ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားသည္ ခတၱိယ ဆိုေသာ စစ္သူရဲ မ်ဳိးရိုးႏြယ္ဇာတ္မွ ဆင္းသက္ လာသူ
ျဖစ္သည္ ။ ထို႔ေၾကာင့္ သဘာ၀အားျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ မင္းမ်ဳိးမင္းႏြယ္ထဲ က်ေရာက္ သြားပါသည္ ။
မင္းမ်ဳိးအုပ္စိုးသူ မ်ဳိးႏြယ္မွ ဆင္းသက္လာသူ ျဖစ္ေသာ္လည္း ျမတ္ဗုဒၶ ေဟာ ၾကားေတာ္မူခဲ့ေသာ
တရားေတြထဲတြင္ နိုင္ငံေရး ၾသဇာအာဏာ ရရွိေရးကို ရည္ရြယ္ၿပီး ဘယ္ ေသာအခါမွ မေဟာၾကားခဲ့
ေပ ။
မိမိ၏ တရားေဒသနာမ်ားကို နိုင္ငံေရး အာဏာ ရရွိေရး ကိစၥ တြင္ တလြဲ အသံုးခ်သည္ကို
လည္း မည္သည့္အခါမွ ခြင့္ျပဳေတာ္ မမူခဲ့ေပ ။ သို႔ရာတြင္ ယခု ေခတ္ ယခုအခ်ိန္အခါတြင္ လူ
အေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ဗုဒၶ ၏ နာမည္ကို နိုင္ငံေရးထဲ ဆြဲ သြင္း လာၾကသည္ကို ေတြ႔ေနရပါသည္ ။
အခ်ဳိ႕က ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားကို ကြန္ျမဴနစ္ ဟု စြပ္စြဲသူ စြပ္စြဲ ၊ အရင္းရွင္ဟု စြပ္စြဲသူ
စြပ္စြဲ ၊ အခ်ဳိ႕ကဆိုလွ်င္ နယ္ခ်ဲ႕သမား ဟု ရမ္းရမ္းကား ကား ေျပာဆို စြပ္စြဲမႈ ရွိလာၾကသည္ ။ မိမိတို႔
၏ ကိုယ္က်ဳိး ကိုယ့္ကိစၥအတြက္ ျမတ္ဗုဒၶ ၏ မြန္ ျမတ္လွသည့္ နာမည္ ဂုဏ္သတင္းအား အသံုးခ်လာ
သူေတြအေနႏွင့္ သိထားသင့္သည္မွာ ျမတ္ဗုဒၶသည္ အတုမရွိေသာ သဗၺညဳတ ဉာဏ္ေတာ္ရွင္
သမၼာသဗၺဳဒၶ ျဖစ္ေတာ္မူျခင္းသည္ ေလာကီနယ္အား လြန္ေျမာက္သြားျခင္း ျဖစ္သည္ ဆိုသည့္
အခ်က္ပင္ ျဖစ္၏ ။
ဘာသာေရးကို ေလာကီေရး ၊ နိုင္ငံေရးႏွင့္ေရာေထြးေအာင္ အားထုတ္ျခင္းသည္ ျပႆနာ
ကို ဖန္တီးျခင္းပင္ ျဖစ္သည္ ။ ဘာသာေရး၏အေျခခံမွာ ကိုယ္က်င့္သီလ ျဖစ္၏ ။ သန္႔စင္ျခင္း
၀ိသုဒၶိႏွင့္ ယံုၾကည္ျခင္း သဒၶါတရား ျဖစ္၏ ။ နိုင္ငံေရး ဆိုသည္ကား အာဏာတြင္ အေျခခံ၏ ။
လူ႔သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ အာဏာရ အုပ္စိုးသူမ်ားသည္ မိမိတို႔၏ အာဏာရ အုပ္စိုး
ျခင္းကိုတရား၀င္ေၾကာင္း ၊ ဘုရားအလိုေတာ္က် ျဖစ္လာသည္ ျဖစ္ေၾကာင္း လူအမ်ား ယံုၾကည္
ေအာင္လုပ္ရာတြင္ ဘာသာေရးအား ဆြဲသံုးတာေတြ ရွိခဲ့ပါသည္ ။ စစ္တိုက္သည္ကိုပင္ ဘာသာ
ေရးစစ္ပြဲဆိုၿပီး တရားေသာစစ္ ၊ မြန္ျမတ္ေသာစစ္ ဟု လူအမ်ားယံုၾကည္ေအာင္လည္း ဘာသာ
ေရးကို ခုတံုးလုပ္တတ္ၾကသည္ ။ ဘာသာေရး ညွဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ၾက သည္ ။
ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈ ၊ အၾကမ္းဖက္မႈ ၊ ပုန္ကန္မႈ ၊ ယဥ္ေက်းမႈအေမြအႏွစ္မ်ားအား ဖ်က္ဆီးမႈ
စသည္မ်ားကိုလည္း ဘာသာေရး မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ၿပီး က်ဴးက်ဴးလြန္လြန္ လုပ္ခဲ့ၾက၏ ။
ဘာသာေရးအား မိမိတို႔ နိုင္ငံေရးအက်ဳိးအတြက္ လိုရာဆြဲၿပီး အသံုးခ်ခဲ့ၾကသည္ ။ ထို႔ေၾကာင့္
ဘာသာတရား၏ ျမင့္မားေသာ ကိုယ္က်င့္တရားစံေတြသည္ နိုင္ငံေရး ေလာဘေတြ ေၾကာင့္ ယုတ္
ညံ့မႈေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကရေတာ့သည္ ။
ဗုဒၶဓမၼ ၏ ရုတ္တရက္ ထိုး၀င္လာမႈသည္ နိုင္ငံေရးစနစ္တစ္ခုကို တီထြင္ဖို႔ မဟုတ္ေပ ။ နိုင္ငံ
ေရး အစီအစဥ္မ်ားအား ခ်မွတ္ဖို႔လည္း မဟုတ္ေပ ။ အေျခခံအားျဖင့္ ဘာသာေရးသည္ လူ႔အဖြဲ႔
အစည္း၏ ျပႆနာမ်ားအား ခ်ဥ္းကပ္ရာတြင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၏ ကိစၥမ်ားကို ေဆာင္ၾကဥ္းေနေသာ
လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးခ်င္းကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔အတြက္ လိုအပ္ေသာ ေယဘုယ်မႈေတြကို အႀကံျပဳၿပီး ထိုမူ
ေတြအရ လူသားတစ္ရပ္လံုး၏ ဘ၀ သာယာတိုးတက္ ေကာင္းမြန္ေရး ၊ ရင္းျမစ္ေတြကို အညီအမွ်
အက်ဳိးတူ ခံစားရေရးေတြကို ျဖစ္ေပၚလာေစဖို႔ပင္ ျဖစ္သည္ ။
နိုင္ငံေရးစနစ္တစ္ခုသည္ လူသားမ်ား၏ သာယာ၀ေျပာမႈႏွင့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို လံုၿခံဳေအာင္ ကာ
ကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္နိုင္မႈက အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိပဲ ျဖစ္၏ ။ အကန္႔အသတ္ႏွင့္ ရွိျခင္း ပင္ျဖစ္
သည္ ။ မည္သည့္ နိုင္ငံေရးစနစ္မွ ၊ ဘယ္ေလာက္ပင္ စံထားေလာက္သည္ဟု ထင္ရ ေသာ စနစ္မ်ဳိး
မွ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းထဲမွ လူေတြ ေလာဘ ၊ ေဒါသ ၊ ေမာဟ တရားမ်ားေနာက္ လိုက္ေနၾကသည္မို႔ ဒီ
တရားေတြ လႊမ္းမိုးေနလွ်င္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခုကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ခ်မ္းသာသုခ ရေအာင္
မေဆာင္ရြက္နိုင္ေပ ။ ထို႔အျပင္ မည္သည့္နိုင္ငံေရးစနစ္မ်ဳိးကို လက္ခံက်င့္သံုးမလဲဆိုသည္က လို
ရင္းမဟုတ္ေခ် ။ ဤ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း က လူေတြမွာ ေယဘုယ် က်ေသာ သေဘာေတြကို ေတြ႔ႀကံဳ
ခံစားေနၾကရသည္ ဆိုလွ်င္ ၊ ကံ ကံ၏အက်ဳိး ၊ ေကာင္းကံ ၊ မေကာင္းကံ၏အက်ဳိးကို ခံစားၾကရ
မည္ ။ စစ္မွန္ေသာစိတ္ေက်နပ္မႈ ၊ ၿမဲၿမံေသာ ခ်မ္းသာ သုခ ဆိုသည့္ အနိစၥသေဘာ ၊ ဒုကၡသေဘာ
၊ အနတၱသေဘာရွိေသာ ေလာကႀကီးထဲတြင္ ဘယ္ေသာ အခါမွ မျပည့္စံုနိုင္ေပ ။ အၿမဲတမ္း လိုေန
မွာပဲဟု သိနားလည္ထားၾကလွ်င္ --
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ၏အျမင္မွာ သံသရာတြင္ ဘယ္ေနရာမွာမွ စစ္မွန္ေသာ လြတ္လပ္ခြင့္
ဆိုသည္မရွိ ။ နတ္ျပည္ ၊ ျဗဟၼာ့ျပည္မွာပင္ မရွိနိုင္ဟု နားလည္ထားပါသည္ ။
ေကာင္းေသာ နိုင္ငံေရးစနစ္တစ္ခု ၊ တရားမွ်တေသာ နိုင္ငံေရး စနစ္တစ္ခုတြင္ လူ႔ အေျခခံ
အခြင့္အေရးမ်ားကို အာမခံခ်က္ေပးထားၿပီး အာဏာကို ခ်ဳပ္ကိုင္သူမ်ားကိုလည္း ခ်ဳပ္ခ်ယ္ ကန္႔သတ္
ၿပီး ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ ညီမွ်ေအာင္ ထိန္းေပးထားသည့္ စနစ္ျဖစ္ေစကာမူ လူေတြ သည္ အျပည့္အ၀ လြတ္
လပ္ခြင့္ရွိသည့္ နိုင္ငံေရး စနစ္မ်ဳိးကို အခ်ိန္ကုန္ ေငြကုန္ခံၿပီး ရွာေန ၾကရျပန္၏ ။ အဘယ္ေၾကာင့္
ရွာေနၾကသည္ဆိုလွ်င္ ဘယ္နိုင္ငံေရးစနစ္မွာမွ လံုး၀ လြတ္လပ္ခြင့္ ဆိုသည္ကို မေတြ႔နိုင္လို႔ပင္ ျဖစ္
သည္ ။ လံုး၀ လြတ္လပ္ခြင့္ ဆိုသည္ကို စနစ္ထဲတြင္ ရွာလွ်င္ မည္သည့္အခါမွ မေတြ႔နိုင္ေပ ။ စိတ္ထဲ
မွာပဲ ရွာလို႔ရနိုင္သည္ ။ အမွန္တကယ္ လြတ္လပ္ခ်င္ သည္ဆိုလွ်င္လြတ္လပ္မႈအျပည့္အ၀ကို ရဖို႔
အတြက္ဆိုလွ်င္ လူေတြအေနႏွင့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ပဲ စိတ္၏ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ရွာရမည္ျဖစ္သည္ ။
ဤသည္ကား မိမိ၏ စိတ္ထဲတြင္ ရွိေန ေသာ အ၀ိဇၨာႏွင့္တဏွာ ဆိုသည့္ သမုဒယ ကိေလသာ
ေတြမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ အားထုတ္ရမည္ပင္ ျဖစ္၏ ။
အစစ္အမွန္ဆံုး လြတ္လပ္ခြင့္အား ရနိုင္မွာက လူေတြသည္ ဓမၼ ဆိုသည့္ တရားသေဘာ
ကိုက်င့္သံုးလာနိုင္မွ ျဖစ္မည္ ျဖစ္၏ ။ မိမိတို႔၏ ကာယကံ ၊ ၀စီကံ ၊ မေနာကံ ေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ျပဳ
ျပင္ၿပီး မိမိတို႔၏အက်င့္သီလ တိုးတက္ ေကာင္းမြန္လာေအာင္ လုပ္ရမည္ ။ ထိုမွတစ္ဆင့္ မိမိတို႔၏
စိတ္အဆင့္ ျမင့္မားလာေအာင္ လုပ္ရမည္ ။ မဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ ေရာက္ေအာင္ ရည္မွန္းၿပီး လုပ္
နိုင္မွ ရမည္ ျဖစ္၏ ။
ဘာသာေရးကို နိုင္ငံေရးႏွင့္ခြဲျခားထားရမည္ဆိုသည့္အခ်က္ကို အသိအမွတ္ျပဳၿပီး နိုင္ငံေရး
စနစ္ကို အကန္႔အသတ္ထားၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေရးကို ေဖာ္ေဆာင္ပံုႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဗုဒၶ၏
သင္ၾကားခ်က္မ်ားတြင္ အခ်က္အလက္ ေျမာက္ျမားစြာ ရွိပါသည္ ။ ထိုဘုရားေဟာ ေဒသနာေတာ္
မ်ားထဲတြင္ ယေန႔ ကမၻာႀကီးထဲမွ လူသားမ်ားအတြက္ တိုက္ရိုက္ အက်ဳိး ျဖစ္ထြန္းေစနိုင္ျခင္း ၊ နိုင္ငံ
ေရး အစီအမံမ်ားအတြက္ အသံုးတည့္ျခင္းေတြ အမ်ားႀကီး ပါရွိပါသည္ ။
ပထမဦးစြာ ျမတ္ဗုဒၶက ေအဗရာဟန္လင္ကြန္း မေျပာမီ ေရွးပေ၀သဏီ ကတည္းက လူ
သားခ်င္းတန္းတူညီမွ် ရွိရမည္ ဆိုသည့္စကားကို မိန္႔ၾကားေတာ္ မူခဲ့သည္ ။ ထို႔ေနာက္ ဇာတ္ ၊ လူ
တန္းစားဆိုသည့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႀကီးထဲတြင္ လူေတြက တမင္ဖန္တီးခဲ့ၾကသည္သာ ျဖစ္သည္ ။ ျမတ္
ဗုဒၶက လူေတြကို ခြဲျခားသတ္မွတ္ရာတြင္ သူတို႔၏အက်င့္သီလအေပၚမူတည္ၿပီးမွ အယုတ္ ၊ အလတ္
အျမတ္ ခြဲျခားပံုကိုေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္ ။
ဒုတိယအခ်က္မွာ လူသားအခ်င္းခ်င္း လူ႔ေဘာင္ အက်ဳိးကိုေဆာင္ရြက္ရာတြင္ စိတ္ပါ လက္ပါ
အတူတကြ ရိုင္းပင္း ေဆာင္ရြက္ၾကဖို႔ကို ေဟာေတာ္မူပါသည္ ။ ေခတ္သစ္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲတြင္
လည္း နိုင္ငံေရး ကိစၥမ်ားတြင္ ထို လူမႈေရး ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈ စိတ္ဓာတ္ကိုျမွင့္တင္ၾကပါသည္ ။
တတိယအခ်က္ကား ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားကို ဆက္ခံသူ မည္သူ႔ကိုမွ် မခန္႔ထားခဲ့ေခ် ။ သံဃာ
အဖြဲ႔အစည္းကို ဓမၼ၀ိနယကသာ လမ္းညၽႊန္ ေတာ္မူရမွာ ျဖစ္သည္ ။ ယေန႔ထက္တိုင္ သံဃာေတာ္
မ်ားကို ၀ိနည္း ဥပေဒမ်ားကသာ ခ်ဳပ္ ကိုင္ လမ္းညႊန္လ်က္ ရွိပါသည္ ။
စတုတၳအခ်က္မွာ ျမတ္ဗုဒၶက ဒီမိုကေရစီ ျဖစ္စဥ္အရ ညွိႏႈိင္း တိုင္ပင္ စည္းေ၀း ဆံုးျဖတ္
လုပ္ကိုင္သည္ကို အားေပးေတာ္မူသည္ ။ ထိုအခ်က္ကို သံဃာေတာ္မ်ား၏ အဖြဲ႔အစည္း ထဲတြင္
ပိုၿပီးထင္ရွားပါသည္ ။ သံဃာ အဖြဲ႔အစည္းထဲတြင္ သံဃာႏွင့္ဆိုင္ေသာ ကိစၥအား သံဃာေတာ္
တိုင္း ပါ၀င္ေဆြးေႏြးဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ ရွိပါသည္ ။ ႀကီးက်ယ္ေသာ ျပႆနာ ေပၚ ေပါက္လာမွသာ
လွ်င္ ျပႆနာ၏အတိမ္အနက္ကို သံဃာေတာ္မ်ား ေရွ႕ေမွာက္ တင္ျပၿပီး ဒီမိုကေရစီ ပါလီမန္
လႊတ္ေတာ္တြင္ ေဆြးေႏြးၾကသလို ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ ၾကရပါသည္ ။
ဤကဲ့သို႔ သံဃာေတာ္ကို သံဃာေတာ္မ်ား ကိုယ္တိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ပံု စနစ္မ်ဳိး လြန္ခဲ့သည့္
ႏွစ္၂၅၀၀ေက်ာ္ ဗုဒၶေခတ္ ကတည္းက က်င့္သံုးမႈ ရွိခဲ့သည္ဟု သိရလွ်င္ အလြန္အံ့ၾသစရာ
ျဖစ္ေနပါသည္ ။ ပါလီမန္တြင္ ဥကၠ႒ (လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒)အား ခန္႔အပ္သလို အခမ္းအနားကို
ထိန္းသိမ္းဖို႔ သံဃာ့နာယကဆရာေတာ္ကိုေရြးခ်ယ္ရပါသည္ ။ ဒုတိယအေနႏွင့္အခမ္းအနား
အစီအစဥ္တက်ျဖစ္မျဖစ္ကို ကြပ္ကဲဖို႔အတြက္ အက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ ဆရာေတာ္ကိုလည္း သံဃာ
မ်ားက ခန္႔အပ္ၾကပါသည္ ။
ထို႔ေနာက္ အမႈကိစၥမ်ားကို အဆိုမ်ား အျဖစ္ တင္သြင္းၾကရပါသည္ ။ ဤအဆိုမ်ားကို
သံဃာေတာ္မ်ားအားလံုးမွ ၀ိုင္းၿပီး ေ၀ဖန္ ေဆြးေႏြးၾကပါသည္ ။ အခ်ဳိ႕ကိစၥေတြသည္ တစ္ႀကိမ္
တည္းႏွင့္ၿပီးပါသည္ ။ အခ်ဳိ႕ကိစၥမ်ားမွာ သံုးႀကိမ္တိုင္ ေဆြးေႏြးၿပီးမွ ဆံုးျဖတ္ၾကပါ သည္ ။
ဤအေလ့အက်င့္သည္ ပါလီမန္ စနစ္ မေပၚေပါက္ခင္ကတည္းက ဥပေဒတစ္ခုကို
အတည္မျပဳခင္ သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ေဆြးေႏြးၾကရသည့္ သေဘာပင္ ျဖစ္သည္ ။ ေဆြးေႏြးၾကရာ
တြင္လည္း သေဘာထားကြဲလြဲမႈ ရွိလာလွ်င္ ထိုကိစၥကို အမ်ားစု ဆႏၵမဲျဖင့္ မဲေပးၿပီး ဆံုးျဖတ္
ခဲ့ၾကရသည္ ျဖစ္၏။
က်မ္းညႊန္း -
ဆန္းလြင္(ရွင္အာဒိစၥရံသီ)
|
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ယံုၾကည္ၾကတာက
|
