ဥတၱရိမႏုႆဓမၼ ကို အဘယ္ေၾကာင့္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုျခင္း မျပဳအပ္သနည္း - ၄

 

ေအာက္ပါအဂၤါငါးခ်က္နဲ႔ညီလွ်င္ စတုတၳပါရာဇိက အာပတ္သင့္သည္ ။ ( ၁ )  မိမိ၌ စ်ာန္မဂ္ဖိုလ္ မရွိဘဲ ႏွင့္ ရွိသည္ဟုေျပာျခင္း ။ ( ၂ )  ၀ါၾကြားလိုေသာ စိတ္ရွိျခင္း ( တကယ္ရတယ္ထင္မွတ္၍ ေျပာလွ်င္ ပါရာဇိက မက် ) ။ ( ၃ )  ငါ စ်ာန္မဂ္ဖိုလ္ ရသည္ဟု မိမိကိုယ္ကို တိုက္ရိုက္ညႊန္ျပျခင္း ( ငါတို႔ ဆရာရဲ႕ တပည့္        မွန္လွ်င္ အားလံုး ရဟႏၲာခ်ည္းပဲဟု  သြယ္၀ိုက္ေျပာလွ်င္ ထုလႅစၥဥ္းအာပတ္ပဲသင့္၏ )။ ( ၄ ) အေျပာခံရသူကလူသား(လူသာမန္)ျဖစ္ျခင္း(ရဟန္းနဲ႔ နတ္ကိုေျပာလွ်င္ပါရာဇိကမက်)။ ( ၅ )  နားေထာင္သူက ခ်က္ခ်င္းနားလည္ျခင္း ( ေျပာျပီး အတန္ၾကာ ေတြးျပီးမွ ေျပာလွ်င္         ပါရာဇိက မက် ။ ) ျပီးေတာ့ တရားအားထုတ္တဲ့အခါ မိမိရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္ေတြကို       ဓမၼမိတ္ေဆြ ( ရဟန္း ) အား သဒၵါထက္သန္ေစလိုေသာ ေစတနာျဖင့္ ေျပာခြင့္ရွိသည္။ ( ရဟန္းက်င့္ဖြယ္ ၂၂၇သြယ္ ၊ ႏွာ - ၆၃ - ၆၄ )         ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုေျပာေနၾကပံုက"လံုး၀ ေျပာခြင့္ မရွိဘူး" ဆိုတဲ့သေဘာ ျဖစ္ေနၾကတယ္ ။ ေသာတာပန္အဆင့္ကိုေတာင္ လံုး၀ မေျပာရဘူး ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ပိတ္ပင္ ေနၾကတာဟာ အရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသ ရဲ႕အစဥ္အလာျဖစ္တယ္လို႔ သီဟိုဠ္ရဟန္းသံဃာ မ်ားက ေျပာဆိုေ၀ဖန္လာၾကပါတယ္။ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကေတာ့ မိတၱာမစၧသုတ္ မွာ ကိုယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ ခ်စ္ခင္သူ မိတ္ေဆြ ၊ အေပါင္းအသင္း ေဆြမ်ဳိးေတြကို ေသာတာပန္ ျဖစ္ခ်င္ေအာင္ ေျပာဆိုရတယ္လို႔ ေဟာထားတာလည္းရွိပါတယ္ ။        ဘုရားက စတုတၳပါရာဇိက နဲ႔ပတ္သက္ျပီး ၀ဂၢဳမုဒါျမစ္ကမ္းေန ရဟန္းမ်ား ၀တၳဳလည္း ရွိပါတယ္ ။ အက်ယ္ကို " ပါရာဇိကဏ္ ျမန္မာျပန္က်မ္း " မွာရႈပါ ။        အက်င့္သီလမရွိဘဲ ေစာင့္ထိန္းမႈ သံ၀ရမရွိဘဲ တိုင္းသူျပည္သားတို႔လွဴဒါန္းေသာ ဆြမ္း ကို စားျခင္းထက္ ရဲရဲညီးဖုတ္ထားေသာ သံေတြခဲကို စားရျခင္းက ျမတ္ေသး၏ ။ ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ၀ဂၢဳမုဒါျမစ္ကမ္းေန ရဟန္းတို႔ကို မ်ားစြာေသာ အေၾကာင္းျဖင့္ ကဲ့ရဲ႕ ေတာ္မူျပီးလွ်င္ ကိုယ္တိုင္ျပဳစု ေမြးျမဴရန္ ခက္ခဲျခင္း ၊ သူတစ္ပါးတို႔က ျပဳစုေမြးျမဴရန္ ခက္ခဲျခင္း ။ ပ ။          ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လွ်င္ ဤသိကၡာပုဒ္ေတာ္ကို ျပဳၾကကုန္ေလာ့ ။ (က) ၁၉၆ ။  " အၾကင္ရဟန္းသည္ မသိဘဲ ကိေလသာကို ဖ်က္ဆီးျခင္းငွာ စြမ္းနိုင္ေသာ ၊ ျမတ္ေသာဥာဏ္အျမင္ဟု ဆိုအပ္ေသာ လူတို႔ ကုသိုလ္ကမၼပထတရားဆယ္ပါး ထက္ လြန္ျမတ္ေသာ စ်ာန္မဂ္ဖိုလ္တရားကို မိမိသို႔ ေဆာင္ကပ္၍ " ဤသို႔ငါသိ၏ ၊ ဤသို႔ငါျမင္၏" ဟု ေျပာၾကာျငားအံ့ ။ ထိုသို႔ေျပာၾကားျပီးမွ ေနာက္အခါ၌ ( သူတစ္ပါးတို႔ ) ေမးစစ္အပ္၍ ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ မေမးစစ္အပ္ဘဲ ေသာ္လည္းေကာင္း  အာပတ္သင့္ေရာက္ျပီး၍ စင္ၾကယ္ျခင္းကို အလိုရွိရကား " ငါ့ရွင္တို႔ ဤသို႔ မသိဘဲ သိ၏ ဟုဆိုမိျပီ ၊ မျမင္ဘဲ ျမင္၏ ဟု ဆိုမိျပီ ၊ အခ်ည္းႏွီး မွားယြင္းေသာ စကားကိုဆိုမိျပီ " ဟု ေျပာျငားအံ့ ။ ဤရဟန္း သာသနာေတာ္မွ ဆံုးရႈံးျခင္းသို႔ ေရာက္၏ ။ ရဟန္းေကာင္းတို႔ႏွင့္ အတူတကြ ေပါင္းသင္းရ ျခင္းမရွိ ၊ ဤသို႔ ( ျပဳကုန္ေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏ ) ။        ၁၉၇ ။  ထိုအခါ မ်ားစြာေသာ ရဟန္းတို႔သည္ မျမင္အပ္ေသးသည္၌ ျမင္အပ္ျပီဟု အမွတ္ရွိၾက၍ ၊ မေရာက္အပ္ေသးသည္၌ ေရာက္အပ္ျပီဟု အမွတ္ရွိၾက၍ ၊မရအပ္ေသး သည္၌ ရအပ္ျပီဟု အမွတ္ရွိၾက၍ ၊ မ်က္ေမွာက္မျပဳအပ္ေသးသည္၌ မ်က္ေမွာက္ျပဳအပ္ျပီ ဟု အမွတ္ရွိၾက၍ ၊ အထင္ၾကီးျခင္း ( အဓိမာန ) ျဖင့္ အရဟတၱဖိုလ္ကို ေျပာၾကားကုန္၏ ။ ထိုရဟန္းအား အခါတစ္ပါး၌ ရာဂျဖစ္ဖို႔လည္း စိတ္ညြတ္၏ ။ ေဒါသျဖစ္ဖို႔လည္း စိတ္ညြတ္ ၏ ။ ေမာဟျဖစ္ဖို႔လည္း စိတ္ညြတ္၏ ။ " ျမတ္စြာဘုရားသည္ သိကၡာပုဒ္ကို ပညတ္ေတာ္မူျပီး ျပီ ၊ ငါတို႔သည္လည္းမျမင္အပ္ေသးသည္၌ ျမင္အပ္ျပီဟု အမွတ္ရွိၾက၍ ၊  မေရာက္အပ္ေသးသည္၌ ေရာက္အပ္ျပီဟု အမွတ္ရွိၾက၍ ၊မရအပ္ေသး သည္၌  ရအပ္ျပီဟု အမွတ္ရွိၾက၍ ၊ မ်က္ေမွာက္မျပဳအပ္ေသးသည္၌ မ်က္ေမွာက္ျပဳအပ္ျပီ ဟု အမွတ္ရွိၾက၍ ၊ " အထင္ၾကီးမႈ " ျဖင့္ အရဟတၱဖိုလ္ကို ေျပာၾကားမိကုန္ျပီ ၊ အဘယ္သို႔ နည္း ၊ ငါတို႔သည္ ပါရာဇိက က်ေလကုန္သေလာ " ဟု ထိုရဟန္းတို႔အား ေတြးေတာမႈ " သံသယကုကၠဳစၥ " ျဖစ္ၾကကုန္၏ ။              အရွင္အာနႏၵာအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ထားၾကရာ ၊ အရွင္အာနႏၵာသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ထား၏ ။              အာနႏၵာ ၊ အၾကင္ရဟန္းတို႔သည္ ္ မျမင္အပ္ေသးသည္၌ ျမင္အပ္ျပီဟု အမွတ္ရွိၾက၍ ၊ မေရာက္အပ္ေသးသည္၌ ေရာက္အပ္ျပီဟု အမွတ္ရွိၾက၍ ၊မရအပ္ေသး သည္၌ ရအပ္ျပီဟု အမွတ္ရွိၾက၍ ၊ မ်က္ေမွာက္မျပဳအပ္ေသးသည္၌ မ်က္ေမွာက္ျပဳအပ္ျပီ ဟု အမွတ္ရွိၾက၍ ၊ အရဟတၱဖိုလ္ကို ေျပာၾကားမိတတ္ကုန္၏ ။ထို ( အထင္ၾကီးျခင္း ) ျဖင့္ အရဟတၱဖိုလ္ကို ေျပာၾကားျခင္းကိုကား အာပတ္သင့္ျခင္း၏ အေၾကာင္းဟု " မေခၚေ၀ၚ ေလာက္ " ဤသို႔ မိန္႔ေတာ္မူ၏ ။               ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လွ်င္ သိကၡာပုဒ္ေတာ္ကို ျပဳၾကကုန္ေလာ့ ။ ၄ ။ (ခ)  အၾကင္ရဟန္းသည္ မသိဘဲ ကိေလသာကို ဖ်က္ဆီးျခင္း ငွာ စြမ္းနိုင္ေသာ ၊ ျမတ္ ေသာဥာဏ္အျမင္ဟု ဆိုအပ္ေသာ ၊ လူတို႔ ကုသိုလ္ကမၼပထတရားဆယ္ပါးထက္ လြန္ျမတ္ ေသာ ၊ စ်ာန္မဂ္ဖိုလ္တရားကို " မိမိသို႔ကပ္ေဆာင္၍ " ဤသို႔ငါသိ၏ ။ ဤသို႔ငါျမင္၏ ဟု ေျပာၾကားျငားအံ့ ။ ထိုသို႔ေျပာၾကားျပီးမွ ေနာက္အခါ၌ ( သူတစ္ပါးတို႔ ) စစ္ေမးအပ္၍ေသာ္ လည္းေကာင္း ၊ မေမးစစ္အပ္ဘဲ ေသာ္လည္းေကာင္း အာပတ္သင့္ေရာက္ျပီး၍ စင္ၾကယ္ ျခင္းကို အလိုရွိရကား " ငါ့ရွင္တို႔ ဤသို႔ ငါမသိဘဲ သိ၏ ဟု ဆိုမိျပီ ၊ မျမင္ဘဲျမင္၏ဟု ဆိုမိ ျပီ ၊ အခ်ည္းႏွီး မွားယြင္းေသာ စကားကို ေျပာမိျပီ " ဟု ေျပာဆိုျငားအံ့ ။ " အထင္ၾကီးမႈကို ၾကဥ္၍ " ဤရဟန္းသည္လည္း သာသနာေတာ္မွ ဆံုးရႈံးျခင္းသို႔ ေရာက္၏ ။ ရဟန္းေကာင္း တို႔ႏွင့္ အတူတကြ ေပါင္းသင္းရျခင္း မရွိ " ဤသို႔ ( ျပဳၾကကုန္ေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏ )             ဒါက စတုတၳပါရာဇိက သိကၡာပုဒ္ရဲ႕ မူလျပ႒ာန္းခ်က္ နဲ႔ ျခြင္းခ်က္ထားျပီး ျပ႒ာန္း ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္ ။             ပထမျပ႒ာန္းခ်က္ နဲ႔ ဒုတိယျပ႒ာန္းခ်က္မွာ " အထင္ၾကီးမႈကိုၾကဥ္၍ " ဆိုတဲ့ စကားဘဲ ပိုလာပါတယ္ ။         " အထင္ၾကီးမႈကိုၾကဥ္၍ " ဆိုတာကို ပါဠိလိုေတာ့ အညၾတ အဓိမာန လို႔ေခၚပါတယ္။ အရဟတၱဖိုလ္ကို ( ရဟႏၲာျဖစ္ျပီ ) ဆိုတဲ့ စကားကို ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ျပီထင္လို႔ ( အထင္ၾကီးလို႔ ) " ငါကေတာ့ ရဟန္းကိစၥျပီးသြားျပီးျပီ " ...........................................................................................................................................................

ဥတၱရိမႏုႆဓမၼ ကို အဘယ္ေၾကာင့္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုျခင္း မျပဳအပ္သနည္း - ၅

 

ပါရာဇိက သိကၡာပုဒ္ ေလးပါးသည္ ဗုဒၶဥပေဒေတာ္တြင္ အၾကီးေလးဆံုး သိကၡာပုဒ္ေတာ္ မ်ားျဖစ္လင့္ကစား ျမတ္စြာဘုရားသည္ အာဓိကမၼိက ( အဦးဆံုး က်ဴးလြန္သူ ) မ်ားအား အာပတ္မွ လြတ္ခြင့္ေပးေတာ္မူခဲ့သည္ ။ ထိုအာဒိကမၼိက ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ပါရာဇိက သိကၡာပုဒ္ေတာ္မ်ားအား လြန္က်ဴးမိခဲ့ေသာ္လည္း ေနာင္အခါ မက်ဴးလြန္ေအာင္ ေစာင့္စည္း ၍ သိကၡာသံုးပါး ( သီလ ၊ သမာဓိ ၊ ပညာ ) ကို က်င့္သံုးသြားလွ်င္ အရဟတၱဖိုလ္သို႔ ေရာက္ နိုင္သည္ ။ မည္သိုပင္ဆိုေစ အာဒိကမၼိက ပုဂၢိဳလ္မ်ားအား ၄င္းတို႔ စြမ္းအားအေလ်ာက္ သိကၡာသံုးပါး ျမတ္တရားကို က်င့္ၾကံအားထုတ္ပါက မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္နိုင္ရန္ လမ္းဖြင့္ေပးထားသည့္ အေနႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားက အျပစ္မွ ခြင့္လႊတ္ခဲ့သည္ဟူေသာ အခ်က္ကိုကား မွတ္သားထားရမည္ ျဖစ္သည္ ။ ( က်မ္းဦးမွတ္ဖြယ္ - ႏွာ - ၈ - ၉ )              ဤတြင္ စတုတၳပါရာဇိက သိကၡာပုဒ္ပါ " ဥတၱရိမႏုႆဓမၼ " ကို တိုက္ရိုက္ျဖစ္ေစ ၊ သြယ္၀ိုက္၍ျဖစ္ေစ ေျပာဆိုရာ၌ အာပတ္မသင့္ေသာ ကိစၥမ်ားစြာ ရွိေလသည္ ။ ဤ အေၾကာင္းမ်ားကို ဗဟုသုတလည္းျဖစ္ ၊ ဆင္ျခင္စရာလည္းျဖစ္ရေလေအာင္ ဤတြင္ ေဖာ္ျပပါမည္ ။             ရဟန္းတစ္ပါးသည္ လူသူမရွိရာ အရပ္၌ မိမိတစ္ပါးတည္း ၀ါၾကြားလိုေသာ စိတ္ ျဖင့္ ငါသည္ စ်ာန္မဂ္ဖိုလ္ ရသည္ဟု ၀ါၾကြားေျပာဆိုေလ၏ ။ နတ္သားတစ္ေယာက္က ၾကား၍ ထိုရဟန္းအား မမွန္ေသာစကား မေျပာၾကားပါႏွင့္ဟု တားျမစ္၏ ။ ထိုအရာ၌ နတ္သားသည္ ရဟန္းေျပာေသာစကား၏ အဓိပၸာယ္ကို နားလည္၏ ။ သို႔ေသာ္ လူသား မဟုတ္သျဖင့္ ထိုရဟန္းအား ပါရာဇိက အာပတ္မသင့္ ၊ အလြန္ေသးငယ္ေသာ ဒုကၠဋ္ ( မေကာင္းသျဖင့္ ျပဳျခင္းေၾကာင့္ သင့္ေရာက္ေသာ အာပတ္ ) အာပတ္သာ သင့္၏ ။          အခါတစ္ပါး၌ ပုဏၰားတစ္ေယာက္သည္ ရဟန္းတို႔ကို ပင့္ဖိတ္၍ " ရဟႏၲာအရွင္ျမတ္ တို႔ ထိုင္ပါေလာ့ "" ရဟႏၲာအရွင္ျမတ္တို႔ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးပါေလာ့ "  စသည္ျဖင့္ ရဟႏၲာဟု ေခၚေ၀ၚ၍ ခရီးဦးၾကိဳျပဳ၏ ။ ရဟန္းတို႔သည္ မိမိတို႔ ရဟႏၲာမဟုတ္သျဖင့္ မထိုင္ရဲကုန္ ။ ဆြမ္းဘုဥ္းမေပးရဲ ျဖစ္ကုန္၏ ။ ျမတ္စြာဘုရားက ၾကည္ညိဳေသာေၾကာင့္ ေခၚေ၀ၚ ေျပာဆို ရာ၌ အာပတ္မသင့္ ဟုမိန္႔ေတာ္မူ၏ ။          ဓုတင္ေဆာင္ ရဟန္းမ်ား အေနႏွင့္ မိမိေဆာင္ထားေသာ ဓုတင္အက်င့္မ်ားကိုလည္း လူသိမခံဘဲ က်င့္ရေၾကာင္း က်မ္းဂန္မွာလာသည္ ။ ဘာေၾကာင့္ လူသိမခံရသလဲဟု ေမး သင့္၏ ။ လွ်ိဳ႕၀ွက္လိုေသာ သေဘာလားဟု ထင္ျမင္ယူဆစရာရွိပါ၏ ။ မဟုတ္ပါ ။ မိမိအေပၚ လူမ်ားအထင္မၾကီး ေစလိုေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါ၏ ။ လူအမ်ား အထင္ၾကီး ေစလိုေသာ ေၾကာင့္ ေတာရေဆာက္တည္ျခင္း ၊ သုႆန္ဓုတင္ေဆာင္ျခင္း စသည္ျပဳလုပ္လွ်င္ ဒုကၠဋ္ အာပတ္သာ သင့္၏ ။ ( ရဟန္းက်င့္ဖြယ္၂၂၇သြယ္ -ႏွာ - ၆၄ - ၆၅ )            က်မ္းဂန္လာစကား၏ ဦးတည္မႈအရ ဓုတင္သည္ " ဥာဏ္ " ပညာကို အလိုရွိအပ္ ေၾကာင္း ေပၚပါသည္ ။ သို႔ဆိုပါလွ်င္ ဓုတင္သည္ မႏုႆဓမၼ မွာေရာ ၊ ဥတၱရိမႏုႆဓမၼ မွာ ေရာ ၊ ေရာေႏွာ သက္၀င္ေနပံုေပၚပါသည္ ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဓုတင္အက်င့္သည္ ေသကၡပုဂၢိဳလ္ ၊ ပုထုဇဥ္ ႏွင့္ ရဟႏၲာမ်ားပါ အက်ဴံး၀င္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏ ။ ကုသိုလ္ ႏွင့္စပ္ ေသာ ဓုတင္သည္ ေသကၡပုဂၢိဳလ္ ႏွင့္ ပုထုဇဥ္ဓုတင္ျဖစ္၍  အဗုအကတ ႏွင့္ စပ္ေသာ ဓုတင္ သည္ ရဟႏၲာဓုတင္ ျဖစ္ေၾကာင္း ၀ိသုဒၶိမဂ္ - ျမန္မာျပန္ ( ပတြဲ ) ႏွာ - ၂၂၀ တြင္ ေဖာ္ျပထား ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏ ။          ထိုသို႔ဆိုပါမူကား ဓုတင္သည္ ဥတၱရိမႏုႆဓမၼ၌လည္း အက်ံဴး၀င္ေနေၾကာင္း ထင္ရွားပါ၏ ။           ရဟန္းက ဥတၱရိမႏုႆဓမၼကို ရဟန္းမဟုတ္တဲ့ လူသာမန္ေတြကို ေျပာပံုေျပာနည္း တစ္မ်ဳိးနဲ႔ ေျပာလို႔ နားေထာင္သူ ပရိသတ္က သူေျပာလွ်င္ေျပာခ်င္း ( ခ်က္ခ်င္း ) နားမလည္ ဘဲႏွင့္ ေနာက္က်မွ စဥ္းစားျပီး နားလည္ရင္လည္း အာပတ္မသင့္ပါဘူး တဲ့ ။               ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕သာသနာဟာ သိပ္ျပီး က်ဥ္းက်ပ္လြန္းတဲ့ သာသနာ မဟုတ္ပါ ဘူးဗ်ာ ။ ကမၻာ့ဘာသာအယူ၀ါဒေတြထဲမွာ ဗုဒၶဘာသာေလာက္ လြတ္လပ္ခြင့္ကို တန္ဖိုးထား တဲ့ဘာသာ တစ္ခုမွ မရွိပါဘူး ။           ဒီစတုတၳပါရာဇိက အာပတ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး လူေတြမွာလည္း တရားနာတဲ့အခါ ဗဟုသုတရွိျပီး နားေထာင္ျခင္းအားျဖင့္ တရားေဟာဆရာရဲ႕ စကား အသြားအလာကို အကဲခတ္နိုင္ေအာင္ သိသင့္သိထိုက္တာေလးေတြကို တင္ျပရတာပါ ။            ခုေခတ္က ေရွးေခတ္နဲ႔မတူဘူး ၊ ေရွးတုန္းက လူေတြက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ ကို ၾကည္ညိဳတတ္ၾကတယ္ ၊ သိပ္ျပီး မေ၀ဖန္တတ္ၾကဘူး ။ သူတို႔စိတ္ထဲ အကုသိုလ္ျဖစ္မွာ ကို အလြန္ေၾကာက္တတ္ၾကတယ္ ။ ယခုေခတ္က မလြယ္ဘူး ၊ အကုသိုလ္ကိုလည္း နား မလည္ဘူး ၊ ေၾကာက္လည္း မေၾကာက္ဘူး ၊ အကုသိုလ္ ကုသိုလ္ ေတြကို သိပ္အေရးမထား တာမွာလည္းအေၾကာင္းက ၀ိပႆနာဥာဏ္ ထက္သန္လာတာလည္း တစ္ေၾကာင္း ၊ ရဟန္း သံဃာေတာ္ေတြကို အကဲခတ္တဲ့ သေဘာက ပိုမ်ားလာတာလည္း တစ္ေၾကာင္း မို႔ သံဃာ ေတာ္မ်ားကို ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ရာမွာ သဒၵါအားနည္းလာၾကတယ္ ။ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီလို ျဖစ္လာမွာကို ၾကိဳျပီး ျမင္ေတာ္မူခဲ့တယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ အဂၤုတၱရ္ပါဠိေတာ္ ၊ အနာဂတ ဘယ သုတ္မွာ ေနာင္အခါ ျဖစ္လာမွာေတြကို ၾကိဳျပီး ေဟာေတာ္မူတဲ့ အထဲမွာ -        "ထို ရဟန္းတို႔သည္ ( မိမိတို႔က ) ကိုယ္ကိုလည္းမပြားမ်ား ၊ သီလကိုလည္းမပြားမ်ား ၊ စိတ္ကိုလည္းမပြားမ်ား ၊ ပညာကိုလည္းမပြားမ်ားကုန္ပါလ်က္ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကား ေတာ္မူအပ္ကုန္ေသာ ၊ နက္နဲကုန္ေသာ ၊ နက္နဲေသာအနက္ရွိကုန္ေသာ ၊ ေလာကမွလြတ္ ေျမာက္ေၾကာင္း ျဖစ္ကုန္လ်က္ ( သတၱမွ ) ဆိတ္သုဥ္းျခင္းႏွင့္ ယွဥ္ကုန္ေသာ ၊ သုတၱန္ တရားတို႔ကို ေဟာအပ္ကုန္သည္ရွိေသာ္ ေကာင္းစြာ နာယူၾကလိမ့္မည္ မဟုတ္ကုန္ ၊ နားေထာင္ၾကလိမ့္မည္ မဟုတ္ကုန္ ၊ သိနားလည္လိုေသာစိတ္ကို ျဖစ္ေစလိမ့္မည္ မဟုတ္ ကုန္ " လို႔ ေဟာထားေတာ္မူတယ္ ။           အဲဒါဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၅၀၀ ေက်ာ္က ေဟာေတာ္မူခဲ့တာပါ ။ ဒီေတာ့ ခုေခတ္ ကလူေတြ မိမိတို႔ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာတရားရဲ႕ၾကီးက်ယ္ပံု ၊ နက္နဲပံု ၊ ျမင့္ျမတ္ပံုကို ေျပာ ၾက ေဟာၾကတဲ့အခါ သူတို႔က ေခတ္အျမင္ ၊ ေခတ္အေတြး ၊ ေခတ္မ်က္လံုး နဲ႔ ၾကည့္ၾက တယ္ ။ ေခတ္နားနဲ႔နာၾကတယ္ ၊ ေဟာေျပာတဲ့ ဓမၼကထိက ရဟန္းသံဃာကိုလည္း စူးစမ္း လိုတယ္ ၊ အကဲျဖတ္လိုတယ္ ၊ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ကို တရားေတာ္၌ စိတ္၀င္စားလာေအာင္ လုပ္ဖို႔ကိစၥမွာ ၀ိနည္းေတာ္ေတြရဲ႕ နက္နဲတဲ့သေဘာ ၊ မၾကည္ညိဳေသးသူမ်ား ၾကည္ညိဳလာ ေစဖို႔ ၊ ၾကည္ညိဳျပီးသူတို႔ ပိုျပီး ၾကည္ညိဳလာေအာင္ အသိပညာေပးသင့္တယ္ ၊ ေပးသင့္ တယ္ဆိုတာထက္ ေပးရမယ္လို႔ ေျပာရင္ ပိုေတာင္ မွန္မလား ပဲ ။             ေခတ္ေျပာင္းလာေတာ့ လက္ေတြ႕ သိပၸံပညာရဲ႕ ၾသဇာခံ ေခတ္လူငယ္ေတြကို ယံုၾကည္လက္ခံေအာင္ ေျပာရတာ မလြယ္ပါဘူး ။ သူတို႔က ဘာမဆို လက္ေတြ႕မွယံုတာ ၊ လက္ေတြ႕ဆိုတာ သူတို႔လက္ခံနိုင္တဲ့ သဘာ၀ယုတၱိ ၊ အာဂမၼယုတၱိ ကိုေျပာတာပါ ။           စတုတၳပါရာဇိက သိကၡာပုဒ္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး သိသင့္တဲ့ ၊ နက္နဲတဲ့ ကိစၥေတြကို ဆက္လက္တင္ျပပါမယ္ ။            သုဒၶိက၀ါရ ကို တင္ျပပါမယ္ ။ ဒါက ဘယ္လိုေျပာရင္ အာပတ္သင့္တယ္ ဆိုတာ ကို ျပတာပါ ။ အပိုင္း - ၆ ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္ ..............................................................................................................................................................

ဥတၱရိမႏုႆဓမၼ ကို အဘယ္ေၾကာင့္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုျခင္း မျပဳအပ္သနည္း - ၆

 

သုဒၶိက၀ါရ ကို ဆက္လက္တင္ျပပါမယ္ ။ ဒါကဘယ္လိုေျပာရင္ အာပတ္သင့္တယ္ ဆိုတာကိုျပတာပါ ။         ၂၀၀ ။   မေျပာမီ ေရွးမဆြကပင္ ထိုရဟန္းသည္ " မဟုတ္မမွန္ ေျပာမည္ " ဟုသိ၏ ။ ေျပာဆဲ ရဟန္းသည္ " ငါမဟုတ္မမွန္ ေျပာဆိုေနသည္ " ဟုသိ၏ ။ ေျပာျပီး ရဟန္းသည္ " ငါမဟုတ္မမွန္ ေျပာမိျပီ " ဟုသိ၏ ။ ဤအေၾကာင္းသံုးမ်ဳိးတို႔ျဖင့္ ပထမစ်ာန္ကို ၀င္စား ခဲ့ျပီဟု သိလ်က္ ၊ မဟုတ္မမွန္ေျပာဆိုေသာ ရဟန္းအား  ပါရာဇိက အာပတ္သင့္၏ ။  ဒီမွာက ( အေၾကာင္းသံုးမ်ဳိး ) ကိုျပေတာ္မူတယ္ ။          ခု ( အေၾကာင္းေလးမ်ဳိး ) ကိုဆက္ေျပာပါမယ္ ။ " မေျပာမီ ေရွးမဆြကပင္ ထိုရဟန္း သည္ မဟုတ္မမွန္ ေျပာမည္ " ဟုသိ၏ ။  ေျပာဆဲရဟန္းသည္" မဟုတ္မမွန္ ေျပာေနသည္" ဟုသိ၏ ။ ေျပာျပီးရဟန္းသည္ " ငါမဟုတ္မမွန္ ေျပာမိျပီ " ဟုသိ၏ ။ ( ငါ့အား ပထမစ်ာန္ မရွိဟူေသာ မိမိ၏ ) အယူအဆကို ဖံုးထားလ်က္ အေၾကာင္းေလးမ်ဳိးျဖင့္ ပထမစ်ာန္ကို ၀င္စားခဲ့ျပီဟုသိလ်က္ ၊ မဟုတ္မမွန္ ေျပာဆိုေသာ ရဟန္းအား ပါရာဇိက အာပတ္သင့္၏ ။           ေနာက္ျပီး မေျပာမီ ေရွးမဆြကပင္ ထိုရဟန္းသည္ " မဟုတ္မမွန္ ေျပာမည္ " ဟု သိ၏ ။ ေျပာဆဲရဟန္းသည္ " မဟုတ္မမွန္ ေျပာေနသည္ "  ဟုသိ၏ ။ ေျပာျပီးရဟန္းသည္ " ငါမဟုတ္မမွန္ ေျပာမိျပီ " ဟုသိ၏ ။ ( ငါ့အား ပထမစ်ာန္ မရွိဟူေသာ မိမိ၏ ) အယူအဆ ကို ဖံုးထားလ်က္ ( ငါ့အား ပထမစ်ာန္ မရွိဟူေသာ မိမိ၏ ) ႏွစ္သိမ့္မႈ သေဘာတူညီမႈကို ဖံုးထားလ်က္ ( အေၾကာင္းငါးမ်ဳိးျဖင့္ ) ပထမစ်ာန္ ကို ၀င္စားခဲ့ျပီဟု သိလ်က္ ၊ မဟုတ္မမွန္ ေျပာဆိုေသာ ရဟန္းအား ပါရာဇိက အာပတ္သင့္၏ ။             ေနာက္ျပီး မေျပာမီ ေရွးမဆြကပင္ ထိုရဟန္းသည္ " မဟုတ္မမွန္ေျပာမည္ " ဟု သိ၏ ။ ေျပာဆဲရဟန္းသည္ " မဟုတ္မမွန္ေျပာသည္ " ဟုသိ၏ ။ ေျပာျပီးရဟန္းသည္ " ငါ မဟုတ္မမွန္ေျပာမိျပီ "  ဟုသိ၏ ။ ( ငါ့အား ပထမစ်ာန္ မရွိဟူေသာ မိမိ၏ ) အယူအဆ ကို ဖံုးထားလ်က္ ( ငါ့အား ပထမစ်ာန္ မရွိဟူေသာ မိမိ၏ ) ႏွစ္သိမ့္သေဘာတူညီမႈကို ဖံုး ထားလ်က္ ငါ့အား ပထမစ်ာန္မရွိ ဟူေသာမိမိ၏ ႏွစ္သက္ေက်နပ္မႈကို ဖံုးထားလ်က္ ( အေၾကာင္းေျခာက္မ်ဳိး ) တို႔ျဖင့္ ပထမစ်ာန္ကို ၀င္စားခဲ့ျပီဟု သိလ်က္ မဟုတ္မမွန္ ေျပာဆို ေသာရဟန္းအား ပါရာဇိက အာပတ္သင့္၏ ။            ေနာက္ျပီး မေျပာမီ ေရွးမဆြကပင္ ထိုရဟန္းသည္ " မဟုတ္မမွန္ ေျပာမည္ " ဟု သိ၏ ။ ေျပာဆဲရဟန္းသည္ " မဟုတ္မမွန္ ေျပာေနသည္ "  ဟုသိ၏ ။ ေျပာျပီးရဟန္းသည္ " ငါမဟုတ္မမွန္ ေျပာမိျပီ " ဟုသိ၏ ။ ( ငါ့အား ပထမစ်ာန္ မရွိဟူေသာ မိမိ၏ ) အယူအဆ ကို ဖံုးထားလ်က္ ( ငါ့အား ပထမစ်ာန္ မရွိဟူေသာ မိမိ၏ ) ႏွစ္သိမ့္မႈ သေဘာတူညီမႈကို ဖံုးထားလ်က္  ( ငါ့အား ပထမစ်ာန္ မရွိဟူေသာ မိမိ၏ )ႏွစ္သက္ေက်နပ္မႈကို ဖံုးထားလ်က္ ( ငါ့အား ပထမစ်ာန္ မရွိဟူေသာ မိမိ၏ ) ရည္မွန္းခ်က္ကို ဖံုးထားလ်က္ ( အေၾကာင္းခုႏွစ္ မ်ဳိး ) ျဖင့္ ပထမစ်ာန္ကို ၀င္စားခဲ့ျပီဟု သိလ်က္ မဟုတ္မမွန္ ေျပာဆိုေသာ ရဟန္းအား ပါရာဇိက အာပတ္သင့္၏ ။ အဲဒါဟာ မဟုတ္မမွန္ ေျပာဆိုရာမွာ ထားတဲ့ ေစတနာ ၇ မ်ဳိးကို ေဟာထားတာပါ ။           မေျပာမီ ၊ ေျပာဆဲ ၊ ေျပာျပီး ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြ ဟာ ပုဗၺ ၊ မုဥၥ ၊ ပရေစတနာ ကို ေျပာတာပဲျဖစ္ပါတယ္ ။ ေနာက္ပိုင္းမွာပါတဲ့ - -  အယူအဆကိုဖံုးထားလ်က္ -  ႏွစ္သက္ ေက်နပ္မႈကို ဖံုးထားလ်က္ -  ရည္မွန္းခ်က္ကို ဖံုးထားလ်က္  ဆိုတာေတြကို နားလည္ေအာင္ထပ္ရွင္းပါမယ္ ။           အ႒ကထာမွာေတာ့  မေျပာမီ ၊ ေျပာဆဲ ၊ ေျပာျပီး  ေနာက္မိမိက မုသားေျပာသည္ ဟု သိတဲ့ အဂၤါသံုးပါးစံုမွ မုသားျဖစ္သည္ ဟု ျပေတာ္မူသည္ ဟု ဖြင့္ထားပါတယ္ ။ ( ပါရာဇိကဏ္ဘာသာဋီကာ - တတြဲ - ႏွာ - ၄၄၈ )             ဒီေနရာမွာ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာေတြကို ေျပာျပပါမယ္ ။ ခုေျပာခဲ့တဲ့ ေစတနာသံုးတန္မွာ မေျပာခင္က ျဖစ္တဲ့ ပုဗၺဘာေဂါ - မေျပာမီ ေရွးအဖို႔၌ျဖစ္ေသာ " အသိ " သည္ရွိတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ေျပာျပီးေနာက္အဖို႔၌ျဖစ္ေသာ " အသိ " ေတာ့ မရွိဘူးလို႔ ဆိုရင္ ေကာ ၊ ပါရာဇိက အာပတ္သင့္သလား ဆိုတဲ့ အေမးပုစၧာ ကိုလည္း အ႒ကထာ ဆရာျမတ္ မ်ား ေျဖေတာ္မူထားတာ ရွိပါတယ္ ။           " မုသားမေျပာခင္ကတည္းက ငါမုသားေျပာေတာ့မည္လို႔ ႏွလံုးသြင္းျပီး ေျပာေသာ ေၾကာင့္ ေျပာျပီးေနာက္ မသိဘူးဆိုတာ မျဖစ္နိုင္ဘူး ။ ေျပာျပီးေနာက္မွ ကိုယ္ကေတာ့ မုသားေျပာခဲ့ျပီလို႔ မသိဘူးဘဲထား ။ မေျပာခင္ကသိတယ္ ။ ေျပာဆဲမွာလည္း သိတယ္ ဆိုရင္ အဲဒီ သိျခင္း အဂၤါႏွစ္ပါး အေပါင္းသည္သာ ပဓာနက်တယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္ ။ ( ပါရာဇိကဏ္ဘာသာဋီကာ - တတြဲ - ႏွာ - ၄၄၉ ) ဒါထက္ ပိုျပီးစိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာက ( မုသားမေျပာမီ ေရွးအဖို႔၌ မုသားေျပာေတာ့အံ့ ဟု ႏွလံုးသြင္း မရွိေသာ ) ပုဂၢိဳလ္ကို အာပတၱိယာ ျဖင့္ နကေရတေဗၺာ ၊ မေရတြက္ရဘူး ။ ( မုသား မေျပာမီ ခဏ၌ " ငါမုသားေျပာအံ့ " ဟု ႏွလံုးမသြင္းဘဲ အေဆာတလ်င္ ေျပာသူ မွာ ေျပာဆဲခဏ၌ " ငါ့စကား ဟာ မုသားျဖစ္ေနပါေပါ့လား " ဟု သိေသာ္လည္း ေနာက္ျပန္ ဆုတ္ဖို႔ရာ မတတ္နိုင္သည့္အတြက္ အာပတ္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ဖို႔ရန္ အရာမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ မဆံုးျဖတ္ရဘူး လို႔ ဖြင့္ျပထားပါတယ္ ။           ဒီ အ႒ကထာ ဆရာျမတ္မ်ားရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြဟာ ဒႆနပညာရႈေထာင့္က ၾကည့္ရင္လည္း သိပ္ကို နက္နဲေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရပါတယ္ ။          ေခတ္အျမင္နဲ႔ေျပာရင္ ဒီမွာ အသိနဲ႔ယွဥ္တဲ့ လြတ္လပ္စြာေရြးခ်ယ္မႈ ရဲ႕သေဘာ နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္းပါတယ္ ။ အသိနဲ႔ယွဥ္တဲ့ လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္နိုင္ခြင့္ရွိမႈ ၊ မရွိမႈ အေပၚ မွာ မူတည္၍သာ လူမွာက တာ၀န္က်ေရာက္မႈ ဆိုတာ ျဖစ္ရတာပါ ။ ဒီအခ်က္ဟာ ဒီမွာ ေကာင္းေကာင္း ေပၚလြင္ပါတယ္ ။ ဒီမွာ အ႒ကထာ ဆရာကထပ္ျပီး ေျပာထားတာက " ေရွးအဖို႔၌ ျဖစ္ေသာ ႏွလံုးသြင္းသည္သာ " လိုရင္း ျဖစ္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္ ။ အေဆာ တလ်င္ ေျပာဆိုအပ္ေသာ စကားသည္ ( ရည္ရြယ္ခ်က္ မပါဘဲ ) ေျပာရေသာေၾကာင့္ ၊ ခၽြတ္ေခ်ာ္သျဖင့္ ( ၀ါ ) ခၽြတ္ေခ်ာ္နိုင္တဲ့ အတြက္ ေသာအာပတၱိယာ နကေရတေဗၺာ အာပတ္ က်တယ္လို႔ မဆိုနိုင္ဘူးတဲ့ ။ ဒီေနရာမွာ ေရွ႕စိတ္ နဲ႔ ေနာက္စိတ္ တို႔ဟာ တစ္ခုပ်က္စီးမွ တစ္ခုျဖစ္ပံုကိုလည္း ရွင္းျပထားပါတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ မုသားမေျပာမီ ေရွးအဖို႔၌ ျဖစ္ေသာ စိတ္သာလွ်င္ ပဓာနက်ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္ ။            မုသားေျပာမယ္လို႔ ၾကိဳတင္ ျဖစ္ေပၚတဲ့ ေရွ႕စိတ္ မခ်ဳပ္ဘဲ နဲ႔ ေနာက္စိတ္ မျဖစ္နိုင္ ဘူး ၊ အၾကားမရွိေအာင္ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္သာ တစ္စိတ္ထဲပဲလို႔ ထင္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒါက ေစတနာသံုးပါးမွာ ပထမပုဗၺေစတနာ ကိုသာ ပဓာနထားရမယ္လို႔ ဆိုတာကို ျပတာ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ေနာက္စကားေတြျဖစ္တဲ့ - -  အယူအဆကို ဖံုးထားလ်က္ -  ႏွစ္သက္ သေဘာတူညီမႈကို ဖံုးထားလ်က္ -  ႏွစ္သက္ ေက်နပ္မႈကို ဖံုးထားလ်က္ -  ရည္မွန္းခ်က္ကို ဖံုးထားလ်က္      ဆိုတဲ့ စကားမ်ား ( အေၾကာင္းတရားမ်ား ) ဟာလည္း သိပ္ျပီး ဒႆနဆန္ပါတယ္ ။               အယူအဆဆိုတာ သိနားလည္မႈ နဲ႔ ခံယူခ်က္ ကိုေျပာတာပါ ။ မုသားေျပာရာမွာ ခံယူခ်က္ ၊ သိနားလည္မႈပါျပီးမွ တမင္တကာ ေျပာတာ ၊ သူမ်ားအက်ပ္ကိုင္လို႔ ၊ တိုက္တြန္း လို႔ ၊ ဆြဲေဆာင္လို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး ။ မိမိ သေဘာ နဲ႔ မိမိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရြး ခ်ယ္ဆံုးျဖတ္ ပါတဲ့ သေဘာကို ေျပာတာပါ ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ဖံုးထားလ်က္ဆိုတဲ့ စကား ဟာလည္း မိမိ ရဲ႕  Intention ကိုေျပာတာ ၊ ဒီေျပာဆိုမႈဟာ မရည္ရြယ္ဘဲနဲ႔ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး ။ တမင္တကာကိုပဲ မုသားေျပာဖို႔ ရည္ရြယ္ျပီးမွ ေျပာတာ ျဖစ္လို႔လည္း ေရြးခ်ယ္ မႈ နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပါတယ္ ။ ဒီအခ်က္ေတြဟာ ပုဗၺေစတနာထဲမွာ ( မေျပမီကပင္ သိလ်က္ ) ဆိုတဲ့ အထဲမွာ အားလံုး အက်ံဳး၀င္ပါတယ္ ။ ဒီလို မဟုတ္မမွန္ ေျပာဆိုလိုက္ျပီးေနာက္ " ဟာ ..ငါေတာ့ မဟုတ္မမွန္ ေျပာမိလိုက္ျပီ ၊ ငါမွားသြားျပီလို႔ သိလိုက္ရင္ တစ္မ်ဳိးျဖစ္မယ္၊ ခုေတာ့ မဟုတ္ဘူး " ဒီလို မုသားေျပာလိုက္ရတာကိုပဲ သေဘာတူတယ္ ။ အလိုက်တယ္ ။ ႏွစ္သက္ရံုမွ်မက ဒီလို ေျပာလိုက္ရတာကိုပဲ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္တယ္ ၊ ႏွစ္သက္တယ္ ေပါ့ ။ ဒါက ပရေစတနာမွာ အက်ံဳး၀င္တယ္ ။ ဒါေတြ အားလံုးကို ေပါင္းလိုက္ရင္ ဒီပုဂၢိဳလ္ ဟာ မုသားေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ အယူ၀ါဒ ဒိ႒ိကို လည္းေကာင္း ၊ ႏွစ္သက္ျခင္း ခႏၲီဟိ ကို လည္းေကာင္း ၊ အၾကိဳက္ရုစိကို လည္းေကာင္း ခ်ထား ၊ ဖံုးထားျပီး ၊ လွည့္ျဖားျပီး ၊ လိမ္ လည္ျပီး ေျပာတာ ျဖစ္တယ္ ။ ဒါေတြ အားလံုးဟာ " မုသာ၀ါဒ " ခ်ည္းပဲ ျဖစ္တယ္ ။ အဲဒီလို အေၾကာင္းတရား အားလံုးကို သိလ်က္ တမင္ကိုပဲ ငါ့မွာ မရွိတဲ့ " ဥတၱရိမႏုႆဓမၼ " ကို ရွိတယ္ ၊  ငါရျပီးျပီလို႔ မုသားေျပာဆိုမွသာ ပါရာဇိက အာပတ္ သင့္တယ္ ။ ေျပာတဲ့အခါ မွာလည္း ဥတၱရိမႏုႆဓမၼကို ငါ ၀င္စားခဲ့ျပီ ၊ ၀င္စားသည္ ၊ ၀င္စားေနသည္ ၊ ရသည္ ၊ ေလ့လာသည္ ၊ မ်က္ေမွာက္ျပဳအပ္ျပီ လို႔ေျပာရင္ ထိုရဟန္း အာပတ္သင့္တယ္ ။ ဒါလည္း သိလ်က္ မဟုတ္မမွန္ေျပာမွ ပါရာဇိက အာပတ္ သင့္တာပါ ။ ဒီေနရာမွာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ စ်ာန္မဂ္ဖိုလ္လို႔ စာေပက်မ္းဂန္မွာ ေဖာ္ျပတာမ်ားေသာ္လည္း ေဗာဓိပကၡိယတရား ၃၇ ပါး အားလံုးပါ၀င္ပါတယ္ ။ ငါ  ေလာဘ ၊ ေဒါသ ၊ ေမာဟကို စြန္႕ျပီးျပီ ၊ ပယ္ျပီးျပီ ၊ ငါလြတ္ ေျမာက္ျပီ စသည္ျဖင့္ သိလ်က္ မဟုတ္မမွန္ ေျပာဆိုရင္လည္း ပါရာဇိက အာပတ္ သင့္တာ ပါပဲ ။ ဒါေပမယ့္ အခါတစ္ပါးမွာ အရွင္မဟာေမာဂၢလန္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက ဥတၱရိမႏုႆ ဓမၼကို ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုေတာ္မူပါတယ္ ။ ဘုရားက အာပတ္မသင့္ဘူးလို႔ မိန္႕ေတာ္မူတာ လည္း ရွိပါတယ္ ။ ဘာေၾကာင့္ အာပတ္မသင့္သလဲ ။ ဒါကိုလည္း သိနားလည္သင့္ပါတယ္ ။              ျပီးေတာ့ ပါရာဇိကဏ္ ပါဠိေတာ္ ( ျမန္မာျပန္ ) - ၂၁၅ မွာလည္း ေအာက္ပါ အတိုင္း ေဖာ္ျပထားတာကိုလည္း သိသင့္ပါတယ္ ။           " အေၾကာင္းသံုးမ်ဳိးတို႔ျဖင့္ ပထမစ်ာန္ကို ၀င္စားျပီ ဟု ဆိုလိုလ်က္ ၊ ဒုတိယစ်ာန္ ကို ၀င္စားျပီ ဟု သိလ်က္ မဟုတ္မမွန္ ေျပာဆိုေသာ ရဟန္းအား ( နားေထာင္သူ ) သိနား လည္ေသာ္ ပါရာဇိက အာပတ္သင့္၏ ။ ( နားေထာင္သူ ) မသိ နားမလည္ေသာ္ ထုလႅစၥဥ္း အာပတ္သင့္၏ ။ ဒါေတြကိုလည္း ဥာဏ္၀င္စားျပီး နားလည္ရမယ့္ ျခြင္းခ်က္ တစ္ခု ျဖစ္ ပါတယ္ ။          ဒီေနရာမွာ ေခတ္ကာလကိုလည္း ထည့္ေျပာရဖို႔ အေၾကာင္းရွိပါတယ္ ။ ခုေခတ္က ဒါနသီလေခတ္ မဟုတ္ပါဘူး ။ ၀ိမုတၱိယုဂ ၊ ၀ိပႆနာေခတ္ ျဖစ္ေနပါတယ္ ။ ဟိုးေရွးေခတ္ တုန္းကေတာ့ လူေတြက ဒါန ၊ သီလ ေလာက္ပဲ သက္ဆိုင္သလို ေနခဲ့ၾကျပီး သမထ၀ိပႆ နာ အလုပ္က ရဟန္းသံဃာအလုပ္လို႔ သေဘာထားခဲ့ၾကပါတယ္ ။ ခုက်ေတာ့ လူေတြက ရဟန္းသံဃာမ်ားထက္ေတာင္မွ ပိုျပီး ၀ိပႆနာကို အားသန္စြာ ေလ့လာမွတ္သား ၊ က်င့္ ၾကံပြားမ်ားေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္ ။ ဟိုတုန္းက သစၥာ အေၾကာင္း ၊ ၀ိပႆနာအေၾကာင္းကို တရားပြဲမွာ ေဟာလို႔ ေျပာလို႔ မရဘူး ၊ ပံုတိုပတ္စ ၊ ဇာတ္နိပါတ္ေတြနဲ႔ ၀တၳဳေၾကာင္းေတြ နဲ႔ အသံေန အသံထားနဲ႔ ေဟာမွ လူေတြက နာၾကပါတယ္ ။ ခုက်ေတာ့ ေခတ္ေျပာင္းသြားျပီ ၊ လူေတြက ၀ိပႆနာအေၾကာင္း ၊ မဂ္အေၾကာင္း ၊ ဖိုလ္အေၾကာင္း ပဲ နာခ်င္ ၾကားခ်င္ ၾက တယ္ ။          ဒါေပမယ့္ ယခုေခတ္လူေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ နာခ်င္တာေတာ့ မွန္ပါတယ္ ၊ သိပ္ျပီး ယံုလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ၊ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ မဂ္ ဆိုတာရွိလို႔လား ၊ ဖိုလ္ ဆိုတာရွိလို႔လား ၊ နိဗၺာန္ ဆိုတာရွိလို႔လားလို႔ သံသယစိတ္ရွိၾကပါတယ္ ။               အဲဒါ ေခတ္လူေတြ ဗုဒၶဘာသာအေပၚ ေယဘုယ်ထင္ျမင္ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက အနာဂတ ဘယသုတ္မွာ ေဟာထားသလို မဂ္အေၾကာင္း ၊ဖိုလ္ အေၾကာင္း ၊ လက္ေတြ႕မျပနိုင္ ၊ အေထာက္အထားမျပနိုင္ပဲ စာေတြေလွ်ာက္ျပီး ရြတ္ျပေန လို႔ကေတာ့ ဒီတရားေတြကို နာၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး ၊ ကိုယ္က တရားသေဘာကို ခႏၶာ ဥာဏ္ေရာက္ ေပါက္ေပါက္ေျမာက္ေျမာက္ အားမထုတ္ပဲနဲ႔ နားေထာင္ေကာင္းေအာင္ ေလာက္ပဲ ေဟာေျပာျပီး လာဘ္လာဘ ကို ရွာေနၾကရင္ေတာ့ ဒီေန႔ေခတ္ လူငယ္ပရိသတ္ ၊ ေခတ္ပညာတတ္ေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီတရားပြဲကို အေလးအနက္ထားျပီး လာနာမွာ မဟုတ္ဘူး ။           ေခတ္လူ ၊ ေခတ္ပညာတတ္ေတြကို ဗုဒၶသာသနာေတာ္ ရဲ႕ ၾကီးက်ယ္ပံု ၊ နက္နဲပံု ၊ ျမင့္ျမတ္ပံု ၊ ၾကည္ညိဳဖြယ္ေကာင္းပံုေတြကို ရႈေထာင့္အမ်ဳိးမ်ဳိးက တင္ျပခ်င္ပါတယ္ ။ ဓမၼ ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ ကို ဥာဏ္သက္၀င္ေစခ်င္ပါတယ္ ။ ဒါမွလည္း ဒီသာသနာေတာ္ကို ေခတ္လူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ၾကီးၾကီးမားမား တန္ဖိုးထားတတ္ၾကမွာပါ ။ အပိုင္း - ၇ ကို ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္          ..............................................................................................................................................................

ဥတၱရိမႏုႆဓမၼ ကို အဘယ္ေၾကာင့္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုျခင္း မျပဳအပ္သနည္း - ၇

 

ေက်းဇူးရွင္မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ရဲ႕ အဆံုးအမကိုလည္း ေဖာ္ျပပါမယ္ ။          " မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက အမွန္ေတာ့ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲ အပယ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ခ်င္လို႔ ၊ မဂ္ဖိုလ္တရားအစစ္ တရားမွန္ကို ရခ်င္လို႔ မိမိကို ယံုၾကည္အားကိုးျပီး လာေရာက္ အားထုတ္ၾကတဲ့သူမ်ားကို မဂ္ဖိုလ္တရားထူး အစစ္အမွန္ရသြားေအာင္ ညႊန္ျပ ေပးဖို႔ဟာ အလြန္ အေရးၾကီးတယ္ " လို႔ ၀ိနယ၀ိနိစၧယ သဂၤဟ က်မ္းမွာ ဖြင့္ဆိုထားပါတယ္။                 ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားရဲ႕ ေစတနာကေတာ့ မြန္ျမတ္ပါတယ္ ။ ဒီေန႔ေခတ္လူေတြ က ဒါနသီလကိုထက္ ၀ိပႆနာ ၊ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္ ကို အားသန္ေနၾကတာ အမွန္ပါပဲ ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရင္ထဲမွာ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္ ဆိုတာကို လက္ေတြ႕ မ်က္ေမွာက္ျပဳဖို႔က်ေတာ့ အလွမ္းေ၀းသလို ျဖစ္ေနၾကရပါတယ္ ။ အဲဒီေတာ့ နိုင္ငံျခားသားရဟန္းတစ္ပါး ေျပာသလို မဂ္ဖိုလ္ဆိုတာ စာထဲမွာပဲ ေတြ႕ရျပီး ၊ ခႏၶာမွာ မေတြ႕ရဘူး ျဖစ္ေနတယ္ ။ ဒီလို လက္ေတြ႕ မျဖစ္ဘဲ စာထဲကဟာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနလို႔ကေတာ့ ဒီေခတ္ကလူေတြက ယံုရခက္ၾကီး ျဖစ္ေနၾကရတာေပါ့ ။           တရားနာပရိသတ္က တရားေဟာပုဂၢိဳလ္ကို မယံုၾကည္ဘူး ၊ ဒီပုဂၢိဳလ္လည္း ကိုယ္တိုင္မသိဖူး ၊ မေတြ႕ဖူးတာေတြကို လာျပီး ျဖီးျဖန္းေနတယ္လို႔ ထင္ေနလို႔ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီတရားကို လက္ခံမွာ မဟုတ္ပါဘူး ။ ဒီေတာ့ ၀ိပႆနာဆရာမ်ား အေနနဲ႔ ပရိသတ္ယံုၾကည္ လက္ခံနိုင္ေလာက္ေအာင္ သက္ေသ အေထာက္အထား နဲ႔ ျပျပီး ေဟာမွ ရမွာပါ ။               ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြထဲမွာ ဗုဒၶဘာသာကို လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ ယထာဘူတက်က် အသံုးမခ်တတ္ ၊ အဓိပၸာယ္ မဖြင့္ဆိုတတ္လို႔ လြဲေခ်ာ္ေနၾကရပါတယ္ ။ ျမတ္ဗုဒၶ ရဲ႕ တရား ဓမၼေတြထဲမွာ အႏွစ္သာရက ဘာလဲဆိုေတာ့ လြတ္လပ္ခြင့္ကို တန္ဖိုးထားမႈ ပါပဲ ။ ဘယ္တရားကိုမွ ေလွနံဓားထစ္ ၊ တရားေသ မမွတ္ရပါဘူး ။ ဘုရားရွင္ဟာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လိုျခင္း ဆႏၵအလ်ဥ္းမရွိပါဘူး ။ ဒါေၾကာင့္ ၀ိနည္းေတာ္ေတြဟာလည္း မလႈပ္သာ မလွဲသာေအာင္ တုတ္ေႏွာင္ခ်ည္ဖြဲ႔ထားတဲ့ တရားေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး ။ အေရးအၾကီးဆံုး ျဖစ္တဲ့ ပါရာဇိက သိကၡာပုဒ္ေတြကို ပညတ္ရာမွာေတာင္ မိမိ ရဲ႕ လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ ဆံုးျဖတ္ခြင့္ကို ပဓာနထားပါတယ္ ။ ပါရာဇိက သိကၡာပုဒ္ေတြကို စက္ျပတ္ " ခ႑စက္ " စက္၀ိုင္း ၊ " ဗဒၶစက္ " ေဟာၾကားေတာ္မူရာမွာပင္လွ်င္ " အေၾကာင္းသံုးမ်ဳိးတို႔ျဖင့္ " ဆိုတဲ့ စကားကို ထပ္ခါတလဲလဲ သံုးစြဲျပီး ေဟာေတာ္မူပါတယ္ ။ အေၾကာင္းသံုးမ်ဳိးတို႔ျဖင့္ ဥတၱရိ မႏုႆဓမၼကို သိလ်က္ မဟုတ္မမွန္ ေျပာေသာရဟန္းအား ( နားေထာင္သူက ) သိနားလည္ မွ ပါရာဇိက က်တယ္ ။ နားေထာင္သူက ခ်က္ခ်င္း နားမလည္ ( ေနာက္မွ စဥ္းစားျပီး နား လည္ရင္ေတာင္ ) ပါရာဇိက မက်ဘူး ။ ထုလႅစၥဥ္းအာပတ္ပဲ သင့္တယ္လို႔ ျခြင္းခ်က္ထားျပီး ေဟာေတာ္မူတယ္ ။ ျပီးေတာ့ အဓိမာန အနာပတ္ ၊ အႏုလႅပနာဓိပၸါယအနာပတ္  ဆိုျပီး လည္း အာပတ္မက်တဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတြလည္းရွိတယ္ ။ ၾကြားလိုစိတ္ မရွိရင္လည္း ေျပာအပ္ ေသာစကားမွာ မရေသးတဲ့ အရဟတၱဖိုလ္ကို ေျပာသလိုျဖစ္ေနေသာ္လည္း မရေသးေသာ အရဟတၱဖိုလ္ကို ရျပီဟု ေျပာသည္မဟုတ္  ဆိုျပီး မဂ္ဖိုလ္နဲ႔စပ္တဲ့ စကားေတြကို ေျပာရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို လြယ္လြယ္ကူကူ မစြပ္စြဲနိုင္ေအာင္ ျခြင္းခ်က္ေတြထားျပီး ေဟာေတာ္မူတယ္ ။ ဒီလိုပဲ စကားပရိယာယ္နဲ႔ " သင္၏ေက်ာင္းမွာေနတဲ့ ရဟန္းသည္ ပထမစ်ာန္ကို ၀င္စားခဲ့ျပီ " လို႔ သြယ္၀ိုက္ျပီး ေျပာလို႔ရွိရင္ နားေထာင္သူက ဒါ သူ႕ကိုယ္သူ ေျပာတာပဲလို႔ နားလည္ရင္ ထုလႅစၥဥ္းအာပတ္သင့္တယ္ ။ နားမလည္ရင္ေတာ့ ဒုကၠဋ္အာပတ္ပဲသင့္တယ္ ။ ဒါကိုေတာ့ က်မ္းဂန္မွာ ဥတၱရိမႏုႆဓမၼ စက္ျမွဳပ္ဆိုျပီး ျပထားပါတယ္ ။ " ျပီးေတာ့လည္း အထင္ၾကီး ျခင္း " ရႏိုးျခင္း " ျဖင့္ မ၀ါၾကြားလိုေသာ ရဟန္း ( သည္းေျခပ်က္၍ ) ရူးေသာ ရဟန္း ၊ ( ဘီလူးဖမ္း၍ ) စိတ္ပ်ံ႕လြင့္ေသာ ရဟန္း ၊ ေ၀ဒနာ ဖိစီးေသာ ရဟန္း ၊ အစလက္ဦး လြန္ က်ဴးေသာ ရဟန္းအား အာပတ္ မသင့္ဘူး " လို႔လည္း ျခြင္းခ်က္မ်ား ထားေတာ္မူပါတယ္ ။ ( ပါရာဇိကဏ္ဘာသာဋီကာ - ႏွာ - ၄၅၈ )             အာပတ္မက်ေၾကာင္း ဘုရားခြင့္ျပဳေတာ္မူထားတဲ့ " ၀ိနီတ ၀တၳဳ ျဖတ္ထံုးမ်ား " ရွိ ပါတယ္ ။          တရံေရာအခါ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ အထင္ၾကီးျခင္း " ရႏိုးျခင္း " ျဖင့္ အရဟတၱဖိုလ္ ကို ေျပာဆိုမိ၏ ။ " ျမတ္စြာဘုရားသည္ သိကၡာပုဒ္ေတာ္ကို ပညတ္ေတာ္မူအပ္ျပီ ။ ငါသည္ ပါရာဇိကက်ေလသလား " ဟု ထိုရဟန္းအား ေတြးေတာမႈ " သံသယကုကၠဳစၥ " ျဖစ္၏ ။ ထိုအခါ ထိုရဟန္းသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ထား၏ ။ " ရဟန္း အထင္ၾကီးျခင္း ၊ ရနိုးျခင္းျဖင့္ ေျပာဆိုေသာ ရဟန္းအား အာပတ္မသင့္ " ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏ ။        တရံေရာအခါ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ " ဤသို႔ေနလွ်င္ ငါ့ကို လူအမ်ားသည္ ခ်ီးမြမ္းမည္ " ဟု ေမွ်ာ္လင့္ေတာင္းတ၍ ေတာ၌ေန၏ ။ ထိုရဟန္းကို လူအမ်ားသည္ ခ်ီးမြမ္းေျမွာက္စား ၏ ။ ထိုရဟန္းအား ေတြးေတာမႈ " သံသယကုကၠဳစၥ " ျဖစ္၏ ။ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤ အေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ထား၏ ။  ရဟန္း ၊ ပါရာဇိကအာပတ္မသင့္ ။ သို႔ေသာ္လည္း ရဟန္းတို႔ ၊ ေမွ်ာ္လင့္ေတာင္းတ၍ ေတာ၌မေနအပ္ ၊ ေနေသာရဟန္းအား ဒုကၠဋ္အာပတ္ သင့္၏ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏ ။             ဒီမွာ သိပ္ျပီး စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတဲ့ ကိစၥတစ္ရပ္ ရွိခဲ့ဖူးသည္ ။           " တစ္ရံေရာအခါ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ ရဟန္းတစ္ပါးကို " ငါ့ရွင္ ၊ ငါတို႔၏ ဥပဇၥ်ာယ္ ဆရာ၏ အတူေနတပည့္တို႔သည္ ရဟႏၲာခ်ည္း ျဖစ္ၾကသည္ " ဟု ေျပာဆို၏ ။ ထိုရဟန္း အား ေတြးေတာမႈ " သံသယကုကၠဳစၥ " ျဖစ္၏ ။ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ထား၏ ။ - ရဟန္း ၊ သင္သည္ အဘယ္စိတ္ရွိသနည္း ။ ( ဟုေမးေတာ္မူရာ )    ျမတ္စြာဘုရား ၊ တပည့္ေတာ္သည္ ၀ါၾကြားလိုစိတ္ရွိပါသည္ ဟုေလွ်ာက္ထား၏ ။ -  ရဟန္း ၊ ပါရာဇိကအာပတ္မသင့္ ၊ ထုလႅစၥဥ္းအာပတ္ သင့္၏ ဟု ( မိန္႔ေတာ္မူ၏ ) ။    "  ဒီမွာ ၀ါၾကြားခ်င္လို႔ ေျပာမိတာပါလို႔ ၀န္ခံတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတာင္ ပါရာဇိက အာပတ္မက် ၊ စိတ္ထားေစတနာကို ဘုရားက ပထမစံုစမ္းပံုကို သတိျပဳ ရမွာပါ ။ ဒါေပမဲ့ ရဟန္းတစ္ပါး ဟာသြယ္၀ိုက္မေျပာဘဲ ကိုယ္နဲ႔ ကပ္ျပီး ဥတၱရိမႏုႆဓမၼကို " ငါ့ရွင္ ၊ ငါလည္း သံေယာဇဥ္ ကို ပယ္အပ္ျပီ" လို႔ ေျပာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ပါရာဇိက က်ျပီ လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္ ။            တစ္ခါကေတာ့ ရဟန္းတစ္ပါးဟာ ဆိတ္ကြယ္ရာသို႔ ကပ္၍ လူတို႔၏ ကုသိုလ္ ကမၼပထတရား ဆယ္ပါးထက္ လြန္ျမတ္ေသာ စ်ာန္မဂ္ဖိုလ္တရားကို " ၀ါၾကြားေျပာဆို " ၏ ။ သူတစ္ပါးစိတ္ကို သိေသာရဟန္းသည္ ထိုရဟန္းကို ငါ့ရွင္ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ စကားကို မေျပာဆိုပါလင့္ ၊ သင့္မွာ ထိုတရားမ်ဳိး မရွိဟု ေမာင္းမဲ၏ ။ထိုရဟန္းစိတ္မွာ သံသယကုကၠဳစၥ ျဖစ္ျပီး ၊ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ထား၏ ။ ရဟန္း ၊ ပါရာဇိကအာပတ္ မသင့္ ။ ဒုကၠဋ္အာပတ္သင့္၏ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏ ။        "  ၀ါၾကြားလိုစိတ္ မရွိလွ်င္ အာပတ္မသင့္ဘူး ဆိုတဲ့ ၀တၳဳေတြလည္း ရွိပါတယ္ ။ " တရံေရာအခါ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ မက်န္းမမာ ျဖစ္ေန၏ ။ ထိုရဟန္းကို ရဟန္းတို႔သည္ " အရွင္ဘုရား၌ လူတို႔၏ ကုသိုလ္ကမၼပထတရား ဆယ္ပါးထက္ လြန္ျမတ္ေသာ စ်ာန္မဂ္ ဖိုလ္တရား ရွိပါသေလာ " ဟုေမးၾကကုန္၏ ။             " ငါ့ရွင္တို႔ အရဟတၱဖိုလ္ကို ေျဖဆိုဖို႔ရာ မခဲယဥ္းပါ " ဟု ေျဖဆို၏ ။ ျမတ္စြာဘုရား ၏ တပည့္သာ၀ကတို႔သည္သာ ဤသို႔ေျပာဆိုနိုင္ကုန္၏ ။ ငါတစ္မူကား ျမတ္စြာဘုရား ၏ တပည့္သာ၀က မဟုတ္ေခ် ။ ( ထိုမက်န္းမာေသာ ရဟန္း၏ စိတ္ထဲတြင္ အရိယာပုဂၢိဳလ္ သာလွ်င္ ဘုရားတပည့္ ျဖစ္သည္ဟု အယူရွိသည္ ) ငါသည္ ပါရာဇိက က်သေလာ ဟု ရဟန္းအားေတြးေတာမႈ သံသယကုကၠဳစၥ ျဖစ္၏ ။ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ထား၏ ။            ရဟန္း ၊ သင္သည္ အဘယ္စိတ္ရွိသနည္း ဟု ေမးေတာ္မူရာ ၊" ျမတ္စြာဘုရား တပည့္ေတာ္မွာ ၀ါၾကြားလိုစိတ္ မရွိပါ " ဟု ေလွ်ာက္ထား၏ ။ ရဟန္း ၊ ၀ါၾကြားလိုစိတ္ မရွိ ေသာ ရဟန္းအား အာပတ္မသင့္ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏ ။             " ၀ါၾကြားလိုစိတ္ မရွိေသာ ရဟန္းအား အာပတ္ မသင့္ေၾကာင္း အဆံုးအျဖတ္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္ ။ "              လူေတြက ရဟန္းကိုၾကည္ညိဳလို႔  ရဟႏၲာအရွင္ျမတ္မ်ားလို႔ ေခၚေ၀ၚေျပာဆိုလွ်င္ လည္း ဘုရားက အာပတ္မသင့္ပါဘူး လို႔ မိန္႔ေတာ္မူထားပါတယ္ ။         အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ နဲ႔ အရွင္လကၡဏ တို႔ဟာ ၀ိဇၥ်ကုဋ္ေတာင္မွာ သီတင္းသံုးေန ခဲ့ၾကပါတယ္ ။ ျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ ရာဇျဂိဳလ္ျပည္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းမွာ သီးတင္းသံုးေန ေတာ္မူတယ္ ။ တစ္ေန႔  အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးတို႔ ျမတ္စြာဘုရားကို ဖူးေျမာ္ဖို႔ ေတာင္ေပၚက ဆင္းလာေတာ့ ၊  အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက ျပံဳးရယ္ေတာ္မူတယ္ ။ အရွင္လကၡဏ က ကိုယ္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ ျပံဳးရယ္တာလဲလို႔ ေမး ေတာ့ ၊ ျမတ္စြာဘုရား ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္ကိုေရာက္မွ ေမးပါလို႔မိန္႔တယ္ ။  အရွင္လကၡဏ က လည္း ဘုရားသခင္ေရွ႕ေရာက္မွ ေမးတယ္ ။  အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္  က ေကာင္းကင္မွာ သြားလာေနတဲ့ အရိုးစု ျပိတၱာ ကိုျမင္ပံု ၊ က်ီးငွက္ စြန္ရဲ တို႔က နံရိုးၾကားမွ အသားေတြကို ထိုးဆိတ္ေနၾကလို႔ ျပိတၱမ်ား နာက်င္ျပီး ေအာ္ဟစ္ေနေၾကာင္းကို ေျပာတယ္ ။ ရဟန္းမ်ား က  အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္  သည္ လူတို႔၏ ကုသိုလ္ကမၼပထ ဆယ္ပါးထက္ လြန္ျမတ္တဲ့ စ်ာန္မဂ္ဖိုလ္ ( အဘိဥာဥ္တရား ) ကို ၀ါၾကြားေျပာဆိုတယ္ဆိုျပီး ကဲ့ရဲ႕ၾကတယ္ ။ အျပစ္ဆို ၾကပါတယ္ ။ ျမတ္စြာဘုရားက  အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္  ေျပာတဲ့ ျပိတၱာကို ငါလည္း ျမင္ဖူး ျပီ ၊  အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္  သည္ အမွန္ကို ေျပာျခင္းျဖစ္သည္ ။ အာပတ္မသင့္ဘူး လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္ ။ ဒီေနရာမွာလည္း  အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ က ျမင္တာ ၾကားတာကို သာမန္ ပုထုဇဥ္ရဟန္းေတြက မျမင္မၾကား လို႔ ၀ါၾကြားတယ္ ထင္ၾကပါတယ္ ။ ဘုရားက သက္ေသခံလို႔သာ အမွန္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္ ။  အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ က အမွန္ ကို ေျပာလို႔ အာပတ္မသင့္ေၾကာင္း ဘုရားသခင္ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္ ။ ( ပါရာဇိကဏ္ပါဠိေတာ္ျမန္မာျပန္ - ႏွာ - ၁၄၂ - ၁၅၃ )          ကဲ ... ဗဟုသုတေတြ နဲ႔အတူ ခ်င့္ခ်ိန္စဥ္းစားစရာေတြ ရေလာက္ျပီလို႔ ထင္ပါတယ္ ။ ဗုဒၶဘာသာကို ေလ့လာတဲ့အခါ ဥာဏ္သိနဲ႔ ေလ့လာတတ္ဖို႔လိုပါတယ္ ။ တံုးတိယူလို႔ မရပါ လားဆိုတာကို သိျမင္လာမွာပါ ။          ၀ိဘဇၨ၀ါဒဆိုတာ ပိုင္းျခားေ၀ဖန္ သံုးသပ္ျပီးမွ ယထာဘူတက်တယ္ ။ သမၼာဒိ႒ိ အျမင္ကို ရနိုင္တဲ့ သေဘာျဖစ္တယ္ ။ ဗုဒၶဘာသာမွာ ပိတ္ဆို႔ထားတာ ၊ ကြယ္၀ွက္ထားတာ မရွိပါဘူး ၊ နက္နဲလို႔ မိမိ ဥာဏ္မမီတာေတာ့ ရွိနိုင္ပါတယ္ ။ အပိုင္း - ၈ ကို ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္ ............................................................................................................................................................

ဥတၱရိမႏုႆဓမၼ ကို အဘယ္ေၾကာင့္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုျခင္း မျပဳအပ္သနည္း - နိဂံုး

 

" မိမိ ကမၼ႒ာန္းထိုင္ရာ ၊ ၀ိပႆနာရႈရာ၌ ေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားကို လူသာမေဏအား မေျပာရ ၊ မိမိ ဆရာသမားအား ဖြင့္ဟ ေျပာနိုင္ခြင့္ရွိသည္ ။ မိမိႏွင့္ အလားတူ တရားအားထုတ္ေနသူ ရဟန္း အခ်င္းခ်င္း ဖြင့္ဟ ေျပာခြင့္ရွိသည္ ။           ၀ါၾကြားလိုစိတ္ျဖင့္ မေျပာရ ၊ ထိုစကားကို ေျပာျခင္းေၾကာင့္ တရားအားထုတ္သည့္ အေဖာ္ျဖစ္သူ ဓမၼမိတ္ေဆြ ရဟန္းအား သဒၶါတရား ထက္သန္ေစလိုေသာ ေစတနာျဖင့္ ေျပာခြင့္ရွိသည္ " ဟု ရဟန္းက်င့္ဖြယ္ ၂၂၇သြယ္က်မ္းမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္ ။             ဒီကိစၥမွာ စဥ္းစားစရာက ရဟန္းအခ်င္းခ်င္းကိုေတာ့ ေျပာနိုင္တယ္ ။ လူသာမေဏ ကိုေတာ့ မေျပာပါနဲ႔လို႔ ပိုင္းျခားထားတာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္ ။ ေရွးတုန္းက လူသာမေဏ က ၀ိပႆနာအလုပ္နဲ႔ အလွမ္းေ၀းပါတယ္ ။ ၀ိပႆနာဓူရကို ရဟန္းေတာ္မ်ားသာ အခ်ဳိ႕ က်င့္ၾကံအားထုတ္ၾကပါတယ္ ။ အမ်ားကေတာ့ ဂႏၲဓူရကိုပဲ အားထုတ္တာမ်ားပါတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ ၀ိပႆနာအေၾကာင္းနဲ႔ မစပ္ဆိုင္သလို ျဖစ္ေနတဲ့ လူသာမန္ေတြကို ေလာကုတၱရာ မဂ္ဥာဏ္ ၊ ဖိုလ္ဥာဏ္ ၊ ၀ိဇၨာဥာဏ္ ၊ အဘိဥာဏ္ေတြ အေၾကာင္းကိုသြားေျပာရင္ ၀ါၾကြား သလို ျဖစ္ေနပါတယ္ ။ အထင္ၾကီးေအာင္ ေျပာသလို ျဖစ္ေနပါတယ္ ။ ခုေခတ္မွာေတာ့ ၀ိပႆနာကမၼ႒ာနာစရိယ ကလည္း လူပုဂၢိဳလ္လည္း ျဖစ္ေနနိုင္ပါတယ္ ။ အားထုတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ေယာဂီ ေတြကလည္း လူသာမန္ေတြပဲ မ်ားပါတယ္ ။             " ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ သုတ္ ၊ ေဂယ် ၊ ေ၀ယ်ာကရိုဏ္း ၊ ဂါထာ ၊ ဥဒါန္း ၊ ကၠတိ၀ုတ္ ၊ ဇာတ္၀တၳဳ အဗၻဳတဓမၼ ၊ ေ၀ဒလႅ ဟူေသာ တရားကို သင္ယူ၏ ။ ထို႔ထက္ ပိုလြန္၍ကား ထိုတရား၏ အနက္ကို ပညာျဖင့္သိ၏ ။ ထိုရဟန္းသည္ တရားႏွင့္ ေနေလ့ရွိသူ ( ဓမၼ၀ိဟာရီ ) ျဖစ္၏ " လို႔ ဘုရားက ေဟာေတာ္မူပါတယ္ ။ ဆိုလိုတာကေတာ့ စာေပက်မ္းဂန္ေတြကို ရြတ္ဖတ္ တတ္တိုင္း အနက္အဓိပၸာယ္ကို " ပညာ ျဖင့္ " မသိနိုင္ဘူး ၊ ထိုရဟန္းသည္ ဓမၼ၀ိဟာရီ ၊ တရားႏွင့္ ေနေလ့ရွိသူျဖစ္မွသာလွ်င္ တရား၏ အနက္သေဘာ ကို ထိုးထြင္း၍ ပညာျဖင့္ သိနိုင္တယ္လို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ပဋိေ၀ဓဥာဏ္ မရွိဘဲနဲ႔ ေတာ့ ပရိယတၱိမွာ ေဟာၾကားထားတဲ့ တရားေတြရဲ႕ အနက္သေဘာ အမွန္ကို ပညာျဖင့္ မသိနိုင္ပါဘူး ။ အႏုေဗာဓဥာဏ္ပဲ ရွိမွာေပါ့ ။ ဆိုလိုတာက ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္ ေတြကို နက္နက္နဲနဲ ပညာနဲ႔ သိဖို႔ ပဋိေ၀ဓဥာဏ္ နဲ႔သိဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္ ။ အဲဒါက ဓမၼ၀ိဟာရီေတြသာ သိနိုင္ၾကတယ္ လို႔ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ ။              စတုတၳပါရာဇိကံ ။ ၀ိနီတ၀တၳဳ ျဖတ္ထံုးေတြထဲမွာ -      တရံေရာအခါ ။ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ မက်န္းမမာ ျဖစ္ေန၏ ။ ထိုရဟန္းကို ရဟန္းတို႔ သည္ အရွင္ဘုရား၌ လူတို႔၏ ကုသိုလ္ကမၼပထတရားဆယ္ပါးထက္ လြန္ျမတ္ေသာ စ်ာန္မဂ္ဖိုလ္တရား ရွိပါသလား ဟုေမးၾက၏ ။         " ငါ့ရွင္တို႔ အရဟတၱဖိုလ္ကို ေျဖဆိုဖို႔ရာ မခဲယဥ္းပါ " လို႔ ေျဖလိုက္ပါတယ္ ။ ျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္သာ၀က တို႔သည္ ဤသို႔ ေျပာဆိုနိုင္ကုန္ရာ၏ ။ ငါတမူကား ျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္သာ၀က မဟုတ္ေခ် ။ ( အရိယာပုဂၢိဳလ္ မျဖစ္ေသးသည္ကို ရည္ညႊန္းသည္ ) ငါသည္ ပါရာဇိက က်သေလာ " ဟု ထိုရဟန္းအား " သံသယကုကၠဳစၥ " ျဖစ္၏ ။ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ထား၏ ။           ရဟန္း ၊ သင္သည္ အဘယ္စိတ္ရွိသနည္း ဟု ေမးေတာ္မူ၏ ။ ျမတ္စြာဘုရား တပည့္ေတာ္သည္ ၀ါၾကြားလိုစိတ္ မရွိပါ ဟု ေလွ်ာက္ထား၏ ။         ရဟန္း ၊ ၀ါၾကြားလိုစိတ္မရွိေသာ ရဟန္းအား အာပတ္မသင့္ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏ ။ ( ပါရာဇိကဏ္ပါဠိေတာ္ျမန္မာျပန္ - ၁၄၄ )           ဒီလိုပဲ ေနာက္ရဟန္းတစ္ပါး မက်န္းမမာ ျဖစ္ေနတုန္း တျခား ရဟန္းေတြက " အရွင္ဘုရားမွာ ဥတၱရိမႏုႆဓမၼ ရွိျပီး ျပီလား " လို႔ ေမးျပန္တယ္ ။ လူနာရဟန္းက " ငါ့ရွင္တို႔ လံု႔လ၀ီရိယရွိတဲ့ ရဟန္းသည္ ျပီးစီးအပ္ေသာ တရား ရွိတာပဲ " လို႔ေျဖတယ္ ။ ျမတ္စြာဘုရားက ၀ါၾကြားလိုစိတ္ မရွိေသာ ရဟန္းအား အာပတ္မသင့္ဘူးလို႔ မိန္႔ေတာ္မူ ပါတယ္ ။            ဒီအတိုင္း ၀ါၾကြားလိုစိတ္မရွိေသာ ရဟန္းအား အာပတ္မသင့္ဘူးလို႔ မိန္႔ေတာ္မူ ထားတဲ့ ၀တၳဳခ်ည္း ( ၁၂ ) ပုဒ္ေလာက္ပါ ပါတယ္ ။         ေနာက္၀တၳဳတစ္ပုဒ္မွာေတာ့ ရဟန္းတစ္ပါးက မက်န္းမမာ ျဖစ္ေနလို႔ လူနာသြားေမး ၾကတဲ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားကို " ေတာ္ရံု ပုထုဇဥ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီေ၀ဒနာကို သည္းခံနိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး " လို႔ေျဖတယ္ ။            ရဟန္း ဘာစိတ္နဲ႔ေျပာတာလဲ ေမးေတာ့ ရဟန္းက ၀ါၾကြားခ်င္လို႔ ေျပာေၾကာင္း ၀န္ခံပါတယ္ ။ ဘုရားက ပါရာဇိ မက် ၊ ထုလႅစၥဥ္း အာပတ္သင့္တယ္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္ ။             ရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက ျပိတၱာေတြကို ျမင္တဲ့ အေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာတယ္ ။ အရိုးစုျပိတၱာ ၊ အသားတံုးျပိတၱာ ၊ အေရမရွိတဲ့ ျပိတၱာ ၊ သံလ်က္ အေမႊးေပါက္ေနတဲ့ ျပိတၱာ ၊ အပ္ အေမႊးေပါက္တဲ့ ျပိတၱာ ၊ အဲဒီ ျပိတၱာေတြကို ျမင္ေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ ၀န္ခံေတာ္မူတယ္ ။ ရဟန္းတို႔က အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္သည္ ဥတၱရိမႏုႆဓမၼ ကို ၀ါၾကြား ေျပာဆိုေနတယ္ ဆိုျပီး ရႈတ္ခ်ၾကတယ္ ။ အျပစ္ေျပာၾကပါတယ္ ။ ျမတ္စြာဘုရား က " ေမာဂၢလာန္ ျမင္တဲ့ ျပိတၱာေတြကို ငါလည္း ျမင္ဖူးတယ္ ၊ ေမာဂၢလာန္သည္ အမွန္ကို ေျပာဆိုေပသည္ ၊ ရဟန္းတို႔ ေမာဂၢလာန္ ကား အာပတ္မသင့္ " ဟု မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္ ။ သာသနာမွာ အရွင္ေမာဂၢလာန္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီး ဟာ အၾကိမ္ၾကိမ္ လူတို႔၏ ကမၼပထ တရားဆယ္ပါးထက္ လြန္ျမတ္တဲ့ တရားေတြကို ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုေတာ္မူပါတယ္ ။ ျမတ္စြာဘုရားက  သူအမွန္ေျပာတာပဲ ၊ အာပတ္မသင့္ဘူးလို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္ ။ ဒါဟာ တစ္ၾကိမ္တည္း မဟုတ္ပါဘူး ။ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေျပာခဲ့တာပါ ။             ဒီထက္ပိုျပီး ထင္ရွားတာက အဂၤုတၳိဳရ္မွာက ကုဓ၀ဂ္ ၊ ကကုဓေထရ၀သုတ္မွာ ကကုဓျဗဟၼာက ရွင္ေမာဂၢလာန္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကို ေဒ၀ဒတ္ ရဟန္းသံဃာေတြကို သင္းခြဲဖို႔ ၾကံစည္ေနပံုကို လာျပီး သတင္းေပး ေလွ်ာက္ထားပါတယ္ ။ အရွင္မဟာေမာ ဂၢလာန္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက ဒီအေၾကာင္းကို ျမတ္စြာဘုရားထံ သြားေရာက္ ေလွ်ာက္ ထားပါတယ္ ။ ဒီအခါ ျမတ္စြာဘုရားက -         " ေမာဂၢလာန္ ( သင္၏ ) စိတ္ျဖင့္ ကကုဓျဗဟၼာ၏စိတ္ကို သင္ပိုင္းျခား၍ သိသေလာ၊ ကကုဓျဗဟၼာ ေျပာဆိုေသာ စကားအလံုးစံုသည္ ထိုဆိုသည့္အတိုင္းသာလွ်င္  မွန္ကန္ သေလာ ၊ တစ္ပါးေသာ အျခင္းအရာ အားျဖင့္ မျဖစ္နိုင္ဘူးလား " ဟု ေမးေတာ္မူ၏ ။          " အရွင္ဘုရား ၊ အကၽြန္ပ္၏ စိတ္ျဖင့္ ကကုဓျဗဟၼာ၏ စိတ္ကို အကၽြန္ပ္္   ပိုင္းျခား၍ သိပါ၏ ။ ကကုဓျဗဟၼာေျပာဆိုေသာ စကားအလံုးစံုသည္ ထိုဆိုသည့္အတိုင္း သာလွ်င္ မွန္ကန္ပါ၏ ။ တစ္ပါးေသာ အျခင္းအ၇ာအားျဖင့္ လံုး၀ မျဖစ္နိုင္ပါ " ဟု ေလွ်ာက္ထား၏ ။ ( အဂၤုတၳဳိရ္ပါဠိေတာ္ျမန္မာျပန္ - ဒုတြဲ - ၁၃၂ )             ဥတၱရိမႏုႆဓမၼသည္ အေျပာက်ယ္ပါ၏ ။ ေလးနက္ပါ၏ ။ အနက္အဓိပၸာယ္ကို ဥာဏ္ပညာျဖင့္သာ သိနိုင္ေသာကိစၥ ျဖစ္ပါသည္ ။             ဥတၱရိမႏုႆဓမၼ နဲ႔ စပ္လ်ဥ္းျပီး ဘုရားေဟာထားတာတစ္ခု ရွိပါတယ္။ " ဘုရားက တရားေျခာက္မ်ဳိးတို႔ကို မပယ္နိုင္လို႔ရွိရင္ လူတို႔ရဲ႕ ကမၼပထတရား ဆယ္ပါးထက္ လြန္ျမတ္မယ့္ စ်ာန္ မဂ္ဖိုလ္ ( ဥတၱရိမႏုႆဓမ ) ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳရန္ မထိုက္ဘူး " လို႔ ေဟာထားပါတယ္ ။ တရားေျခာက္မ်ဳိးက - ၁ ။ သတိကင္းလြတ္ျခင္း ၂ ။ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ကင္းမဲ့ျခင္း ၃ ။ ကၠေျႏၵတို႔၌ တံခါးပိတ္ထားမႈ မရွိျခင္း ၄ ။ စားဖြယ္တို႔၌ အတိုင္းအရွည္ကို မသိျခင္း ၅ ။ ပလႊား ၀ါၾကြားျခင္း ႏွင့္ ၆ ။ ေျမွာက္ပင့္ ရႈတ္ခ်၍ ေဟာေျပာျခင္း  "  တို႔ျဖစ္ပါတယ္ ။ ( အဂၤုတၳဳိရ္ပါဠိေတာ္ျမန္မာျပန္ - ဒုတြဲ - ၄၇၄ ) ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ မဟာဂႏၶာရံုဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ႕အဆံုးအမလကၤာေလးနဲ႔ အဆံုးသတ္ လိုက္ပါရေစ ။ " သာသနာအက်ဳိး ၊ ရြက္သယ္ပိုးက ၊ ခႏိုးခနဲ႔ ၊ ဆိုကဲ့ရဲ႕လည္း ၊ မငဲ့မေစာင္း ၊ ကိုယ့္လမ္းေၾကာင္းကို စိတ္ေကာင္းႏွင့္ယွဥ္ ၊ ခရီးႏွင္ပါ " ျပီးပါျပီ ။ ................................................................................................................................................