က္စိအဂၤါ ခ်ဳိ႕တဲ့၍ အသက္ရွိ သည္ဟူ၍ မေျပာစေလာက္ေသာ သူႏွင့္ တူကုန္၏ ။"                 "  ဤသာသနာေတာ္အတြင္း၌ ယခုရွိေနၾကကုန္ေသာသူ အေပါင္းတို႔တြင္ အၾကင္သူတို႔သည္ သီလ သမာဓိ ဟူေသာ စရဏ ႏွင့္ျပည္႔စံုၾကကုန္၏ ။ ရုပ္နာမ္ ခႏၶာ တို႔၌ ဥာဏ္က်က္စားျခင္း ဟူေသာ ၀ိဇၨာ မ်ဳိး မရွိၾကကုန္ ။ ထိုသူတို႔သည္ စရဏ တရား အားေကာင္းလွသည္႔အတြက္ ေနာက္ဘုရား သာသနာကို ေတြ႔ၾကံဳၾကကုန္ရာ၏ ။ ေတြ႔ၾကံဳၾကကုန္ေသာ္လည္း  ၀ိဇၨာ မ်ဳိး မရွိသည္႔ အတြက္ ေနာက္ ဘုရား တရားကို ၾကားနာေသာ္လည္း သစၥာဥာဏ္အလင္းမေပါက္နိုင္ၾကကုန္ ။ ငါတို႔ ဘုရားလက္ထက္၌ ကာဠဳဒါယီမေထရ္ ၊ ဥပနႏၵမေထရ္ ၊ ဆဗၺဂၢီရဟန္း ၊ ေကာသလမင္း  စသူတို႔ကဲ့သို႔တည္း ။ ထိုသူတို႔သည္ ဒါန သီလ စရဏ ႏွင့္ျပည္႔ စံုခဲ့ၾကသည္႔အတြက္  အသက္ထက္ဆံုး ျမတ္စြာဘုရား ႏွင့္ ေတြ႔ဆံု ေပါင္းဖက္ ၾကရကုန္၏ ။ ေရွးဘုရား သာသနာက ၀ိဇၨာ မ်ဳိး မပါခဲ့ သည္႔အတြက္ ငါတို႔ ဘုရား တရားေတာ္ကို အခါခါ ၾကားနာ ၾကရကုန္ေသာ္လည္း အသက္ထက္ဆံုး ကၽြဲပါးေစာင္းတီး ႏွင့္ ျပီးရွာၾက ကုန္၏ ။"               "  အၾကင္သူတို႔သည္ ရုပ္နာမ္ခႏၶာ တို႔၌ ဥာဏ္ က်က္စားျခင္း ဟူေသာ ၀ိဇၨာ မ်ဳိးႏွင့္ ျပည္႔စံုၾကကုန္၏ ။ ဒါနမႈ ၊ နိစၥသီလမႈ ၊ ဥေပါသထသီလမႈ ဟူေသာ စရဏတရားနည္းပါးၾကကုန္၏ ။ ထိုသူတို႔သည္ ၀ိဇၨာ မ်ဳိး ရွိၾကသည္႔အတြက္ ေနာက္ ဘုရား တရားကို ၾကားနာခြင့္ ရၾကပါမူကား သစၥာဥာဏ္အလင္း သို႔ ေပါက္နိုင္ၾကကုန္ရာ၏ ။ စရဏ တရား နည္းပါးကုန္သည္႔အတြက္ ေနာက္ဘုရား ႏွင့္ ေတြ႕ၾကံဳရန္ အခြင့္မူကား မ်ားစြာ နည္းၾကကုန္၏ ။ ( အလြန္ခဲယဥ္းလွကုန္၏ ၊ ) အဘယ္ေၾကာင့္နည္း ဟူမူ ဤဘုရား သာသနာ ႏွင့္  ေနာက္ဘုရား သာသနာသည္ အႏၲရကပ္ၾကီး တစ္ကပ္ ကြာျခားလ်က္ ရွိ၏ ။ ကာမဘံု၌ ျဖစ္ခဲ့မူ ဘ၀ေပါင္း ကုေဋမက ဆက္ လက္ က်င္လည္ၾကရလိမ့္ဦးမည္ ။ ယခု ဘ၀မွ စ၍ ေနာက္ ဘုရား လက္ထက္တိုင္ေအာင္ အႏၲရကပ္ၾကီး တစ္ကပ္ပတ္လံုးအကုေဋ မကေသာ ဘ၀ တို႔၌ လူ႔ရပ္ နတ္ရြာ သုဂတိ ဘံု မွာခ်ည္း ဆက္လက္ က်င္လည္၍ သြား နိုင္မွ ေနာက္ ဘုရား ကို ေတြ႔နိုင္လိမ့္မည္ ။ စပ္ၾကား၌ အပါယ္ သို႔ တစ္ခ်က္ ေစာင္း၍ သြားခဲ့လွ်င္ ေနာက္ ဘုရား ကို ေတြ႔နိုင္ ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ ။"                  "  အပါယ္ မည္သည္ တစ္ၾကိမ္ က်ခဲ့ လွ်င္ ဘ၀ အသေခ်ၤ သြား တတ္ ေခ်သည္ ။ ယခု ဘ၀ ၌ ဒါနမႈ နည္းပါး၍ ကာယကံ မလံုျခံဳ ၊ ၀စီကံ ေသာင္းက်န္း ၊ မေနာကံ ညစ္ႏြမ္း၍ စရဏ တရား နည္းပါးေသာ သူတို႔သည္ ေသသည္႔ အျခားမဲ့၌ ပင္ အပါယ္က်မႈ အားၾကီးလ်က္ ရွိေနၾကကုန္၏ ။ အခန္႔ေတာ္၍ သုဂတိ ဘ၀ သို႔ ေရာက္ၾကပါကုန္ေသာ္လည္း ဒါန ဟူေသာ စရဏ တရား နည္းပါး ခဲ့သည္႔အတြက္ ျဖစ္ေလရာ ဘံု ဘ၀၌  ဓနဥစၥာ ခ်ဳိ႕တဲ့မႈ ႏွင့္ ကိုယ္မခ်မ္းသာစိတ္မခ်မ္းသာ အသက္ေမြး ၾကမ္းတမ္းမႈ  အပါယ္လမ္း တစ္မ်ဳိး ၊ နိစၥ သီလ ဥေပါသထသီလ ဟူေသာ စရဏ တရား နည္းပါး ခဲ့သည္႔အတြက္ ေတြ႔ရွိေသာ သူတို႔ႏွင့္ ခိုက္ရန္ ေဒါသ ၀ိ၀ါဒ ပြားမ်ား  အနာေရာဂါ မ်ားျပားမႈ အပါယ္ လမ္း တစ္မ်ဳိး ၊ ဤသို႔ေသာ အျပစ္ ေဒါသ တို႔သည္  ဘ၀ တိုင္း ေတြ႕ၾကံဳ ၍ အထံု ၀ါသနာ အစဥ္ပါသျဖင့္  သုဂတိ ဘံု မွာ မ်ားစြာ ဆက္လက္ ခြင့္ မရၾကကုန္မူ၍  အပါယ္ သို႔ သာ မၾကာမီ က်ေရာက္ ေလကုန္ရာေသာ ေၾကာင့္ ဒါန သီလ  ဟူေသာ စရဏ နည္းပါးေသာ သူတို႔သည္ ေနာက္ဘုရား ႏွင့္ ေတြ႔ၾကံဳရန္ အခြင့္ အလြန္ နည္းပါး လ်က္ ရွိၾက ေလသတည္း ။ "                     "  ၀ိဇၨာ မ်ဳိး စရဏ မ်ဳိး တရားႏွစ္ပါး ႏွင့္ ျပည္႔စံုသူမွ ေနာက္ ဘ၀၌ ကၽြတ္နိုင္သည္ ။ ၀ိဇၨာမ်ဳိးသာပါရွိ၍ ဒါန သီလ ဟူ ေသာ စရဏမ်ဳိး နည္းပါးခဲ့ျပန္လွ်င္  ေနာက္ ဘုရား သာသနာ ႏွင့္ပင္ ေတြ႔ၾကံဳ ခြင့္မရွိ ။ စရဏမ်ဳိး သာပါရွိ၍ ၀ိဇၨာမ်ဳိး မရွိျပန္လွ်င္ ေနာက္ ဘုရား သာသနာေတာ္ ႏွင့္  ၾကံဳၾကေသာ္လည္း မကၽြတ္ရ ။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုအခါ၌ ေနာက္ ဘုရား သာသနာကို ေမွ်ာ္လင့္ ၾကကုန္ေသာ ပဒပရမ ပုဂၢိဳလ္ တို႔သည္ ဤသာသနာ၌  ဒါန သီလ သမထ ဘာ၀နာ ဟူေသာ စရဏမ်ဳိး တို႔ကို  အားထုတ္ ဆည္းပူး ၾက၍ ၀ိဇၨာမ်ဳိးမွာလည္း ယုတ္စြအဆံုး ဓာတ္ၾကီးေလးခုမွ်ကိုေသာ္လည္း ေလ့လာ စြဲျမဲ ၾက၍ ေနာက္ ဘုရား သာသနာႏွင့္ ေတြ႔နိုင္ ၾကရန္   ၊  ေတြ႔ျပန္လွ်င္လည္း  ကၽြတ္နိုင္ ၾကရန္  ၀ိဇၨာ  စရဏ ႏွစ္ပါး တို႔ကို ေယာက္်ား မိန္းမ  မဆို ၾကိဳးစား အားထုတ္ၾက ကုန္ရာ သည္ ။ "                  "  စရဏတရား  တစ္ဆယ့္ငါးပါး တြင္ ပါ၀င္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းတရား ခုႏွစ္ပါး မွာ သဒၶါ ဟူေသာ သူေတာ္ေကာင္း တရားတြင္ ပါ၀င္ေလေတာ့သည္ ။ "                   (  အထက္ပါ စကားရပ္မ်ား မွာ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး က ေဗာဓိပကၡိယ ဒီပနီ  တြင္ ညႊန္ျပထားေသာ စကား မ်ားျဖစ္ေလ၏ ။ ထိုစကားမ်ားသည္ တစ္ပါးသူမ်ား အတြက္မူ မည္သို႔ေသာ အဓိပၸာယ္ အႏွစ္သာရ ရွိမည္ မသိေသာ္လည္း မိမိ အတြက္ ထိုစကားတို႔သည္  ဘ၀၏ အဓိပၸာယ္ ကိုလည္းျပ၏ ။ ဘ၀ ၏ အႏွစ္သာရ ကိုလည္းျပ၏ ။ ဘ၀ ၏ ပန္းတိုင္ကိုလည္းျပ၏ ။ ထိုစကားမ်ားကို ဆည္းပူးရေသာ အခါ ကၽြန္ပ္ သည္ ဤ ဘ၀ ၀ယ္ အသက္ရွင္ေနစဥ္ ဘာလုပ္ရမည္ ဆိုသည္ကို ထိုစကားမ်ားက ညႊန္ၾကား ေနသည္ ဟု ထင္မွတ္မိေလသည္ ။ ) ...........................................................................................................................................................................................................

လယ္တီဆရာေတာ္	ေဗာဓိပကၡိယ  ဒီပနီ
	စာ -၁၀ -၁၂